Παιδικό θέατρο στο ύψος των απαιτήσεων

  • ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΡΙΒΙΖΑ, Για μια φούχτα μπάμιες, Θεατρική Εταιρεία “Σκαραβαίοι”, σκηνοθεσία: Κώστας Ν. Φαρμασώνης, Θέατρο “Πειραιώς 131”, κάθε Κυριακή στις 11:15′

Ίσως το παιδικό θέατρο να είναι εκείνο το είδος τής εν λόγω Τέχνης του οποίου οι ποιοτικές παραστάσεις, κατ’ εξοχήν, απαιτούν την μεγαλύτερη ψυχική προσφορά. Πολύ ορθά το είχε τοποθετήσει ο Σταμάτης Κραουνάκης σε μία συνέντευξή του: «Δεν κάνουμε κάθε χρόνο παιδικά, γιατί δεν είναι εύκολα. Κάθε παραγωγή παιδικού θέλει πάρα πολύ κόπο, πάρα πολλή ψυχή και πάρα πολύ γερό νευρικό σύστημα, διότι το δυσκολότερο από όλα είναι οι άνθρωποι που το κάνουν να γίνουν παιδιά, όχι να φέρονται σαν μεγάλοι στα παιδιά. Το πιο σημαντικό στο παιδικό θέατρο είναι ότι ελευθερώνεται το φυλακισμένο πια στις μέρες μας παιδί. Γιατί το παιδί δεν έχει χωματόδρομο, δεν έχει διπλανό οικόπεδο, δεν έχει αυλές, έχει μόνο τηλεόραση, η οποία έχει υποκαταστήσει τη γιαγιά και μάλιστα με κάκιστες παιδικές εκπομπές».

Όσα καταγράφηκαν εδώ, τόσο για το παιδικό θέατρο όσο και για την γενικότερη κοινωνική (και ψυχική) συνθήκη στην οποία αυτό εντάσσεται σήμερα, αληθεύουν, όπως αληθεύει και το γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως οι συντελεστές της παράστασης Για μια φούχτα μπάμιες αποδεικνύουν κάθε Κυριακή ότι και πολύ κόπο έκαναν (και συνεχίζουν να κάνουν), και πολλή ψυχή έχουν και γερό νευρικό σύστημα διαθέτουν. Αποδεικνύουν όμως, ακόμη, ότι μπορούν ταυτόχρονα να γίνονται παιδιά, για να επικοινωνούν άμεσα με το κοινό τους, αλλά και να παραμένουν μεγάλοι, για να μπορούν να το προσεγγίσουν σωστά. Διότι, με την δεύτερη “ιδιότητά” τους, εκείνη του ενηλίκου, είναι που οι ηθοποιοί κατεβαίνουν από τη σκηνή και χαϊδεύοντας τα παιδικά χεράκια τα προσκαλούν να χορέψουν μαζί τους στους ρυθμούς τής εξαιρετικής μουσικής (Πλάτων Ανδριτσάκης) της παράστασης. Με την δεύτερη “ιδιότητά” του και ο σκηνοθέτης Κ. Φαρμασώνης προλογίζει το χορταστικό δίωρο που θα ακολουθήσει, συμπεριλαμβάνοντας, με τον πληθυντικό της ψυχικής ευγένειας, και τον εαυτό του στην διψασμένη ομοθυμία του κοινού: «Ευτυχώς μπορέσαμε και καθίσαμε όλοι».

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι μόνο το καλό έργο του Ευγένιου Τριβιζά, με το σπινθηροβόλο χιούμορ του, με τη σύγχρονη θεματική του, μέσα από την οικολογική του στόχευση, που συνθέτει αρμονικά τις αγωνίες των μεγάλων με τις ανάγκες των παιδιών. Το άψογο θέαμα που απολαμβάνουμε αναδεικνύει το κείμενο, ενώ η θεατρική ομάδα το ανεβάζει στο σανίδι κάθε εβδομάδα με μια θαυμαστή δοτικότητα. Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τα καταπληκτικά διαπιστευτήρια του Κώστα Φαρμασώνη ως εμψυχωτή, ως Δασκάλου τελικά (αυτή τη δεύτερη, μαγική λέξη πρέπει στην περίπτωσή του να τα λέει όλα), θα σταθούμε, αφ’ ενός, στην ικανότητά του να “προπονεί” τέλεια μια ανανεούμενη σε πρόσωπα ομάδα και να την καθιστά αξιοζήλευτη για τον θεατρικό χώρο γενικότερα, και, αφ’ ετέρου, στην πολύπλευρη ευφυΐα του να εκμαιεύει από όλους τούς συνεργάτες του τον καλύτερό τους εαυτό. Οι δύο πρωταγωνιστές, τώρα, οι δύο ταλαντούχοι στην ψυχική, την πνευματική αλλά και την σωματική ερμηνεία λύκοι (Νίκος Γκεσούλης και Θοδωρής Προκοπίου), μας δημιούργησαν την ακόλουθη, ανικανοποίητη μέχρι στιγμής, περιέργεια: έχουν κάνει χορό ή κάποιες, έστω, συναφείς σπουδές ή είναι εκ γενετής προικισμένοι με σωματική αντοχή και ευελιξία; Μόνον ένα εφοδιασμένο με βιογραφικά σημειώματα θεατρικό πρόγραμμα θα μπορούσε να λύσει κάποιες από τις απορίες μας ως προς το πώς κατόρθωσαν (πέρα, βέβαια, από τις εμπνευσμένες οδηγίες του σκηνοθέτη) να λειτουργήσουν μοναδικά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ως ερμηνευτικό δίδυμο. Μήπως, όμως, δεν θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την καθ’ όλα “εκσυγχρονισμένη” Κοκκινοσκουφίτσα (Σουζάνα Βαρτάνη), για τον απίστευτα κωμικό, και μόνο με την παρουσία του, όσο και αξιαγάπητο κτηνίατρο (Δημήτρης Αντωνιάδης), ο οποίος, βέβαια, όπως και οι υπόλοιποι, πλην των Λύκων, ηθοποιοί, ερμήνευσε εξίσου πολύ καλά και τον δεύτερο ρόλο του, για την εντυπωσιακή Ούγια Μπεντούγια (Μαρία Καμακάρη), για τον σκληρό κυνηγό (Κώστας Αυλωνίτης), για τον ιδιόρρυθμο μιλόρδο (Αντώνης Χαντζής) ή για τον τρυφερό κατά βάθος ναύτη (Λεωνίδας Αργυρόπουλος); Ή μήπως δεν πρέπει να επαινέσουμε τις απολύτως ταιριαστές χορογραφίες (Έφη Καρακώστα), τα ευφάνταστα και λειτουργικά σκηνικά (Λέα Κούση) και, βέβαια, τα εξαιρετικά, πανέμορφα όσο και γλαφυρά με τον τρόπο τους, κοστούμια (Τζωρτζίνα Κωστοπούλου);

Όσοι πιστοί στο καθήκον τής σωστής ψυχικής διαμόρφωσης των παιδιών σας (αν και κουρασμένοι από τις τόσες υποχρεώσεις) γονείς, προσέλθετε, υπάρχει κάτι πολύ σπουδαίο και για σας – οι παραστάσεις, ευτυχώς, θα συνεχιστούν και μετά το Πάσχα. Ο σκηνοθέτης Κώστας Φαρμασώνης συντόνισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ένα άριστο επιτελείο συνεργατών και σας προσφέρει μια θεατρική παράσταση που στέκεται στο ύψος (και ήταν μεγάλο αυτό το ύψος, σας βεβαιώ) των προηγούμενων παραστάσεών του. Θα διαπιστώσετε πως ανάμεσα στο άνοιγμα και στο κλείσιμο της (εννοούμενης πια) αυλαίας προλαβαίνετε να σιγουρευτείτε ότι το νόημα της ζωής δεν έχει χαθεί εντελώς και ότι, μάλιστα, για την διατήρηση της ύπαρξής του μπορείτε να κάνετε κάτι και εσείς. Αυτή τη σιγουριά μόνον η αληθινή Τέχνη μπορεί να σας τη δώσει.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΤΣΟΥΠΡΟΥ, Η ΑΥΓΗ: 21/03/2010

Advertisements

Ο Ελληνας Aντερσεν στο σανίδι

  • Πήγασος ελευθερίας και μύθου επί πτερύγων αμαξοστοιχίας
  • Κριτική Γιάννης Βαρβέρης

Ευγένιος Τριβιζάς «Ο έβδομος σταθμός», σκην.: Τατιάνα Λύγαρη. Θέατρο: Τρένο στο Ρουφ (εταιρεία «Αξάνα»)

Ο Ευγένιος Τριβιζάς, εγκληματολόγος το επάγγελμα, έχει δώσει πολλές επιστημονικές μελέτες ανάλογης θεματικής. Το σπουδαιότερο είναι πως, ιδίως μέσα από την πολύτομη «Φρουτοπία» του, έχει χαρίσει στον ανήλικο και στον προέφηβο ανεκτίμητες ώρες υψηλής αισθητικής μέσα σε τρυφερό περιτύλιγμα που προετοιμάζει τον αυριανό πολίτη σ’ ένα σύστημα φαντασίας, εκπλήξεων και αξιών: ο θρυλικός δημοσιογράφος Πίκος Απίκος παρατηρεί και σχολιάζει τον αέναο πόλεμο του αγαθού κόσμου των φρούτων απέναντι στις βυσσοδομούσες εταιρείες ή στους φυσικούς τους εχθρούς, με νικητή πάντοτε το αγαθό και την αγνή φύση των πραγμάτων. Ο βαθύτερος μοραλίστας Τριβιζάς είτε με τα φρούτα του είτε με τα λυκάκια και τα γουρουνάκια διαθέτει έναν μαγικό και συνάμα αφοπλιστικό τρόπο να κατακτά την παιδική ψυχή με όπλα την αντιστροφή εννοιών, τον ευάρεστο αιφνιδιασμό, τον γλωσσικό πλούτο, την εκάστοτε ευφάνταστη ονοματοδοσία και το διδακτικό παραπεμπτικό λογοπαίγνιο – στοιχεία ερεθιστικά για τη νεανική πρόσληψη και πειστικά για την αθώα ακόμα αξιακή τους κλίμακα.

Δεν είναι, βέβαια, ούτε ο σκοπός μου ούτε και διαθέτω τη γνώση και την ικανότητα να εκδιπλώσω εδώ τον πολύπλευρο Τριβιζά. Παρακολούθησα όμως ένα έργο του για ενηλίκους («Ο έβδομος σταθμός–αποπλάνηση μιας κούκλας»), έργο που υπό ορισμένες περιοριστικές λεκτικές συνθήκες παίζεται αυτούσιο και για παιδιά, και θα επικεντρωθώ σ’ αυτό.

  • Αλληγορία

Ο Τριβιζάς εδώ θέτει επί τάπητος το ζήτημα της ελευθερίας της τέχνης, καθώς την οικειοποιούνται και της αλλάζουν πρόσωπο όσοι την ποθούν, ενώ η ίδια κρατάει εσωτερικά αμόλυντη την ταυτότητά της και προσφέρεται όπως εκείνη θέλει αλλά δεν απαλλοτριώνεται ποτέ και από κανέναν. Η αλληγορία του είναι ενταγμένη –πώς αλλιώς;– στη λογική ενός ταξιδιού με τρένο στο Ρουφ, ευεργετική αλλά και εξαναγκασμένη χωροταξία σκηνοθεσίας της animatrice των εκεί θεατρικών εγχειρημάτων Τατιάνας Λύγαρη.

Υποτίθεται πως υπό ένα αυταρχικό και αντιπνευματικό καθεστώς ταξιδεύουν, άλλοι κρυφά κι άλλοι φανερά, άνθρωποι της τέχνης καταδικασμένοι σε απαγχονισμό. Ο αστυνομικός επιθεωρητής που τους συνοδεύει όμως κάμπτεται από την ευαισθησία της παραβολής που οι καλλιτέχνες του εξιστορούν και αναβάλλει, με διάφορα προσχήματα, για τον επόμενο και τον επόμενο σταθμό την αποβίβαση –και άρα το τραγικό τους τέλος–, μέχρις ότου όλοι πεισθούν για την ελευθερία της ομορφιάς και οδηγήσουν σε αίσιο πέρας την περιπέτειά τους. Κεφαλαιώδη σημασία στο διδακτικό αυτό «παραμύθι» παίζει βέβαια η αποπλάνηση της κούκλας – Τέχνης, μιας νέας κοπέλας που σε κάθε σταθμό αλλάζει πρόσωπο σύμφωνα με την επιθυμία του νέου εκπορθητή της.

  • Αρετές

Το κείμενο είναι γραμμένο ως δροσερή έμπνευση και παρακολουθείται από τις γνωστές, γλαφυρότατες αρετές του Τριβιζά, τόσο στη δομή όσο και στη γλώσσα, τόσο στη μορφή όσο και στο περιεχόμενο. Σοβεί όμως κίνδυνος, μια ευθύνη, θαρρώ επιμερισμένη ανάμεσα στη συγγραφή και στη σκηνοθεσία: οι διάφοροι «σταθμοί» του τρένου επαναλαμβάνονται κάπως κουραστικά για τον ενήλικο θεατή ο οποίος από ένα σημείο και πέρα γνωρίζει ακριβώς τι θα επακολουθήσει. Αντίθετα, η επανάληψη αυτή πιθανόν να γοητεύει τους μικρούς θεατές που αφήνονται στο θέαμα χωρίς επιφυλάξεις και γκρινιάρικους σχολιασμούς. Κατά τ’ άλλα, η Τατιάνα Λύγαρη κίνησε με σοφία εκατοστομέτρου τους ηθοποιούς της στον περιορισμένο χώρο. Η αιθέρια παντομίμα τους, ο συντονισμός τους, το παιχνίδι της σοβαροφάνειας για να αμβλυνθεί υφολογικά η αίσθηση του παραμυθιού, αλλά και οι πέπλοι μυστηρίου του παραμυθιού αυτού συνοδευμένοι από χιούμορ και συναισθηματικές μεταπτώσεις των ηρώων ανταποκρίθηκαν, πιστεύω, στις σκηνικές φιλοδοξίες του Τριβιζά αλλά και των θεατών της παράστασης. Η εργασία της Ντόρας Λελούδα στα σκηνικά αλλά ιδίως στα κοστούμια των οβιδιακών μεταμορφώσεων υπήρξε υποδειγματική όπως επίσης και εκείνη της Ζωής Χατζηαντωνίου στις φύσει «άβολες» χορογραφίες που φάνταξαν πλήρως αβίαστες. Ακεφη μου φάνηκε η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, ενώ το κείμενο τον είχε εφοδιάσει με τόσα ωραία τραγούδια.

  • Ερμηνείες

Ο Μανόλης Σορμαΐνης έπαιξε όπως ζητούσε η σύλληψη, έναν βλοσυρό αλλά κατά βάθος καλοκάγαθο αστυνομικό επιθεωρητή, κατακτώντας μια αληθινά δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στο παίγνιο και στην εικονική πραγματικότητα της fable. Με την πείρα και την ευρεία γκάμα της, η Τζένη Σκαρλάτου εξασφάλισε μια βεντάλια υποκριτικών μεταβολών από την ηθελημένη συμβατικότητα μέχρι την απαγορευμένη λαγνεία που περιέχει το υλικό «δι’ ενηλίκους». Συγκινημένος μέσα στην αχλύ του μύθου, ρεαλιστικός ή και βίαιος κατά περίσταση ο δυναμικός και ευέλικτος Γιώργος Τσιδίμης. Ο Ανδρέας Μαριανός, ο Σωτήρης Ταχτσόγλου, ο Γρηγόρης Γαλάτης, ο Χάρης Μποσινάς, η Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου και ο Δημήτρης Μενούνος υπηρέτησαν με νεύρο και χωρίς κενά τους υπόλοιπους ρόλους.

Η απαστράπτουσα και ηθολογούσα φαντασία του κορυφαίου στο είδος του Ευγένιου Τριβιζά, με μηχανοδηγό στο σκηνοθετικό τιμόνι τη Λύγαρη, ταξίδεψαν το ακίνητο βαγόνι στην αεικίνητη επικράτεια της ελευθερίας και του ονείρου.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/02/2009

Ανάπτυξη της φαντασίας και της αισθητικής

«Ενας καινούριος θαυμαστός κόσμος»

«Ενας καινούριος θαυμαστός κόσμος»

«Ενας καινούριος θαυμαστός κόσμος» από την «Artika», στο Μοσχάτο

    Μια πρωτότυπη παράσταση για παιδιά 1 έως 4 χρόνων, όπου επιχειρείται η δραματοποίηση της σύλληψης μιας ανθρώπινης ζωής, με παιδαγωγικό και διακριτικό τρόπο, η εξέλιξη της εγκυμοσύνης και η ζωή του εμβρύου, καθώς και η γέννησή του και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ολα συντελούνται από την ηθοποιό Αιμιλία Ζαφειράτου, η οποία προσπαθεί ν’ αποδώσει ομολογουμένως δύσκολους ρόλους, που πρέπει να κατανοηθούν με απλότητα και σαφήνεια, υποκριτικά, από τόσο μικρούς θεατές.

    Η ιδέα ίσως ξενίζει, όμως αναμφίβολα συμβάλλει στην επιστημονική γνώση του προνήπιου-θεατή και βοηθά τους γονείς του να συνεχίσουν με γνώση και υπευθυνότητα το διαπαιδαγωγητικό τους ρόλο, σε αυτόν τον σημαντικό τομέα της γνωριμίας του παιδιού με τα προγεννητικά στάδια της εξέλιξής του και τα πρώτα χρόνια της ζωής του.

    Τα σκηνικά και τα αντικείμενα της παράστασης (υφάσματα, σχοινιά, τόπια, μπαλόνια, διαφανής σκηνή κατασκήνωσης, γαντόκουκλες, κ.ά., με στοιχεία θεατρικού παιχνιδιού και σωματικού θεάτρου), η μουσική, το ζωντανό τραγούδι, τα ηλεκτρονικά μέσα (αρκετές προβολές βίντεο) συμβάλλουν στη δημιουργία μιας ήρεμης και λυρικής ατμόσφαιρας, με αισθητικά στοιχεία που βοηθούν, ως ένα βαθμό, στην πρόσληψη των γνωστικών στοιχείων, μέσα από την επενεργούσα συναισθηματικά απολαυστική σκηνική δράση. Εκείνο που χρειαζόταν η παράσταση, κατά τη γνώμη μου, ήταν η κυριαρχία του λόγου, σε αντίθεση με την ελάχιστη παρουσία του. Τα παιδιά ήδη έχουν κατακτήσει, ως ένα βαθμό, τη γλώσσα και εξελικτικά την κατακτούν. Αρα, έχουν ανάγκη να κατανοήσουν τα δρώμενα, μέσα από την αισθητική απόλαυση του λόγου και τη νοηματική του επίδραση στη σκέψη τους. Προσωπικά θα ήθελα να υπάρχουν περισσότερα ρεαλιστικά στοιχεία, από γλωσσική άποψη, και ίσως λιγότερα σουρεαλιστικά στοιχεία σε σκηνικό επίπεδο. Ισως, χρειάζεται τόλμη για ένα θεατρικό εγχείρημα σε παιδιά, που δεν έχουν ακόμη κατακτήσει το συμβολιστικό επίπεδο. Ενας επί σκηνής αφηγητής θα βοηθούσε αισθητά.

    Τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε, αρκετά επιτυχώς, η Κατερίνα Αλεξάκη, τη δραματουργική επεξεργασία έκανε σε αρχική ιδέα όλης της ομάδας η Μαριλένα Τριανταφυλλίδου, τα σκηνικά κοστούμια, που ήταν αρκετά ευρηματικά, ήταν της Μαρίας Μπαχά, η πρωτότυπη μουσική ήταν έργο της Τατιάνας Γιαννούλη, για τους φωτισμούς ήταν υπεύθυνος ο Παν. Ψύχας και τη δουλειά στο βίντεο δημιούργησε ο Γιώργος Πράσσας (Αγ. Σαράντα 29, Μοσχάτο).

    «Ο Γαργαληστής»

    «Ο Γαργαληστής»

    • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΣΛΑΜ «Ο Γαργαληστής» Από το θέατρο μαριονέτας «ΑΝΤΑΜΑΠΑΝΤΑΧΟΥ» στο «ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ»

    Μια θαυμάσια από αισθητική – καλλιτεχνική άποψη παράσταση σε ένα είδος θεάτρου που διστάζουν οι εκπαιδευτικοί να οδηγήσουν τα παιδιά, μια και προηγείται στην προτίμησή τους, ίσως και στην εκτίμησή τους, το θέατρο για παιδιά, με ηθοποιούς στο παλκοσένικο, και λιγότερο το θέατρο σκιών, με κούκλες ή μαριονέτες. Τα παιδιά, όμως, έχουν ανάγκη από αισθητική άποψη, κατά τη γνώμη μου, από όλα τα είδη του θεάτρου.

    Η συγκεκριμένη παράσταση έχει να παρουσιάσει πρωτοτυπίες: Πολύ καλό χειρισμό των μαριονετών από τρεις μαριονετίστες, που εμφανίζονται επί σκηνής και συμβάλλουν δημιουργικά στην εξέλιξη του έργου με το δικό τους ρόλο: Την Ελένη Παναγιώτου και την Κωνσταντίνα Μάρα, οι οποίες εμφανίζονται στο προσκήνιο και ο προεξάρχων Νίκος Τόμπρος, πίσω και πάνω από την αυλαία, με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, ο οποίος παίζει παράλληλα το ρόλο του αφηγητή.

    Το θεατρικό κείμενο δε με ικανοποίησε ιδιαίτερα, από θεαματική και ιδεολογική άποψη, και νομίζω ότι χρειάζεται αυστηρή επιλογή κειμένων από μέρους των θιάσων, για να στείλουν, παράλληλα με την εκάστοτε αισθητική φόρμα και σκηνοθετική άποψη, και κοινωνικά μηνύματα στα παιδιά-θεατές, που είναι επιτακτική ανάγκη να τα πάρουν, ώστε να βοηθηθούν στη σύγχρονη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από συναισθηματικούς αγωγούς, με ιδεολογικές κοινωνικού χαρακτήρα κατευθύνσεις. Το ά-λογο, το α-πολιτίκ περιεχόμενο, η σουρεαλιστική άχρωμη και άγευστη φόρμα, δε βοηθά τον αναπτυσσόμενο άνθρωπο, και ενδέχεται έμμεσα να καταστεί επικίνδυνη κάποτε στην ψυχική του υγεία και στην κοινωνικο-πολιτική του διαμόρφωση και εξέλιξη. Το θέατρο είναι μεγάλο σχολείο και νομίζω ότι πρέπει να το «εκμεταλλευτούμε» προς όφελος της νεολαίας μας, με κοινωνική και πολιτική ευθύνη.

    Η αισθητική είναι υπέροχη: Αισθησιακοί φωτισμοί, ωραία μουσική (του Δημ. Μπαλσάμ), εκπληκτική κίνηση 7 μαριονετών, ωραία κοστούμια και σκηνικά (έργο της Ελένης Παναγιώτου), εμβόλιμη παρουσίαση θεάτρου σκιών, κίνηση ποικίλων αντικειμένων (τρενάκι, τραμπάλα, κούνια, ραδιόφωνο, πολυκατοικίες, κούκλες-μαρότες, πουλιά που πετούν, με εξαίσια τεχνική φωτισμού, κ.ά.), ιπτάμενες μαριονέτες με ομπρέλα (δίκην Μαίρης Πόπινς), βίντεο με την εμφάνιση ήλιου και φεγγαριού, κλπ., αποτελούν ένα αξιόλογο σύνολο, ικανό για να χαρακτηρίσουμε ικανοποιητική μια παράσταση.Τη δραματουργική προσαρμογή στο σκηνικό αποτέλεσμα και την κατασκευή κούκλας έκανε το θέατρο μαριονέτας ΑΝΤΑΜΑΠΑΝΤΑΧΟΥ (Νίκος Τόμπρος και Ελένη Παναγιώτου, από την Εύβοια), τη δε κατασκευή σκηνικών ο Δημήτρης Θεοχάρης και ο Θωμάς Σταυρόπουλος (εικαστική επιμέλεια σκηνικών).(Ναυπλίου 12 & Λένορμαν, Κολωνός)

    «Ο βδομος σταθμός. Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ»

    «Ο έβδομος σταθμός. Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ»

    • ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ «Ο Εβδομος Σταθμός. Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» από την ΑΞΑΝΑ στην Αμαξοστοιχία, Θέατρο «ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ»

    Το ταξίδι μ’ ένα τρένο είτε στην πραγματικότητα είτε στα όνειρά μας, ίσως ενδεδυμένο με κάποιους συμβολισμούς, είναι μια υπέροχη περιπέτεια για παιδιά και μεγάλους. Η σκηνοθέτρια, και εμπνεύστρια του μαγικού εγχειρήματος στο θεατρικό βαγόνι, στο Ρουφ, Τατιάνα Λύγαρη, με καλλιτεχνική έμπνευση, με αισθητική ικανότητα και ευαισθησία, με φαντασία και αγάπη στα παιδιά, μας παρουσιάζει ένα μοναδικό θεατρικό δρώμενο, αλλά και μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Ο πάντοτε δημιουργικός βιρτουόζος του είδους θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Τριβιζάς, συν-μηχανοδηγός στη «Φτερωτή Σαΐτα», μας ταξιδεύει σε μια υπέροχη περιπέτεια – αστυνομικό θρίλερ, με απρόοπτες καταστάσεις, περίεργες εξελίξεις, όπου όλοι εμείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί, είμαστε οι συνταξιδιώτες ενός τρένου, που κινείται (τα ηχητικά εφέ και το έντονο «ρυθμικό» και αληθοφανές τράνταγμα του βαγονιού, που δίνει ολοζώντανα την κίνηση του τρένου) και που περνά εφτά σταθμούς (δεν είναι και λίγοι). Οι μικροί θεατές της παράστασης βιώνουν την εμπειρία και η ψυχή τους πλημμυρίζει από έντονα συναισθήματα, όσο και αν αντιλαμβάνονται τη θεατρική σύμβαση. Παίζουν με τους ηθοποιούς, συμμετέχουν φραστικά στα δρώμενα, ξεχνιούνται, χαίρονται, γελούν, αγωνιούν για τις εξελίξεις, κ.ο.κ.

    Το θεατρικό κείμενο έχει πολλά θεματολογικά στοιχεία, τα οποία προβληματίζουν κοινωνικά τα παιδιά, διεγείρουν τη δημιουργική φαντασία τους, καλλιεργούν την καλλιτεχνική αισθητική τους, αναπτύσσουν τη γλωσσική τους ικανότητα. Η γλωσσοπλαστική ικανότητα του Τριβιζά είναι πασίγνωστη, τα λογοπαίγνια και η φαντασία στην πλοκή του μύθου, επίσης. Στο συγκεκριμένο έργο, όμως, προβληματίζει τα παιδιά για την κατάχρηση εξουσίας, για την κατάργηση των «αντιπαραγωγικών επαγγελμάτων», όπως είναι οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες του μπαλέτου, του θεάτρου (σε επίπεδο κλόουν σε τσίρκο), της μουσικής. Ετσι, στο τρένο οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν τρεις καταζητούμενους καλλιτέχνες: Τον κλόουν Ζιπ-Ζιπ Ζουπαζίπ, την μπαλαρίνα Εριέττα Πιρουέτα και τον ντράμερ Τσίμπαλου Κλαμπατσίμπαλου. Ακολουθώντας την παραμυθιακή μεθοδολογία της Σεχραζάτ («Χίλιες και μια Νύχτες»), αναβάλλεται σε κάθε σταθμό η αποβίβαση των κρατουμένων και η οδήγησή τους στο εκτελεστικό απόσπασμα, με πρόσχημα την ολοκλήρωση της δραματικής αφήγησης μιας ιστορίας, όπου συμμετέχουν οι κρατούμενοι, ο υπαστυνόμος Παντεσπάνης, το ζευγάρι επιβατών Μενέλαος και Ευλαλία Σαρδάμογλου και εν μέρει ο δήθεν υπηρεσιακός και αυστηρός, αλλά ευαίσθητος, Επιθεωρητής της Υπηρεσίας Διώξεως Καταζητούμενων Φυγάδων Γκραν Ντε Λεγκράν. Οι αναβολές για την παράδοση είναι αλλεπάλληλες, με ευφάνταστες δικαιολογίες προς τους ανωτέρους. Και στο ταξίδι, που συνεχίζεται, χωρίς να αποκαλύπτω το τέλος του, αξίζει να συμμετάσχουν όλα τα παιδιά και οι δάσκαλοι. Δεν είπα, βέβαια, τίποτα για τη συν-ταξιδεύτρια επικίνδυνη τίγρη της Σουμάτρας και για τόσα άλλα.

    Ολοι οι ηθοποιοί αποδίδουν με μπρίο, χιούμορ, υποκριτική ικανότητα και κέφι τους ρόλους τους, ξεδιπλώνοντας το ταλέντο τους. Ξεχώρισα για το κωμικό ταλέντο του τον Γρηγόρη Γαλάτη (υπαστυνόμο Παντεσπάνη). Τους άλλους ρόλους υποδύονται επάξια οι: Ανδρέας Μαριανός, Σωτήρης Ταχτσόγλου, Γιώργος Τσιδίμης, Τζένη Σκαρλάτου, Μανώλης Σορμαΐνης, Χάρης Μποσινάς, Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου, Δημήτρης Μενούνος.

    Τα σκηνικά-κοστούμια της Ντόρας Λελούδα ανταποκρίνονται στις σκηνοθετικές απαιτήσεις, η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου ατμοσφαιρική, λυρικής διάθεσης, και οι χορογραφίες της Ζωής Χατζηιωάννου απλές, προσαρμοσμένες στον περιορισμένο χώρο.

    Η χαρακτηριστική φωνή του Παύλου Χαϊκάλη μας συντροφεύει στη διάρκεια του ταξιδιού (Μηχανοδηγός Αθανάσιος Ντουμάνης).

    Εξυπνη η διανομή της εφημερίδας «Ημερήσιος Κήρυξ», που εκδίδει ο δικτάτορας «ένδοξος κυβερνήτης» Μαρδόνιος Βουρδουλούμ, όπου διαφημίζεται το απεχθές αντικοινωνικό έργο του (σε τέσσερις σελίδες), καθώς και το μοίρασμα διαβατηρίων σε όλα τα παιδιά-επιβάτες της αμαξοστοιχίας. Το πρόγραμμα της παράστασης είναι, νομίζω, το πληρέστερο που υπάρχει στην παρούσα θεατρική περίοδο.

    • [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 13 Φλεβάρη 2009, Του συνεργάτη μας ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ]

    Αξιόλογες παραστάσεις


    Χάσμα γενεών

    (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 16 Γενάρη 2009, Του συνεργάτη μας ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ).–

    • ΚΑΡΜΕΝ ΡΟΥΓΓΕΡΗ «Ομήρου Οδύσσεια» στο «ΘΕΑΤΡΟΝ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

    «Ποιητικός μύθος» η «Ομήρου Οδύσσεια», κατά τον καθηγητή Δ.Ν. Μαρωνίτη, με στερεή αντοχή στο χρόνο, έρχεται – για μια ακόμη φορά – έναντι του απαιτητικού παιδικού κοινού να αποδοθεί σκηνικά. Το εγχείρημα αναλαμβάνει και φέρνει σε αίσιο πέρας η Κάρμεν Ρουγγέρη, η οποία διασκευάζει το ομηρικό κείμενο, προσδίνοντάς του δίκαια τον υπότιτλο «Το Παραμύθι των Παραμυθιών».

    Ο νόστος για την πατρίδα από τον πολυμήχανο, αλλά και πολύπαθο ήρωα, Οδυσσέα, είναι τΟ κυρίαρχο στοιχείο της Οδύσσειας. Στο κείμενο της Ρουγγέρη, επιλέγονται τα κύρια στοιχεία του έπους – με αφαιρετική μαεστρία – και δραματοποιούνται με την έγκυρη και ευφάνταστη σκηνοθετική άποψη της ίδιας, και με παιδαγωγική ευαισθησία, κατά τέτοιο τρόπο που να κρατιέται αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών, να καθηλώνονται κυριολεκτικά καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Ο ποιητικός λόγος μεταμορφώνεται σε σκηνική δράση, η οποία παράγεται από θαυμάσιους ηθοποιούς και συνοδεύεται από ηχητικά και οπτικά εφέ, από δημιουργικά στοιχεία θεατρικού παιχνιδιού, από υπέροχα σκηνικά και κοστούμια, από θαυμάσια μουσική και ζωντανό τραγούδι (σε μονοφωνική ή πολυφωνική απόδοση). Ετσι, η αισθητική απόλαυση του κοινού είναι δεδομένη. «Διδασκαλία» της αρχαίας ελληνικής ποίησης με όχημα το θέατρο, έστω από τη θέση του θεατή για τα παιδιά και ίσως στο σχολείο, κάποια στιγμή, και μεθοδολογικά, με την ομαδοσυνεργατική θεατρική δημιουργία τους, στα πλαίσια της Θεατρικής Αγωγής τους.

    Οι ηθοποιοί δεν υποκρίνονται μόνο, αλλά παράλληλα χορεύουν και τραγουδούν υπέροχα. Αυστηρή επιλογή, όπως αποδεικνύεται, για να παραχθεί τέτοιο αποτέλεσμα. Στην πλούσια σκηνοθετική ευρηματικότητα (μαριονέτες, κούκλες, βροχή, κεραυνοί, τρικυμία κλπ.) αξίζει να προσθέσουμε το χιούμορ ως καταστασιακό στοιχείο της, την έντονη και συνεχή δράση των ηρώων, έτσι που να μη δημιουργούνται κενά, και την καταλληλότητα του χώρου (τεράστια και λειτουργική σκηνή).

    Ευτυχισμένος πρίγκιπας

    Συντελεστές της παράστασης είναι, εκτός από την Κάρμεν Ρουγγέρη, η Χριστίνα Κουλουμπή (σκηνικά-κοστούμια), ο Γιάννης Μακρίδης (Μουσική), ο Πέτρος Γάλλιας (Χορογραφίες), ο Ανδρέας Κουλουμπής (στίχοι τραγουδιών), η Μελίνα Μάσχα (Φωτισμοί) και ο Σπύρος Ρασιδάκης (Δημιουργικό βίντεο προβολών).Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλ. Αλεξανδράκης, Ελενα Γεροδήμου, Χρυσανθή Γεωργιάδου, Λίνα Εξάρχου, Γ. Γερολυμάκης, Μαριλού Κατσαφάδου, Π. Κιοσές, Π. Μερμιγκάκης, Ευ. Μπαλαγιάννης, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, A. Σταύρου, Γρ. Τουμασάτος, Γ. Τσουρουνάκης.

    • ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας» από το θίασο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ» στο θέατρο «ΑΠΟΘΗΚΗ»

    Το κλασικό «παραμύθι», «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας», του Ουάιλντ Οσκαρ, με υπόθεση που περιλαμβάνει πολλά κοινωνικά ρεαλιστικά στοιχεία, δραματοποιεί και σκηνοθετεί για δεύτερη φορά (η 1η ήταν την περίοδο 2003-2004) ο Γιάννης Κόκκινος, με νέα διασκευή, μουσική, σκηνικά και κοστούμια.

    Ο συμβολικός αισθητισμός που ασπάστηκε ο Αγγλος διανοούμενος του 19ου αι., κάνει την παρουσία του σε αυτό το «παραμύθι» και δεν αποφεύγονται ο συναισθηματισμός, η ρητορική και ο εντυπωσιασμός. Κι ενώ η υπόθεση του έργου είναι ρεαλιστική, με κοινωνικά και ταξικά στοιχεία, το αποτέλεσμα είναι μεταφυσικής παρακμιακής αντίληψης. Ο συμβολισμός στις πράξεις των ηρώων μπορεί να λειτουργήσει μόνο στην περίπτωση που ο εκπαιδευτικός και ο γονιός, συζητήσουν μετά την παράσταση με τα παιδιά, απομυθοποιώντας τα πράγματα.

    Ο Γ. Κόκκινος κατόρθωσε να μεταπλάσει το δραματικό του κείμενο σκηνοθετικά, ισορροπώντας τα νοήματα που δίνονται στους θεατές, με ικανοποιητικό τρόπο, καθώς και με αισθητική και παιδαγωγική ευαισθησία, έτσι ώστε να μην παράγεται συναισθηματική φόρτιση στην παιδική ψυχή, αλλά ούτε και η σκληρή πραγματικότητα της εποχής (που εν πολλοίς βιώνεται και σήμερα από μερίδα του πληθυσμού) να δημιουργεί ψυχολογικό πρόβλημα στους μικρούς θεατές και ούτε να τους στερεί το όνειρο και το όραμα για την ελπίδα. Η αλλαγή κοινωνικής συνείδησης στον πρίγκιπα (βέβαια, μετά θάνατο…), η αυτοθυσία του χελιδονιού, ο φιλολαϊκός χαρακτήρας του αστυνομικού (που ειρωνεύεται την εξουσία και υποκρίνεται ότι στηρίζει το σύστημα).

    Ομήρου Οδύσσεια

    Το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα είναι κυρίαρχο στη σκηνή. Οπως εμφανής είναι και η μεταφυσική αντίληψη περί από Θεού βοήθειας των φτωχών και κολασμένων της Γης. Η απογύμνωση του αγάλματος από ρουμπίνια και χρυσάφι, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε σκηνοθετικά να γίνει απόλυτα, και όχι κατά σημεία του σώματός του. Δηλ. το άγαλμα έπρεπε να μείνει γυμνό από τη στολή του Πρίγκιπα. Τα ωραία παραδοσιακά ρεαλιστικά σκηνικά και τα λειτουργικά κοστούμια εποχής βοηθούν στην αναπαράσταση της υπόθεσης του δραματικού κειμένου. Οι ηθοποιοί υποκρίνονται ικανοποιητικά. Ξεχωρίζουν οι: Ελένη Τριανταφύλλου, Ηλίας Νάκος και Στέφανος Οικονόμου. Συμμετέχουν ακόμη οι ηθοποιοί: Νικολέτα Κοφινά, Κατερίνα Τσιμογιάννη, Μιχ. Κόκκινος, Ζαχαρούλα Θεοδοσίου.Αλλοι συντελεστές της παράστασης είναι οι: Ζωή Σαρίδου (Χορογραφίες), Μιχάλης Κόκκινος (Μουσική), Εύη Μπαράκου (Κοστούμια), Θεόδ. Κόκκινος (Σκηνικά), Γιάννης Κόκκινος (ηχογραφημένη φωνή του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα).

    • ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ (επιλογή κειμένων) «Σύγκρουση Γενεών «Το Χάσμα»» στο θέατρο «ΚΝΩΣΟΣ»

    Μια παράσταση αλλιώτικη από τις άλλες. Αφού οι ηθοποιοί δεν υποδύονται ρόλους ενός θεατρικού έργου, ενός θεατρικού συγγραφέα, μιας συγκεκριμένης εποχής, αλλά ρόλους των παρακάτω έργων: Σοφοκλή: «Αντιγόνη», Ευριπίδη: «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι», Αριστοφάνη: «Νεφέλες», Γ. Χορτάτση: «Ερωφίλη», Σπ. Περεσιάδη: «Γκόλφω», Αντ. Μάτεση: «Ο Βασιλικός», Σπ. Μελά: «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», Γρ. Ξενόπουλου: «Στέλλα Βιολάντη», Π. Χορν: «Το φιντανάκι», Π. Καγιά: «Τιμόνι στον έρωτα», Γ. Μανιώτη: «Το Ματς», Λούλας Αναγνωστάκη: «Ο ήχος του όπλου», Γ. Διαλεγμένου: «Μάνα-μητέρα-μαμά».

    Κούλα η κατσικούλα

    Δηλαδή, μετά τη θαυμάσια επιλογή, τα σχόλια, τους στίχους και τα συνδετικά κείμενα μεταξύ των αποσπασμάτων, που υπογράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ακολούθησε η σκηνική απόδοσή τους με την έγκυρη σκηνοθετική άποψη και ευθύνη του Λάμπρου Τσάγκα και με τη θαυμάσια μουσική επιμέλεια του Διονύση Τσακνή.Το κοινό θεματολογικό στοιχείο όλων των έργων είναι το χάσμα των γενεών και η σύγκρουση των γονιών με τα παιδιά τους, άλλοτε σε ηπιότερο και άλλοτε σε εντονότερο βαθμό. Ενα διαχρονικό κοινωνικό και οικογενειακό πρόβλημα, που απαντιέται βέβαια σε όλον τον κόσμο, αλλά η πρόταση του Κ. Γεωργουσόπουλου ήταν εξαρχής να παρασταθούν θεατρικά κείμενα γηγενούς παραγωγής, από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Η επιλογή είναι αντιπροσωπευτική, με έντονα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του θέματος/φαινομένου, όπως εμφανίζονται δραματολογικά και όπως πολύ πετυχημένα παρουσιάζονται σκηνικά. Είναι αξιοπρόσεκτη η ικανότητα όλων των ηθοποιών να αλλάζουν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, αυτομάτως και χωρίς αναπνοή, ανάλογα με το απόσπασμα του έργου: ύφος, γλώσσα, εποχή, ψυχολογικές καταστάσεις, ιδεολογικές απόψεις κλπ., όπως άλλωστε και: σκηνικά, μάσκες, περούκες, μακιγιάζ, κοστούμια. Ενας αγώνας δρόμου, με αισθητική ευαισθησία και καλλιτεχνική συνέπεια.

    Παίζουν θαυμάσια οι ηθοποιοί: Εύα Μπενέτα, Λαμπρινή Λίβα, Μαρίτα Βλασοπούλου, Ηλίας Γκογιάνος, Δανάη Παπουτσή, Κων/νος Ζημιανήτης, Ηλέκτρα Λύρα και ξεχωρίζουν ιδιαίτερα οι: Λάμπρος Τσάγκας και Γιάννης Σταματίου.

    • ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ «Η Κούλα η κατσικούλα και το κλεμμένο τραγούδι» από τη θεατρική εταιρεία «ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΙ» στο θέατρο «ΗΒΗ»

    Για δεύτερη χρονιά παίζεται με επιτυχία η παράσταση του έργου αυτού, που έγραψε ο Ευγένιος Τριβιζάς και χαρακτηρίζεται ως βουκολικό κωμειδύλλιο. Πρόκειται για ένα έργο, που θεματολογικά αφορά στην κλοπή και εκμετάλλευση της πνευματικής ιδιοκτησίας των καλλιτεχνών (εδώ στη μουσική). Μέσα από κωμικές καταστάσεις εξελίσσεται ο μύθος, με πρωταγωνιστές: τις κατσικούλες του βοσκού/Γ΄ αδερφού, και ιδιαίτερα την «Κούλα την κατσικούλα», τα δυο του αδέρφια, που του κλέβουν το υπέροχο τραγούδι του και το εκμεταλλεύονται εμπορικά, διεθνώς, τον γεροπατέρα, τους μουσικούς παραγωγούς κ.ά. 25 ρόλους.

    Το κείμενο είναι γραμμένο με το γνωστό και ιδιαίτερα ευφάνταστο ύφος του δραματουργού, που απογειώνει τη φαντασία των παιδιών, ενεργοποιώντας τους συγχρόνως τη σκέψη και την κρίση, με τη γλώσσα του, τη γεμάτη από ευρηματικούς ιδιωματισμούς, σύνθετες λέξεις, νεολογισμούς κ.ο.κ., με την πλοκή και την πολυδιάστατη δράση των ηρώων, με την πρωτότυπη θεματολογία κ.ά.

    Η έγκυρη σκηνοθετική δουλειά του Κώστα Φαρμασώνη πραγματώνει, αναμφισβήτητα, το όραμα του δραματουργού, με την εξίσου σημαντική δουλειά των: Λέας Κούση (σκηνογραφία), Τζωρτζίνας ΚωστοπούλουΓιάννη Ψειμάδα (μουσική δημιουργία), Εφης Καρακώστα (Χορογραφία). Παίζει ζωντανά μουσική ο Χρήστος Σύγγελος. Παίζουν οι ηθοποιοί, χωρίς κανένας τους να υστερεί υποκριτικά: Μαρία Δρακοπούλου, Δημ. Αντωνιάδης, Αντ. Χαντζής, Ν. Φραγκιουδάκης, Χριστίνα Πλατανιώτη, Δ. Λύρας, Νίκη Λειβαδάρη, Κ. Αυλωνίτης, Σωτ. Δούβρης. (ενδυματολογία),

    ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ. Πολύχρωμο «μπουκέτο»

    Η Γαϊδουρώ
    (Ριζοσπάστης,του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, Παρασκευή 9 Γενάρη 2009)
    Αθως Δανέλλης «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη» και άλλες παραστάσεις στο «Θεατρικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου» (θέατρο «REX»)

    Ο Αθως Δανέλλης μεταδίνει τη μαγεία του φωτισμένου μπερντέ και των σκιών σε μικρούς και μεγάλους, εδώ και χρόνια. Το ελληνικό λαϊκό θέατρο σκιών ξαναζωντανεύει με τα χέρια και τη φωνή του καλλιτέχνη, σκορπώντας γέλιο και κοινωνικό προβληματισμό. Η σατιρική διάθεση ενάντια στην εξουσία είναι εμφανής, αφού ούτως ή άλλως ο φωτισμένος μπερντές απεικονίζει την ταξική κοινωνία μας: από τη μια η λασποκαλύβα «Λορδοκομείον» του Καραγκιόζη και από την άλλη το σεράι, σύμβολο χλιδής, πλούτου και εξουσίας.

    «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη» διατηρεί τη συγκεκριμένη παραδοσιακή δομή του είδους. Οπου ο Πασάς καταφεύγει στην ελεημοσύνη, για να «δικαιολογήσει» πολιτικά την αγάπη του στους φτωχούς, που κατά τα άλλα και υπόδουλους τους έχει κοινωνικά και πνευματικά και τους εκμεταλλεύεται οικονομικά. Ετσι, παρουσιάζεται ως φιλεύσπλαχνος, εκφράζοντας την επιθυμία του να κάνει ένα δώρο στον φτωχό και δυστυχή Καραγκιόζη. Οι λίρες που του αφήνει έξω από την καλύβα, όμως, κάνουν φτερά, η παραγεμισμένη χήνα με λίρες «μεταφέρεται» …στο τραπέζι του Κυρ-Μανόλη, σπιτονοικοκύρη του Καραγκιόζη, αντί οφειλόμενων ενοικίων κ.ο.κ. Μ’ ενδιαφέρουσα πλοκή και συναρπαστική δράση, με διαχρονικά μηνύματα το λαϊκό θέατρο σκιών συνεχίζει το ταξίδι του στο χρόνο, σε πείσμα της εξουσίας, που πολεμά μανιωδώς οτιδήποτε είναι λαϊκό και με ταξικά χαρακτηριστικά, που δεν αντέχει την κοινωνική σάτιρα, κυρίως από την τέχνη.

    Ο Καραγκιόζης
    Οι επόμενες παραστάσεις της Παιδικής Σκηνής των επόμενων Σαββάτων (18.30): «Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι», «Ο Καραγκιόζης Ψαράς», «Το φρούριο των φαντασμάτων», «Ταξίδι στο φεγγάρι», «Ο Καραγκιόζης στη ζούγκλα της Αφρικής».

    Σαρλ Περό «Η Γαϊδουρώ» στο θέατρο «STUDIO Μαυρομιχάλη» από το Εικαστικό Θέατρο Κούκλας «Πράσσειν Αλογα»

    Το ομώνυμο παραμύθι του Σαρλ Περό, διασκευασμένο, σκηνογραφημένο και σκηνοθετημένο από την Εμμανουέλα Καποκάκη, αποδίνεται από την ίδια την ηθοποιό – performance με κούκλες, κοστούμια και σκηνικά που κατασκεύασε για τις ανάγκες της παράστασης. Μια ιδιόμορφη παράσταση, όπου δεν υπάρχει η κλασική σκηνή του κουκλοθεάτρου, αλλά η παράσταση παίζεται πάνω σ’ ένα τραπέζι, όπου «ζωντανεύουν» οι ήρωες – κούκλες, όπου η Εμμ. Καποκάκη παίζει με το σώμα της (με τα χέρια και τη φωνή της, το γόνατο, το κεφάλι και το μπράτσο ενσαρκώνει τις ηρωίδες), κινείται πίσω, πάνω και ανάμεσα στις κούκλες της, με συναισθηματική φόρτιση και αγάπη ως «άνθρωπος ορχήστρα». Δημιουργείται μια υποβλητική παραμυθιακή ατμόσφαιρα, που υποβάλλει στους θεατές την απαιτούμενη αισθητική μέθεξη. Το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς καλύτερο, αν ο χώρος της σκηνικής δράσης ήταν οριοθετημένος με ανάλογη σκηνογραφική παρέμβαση, πιο περιορισμένος, ώστε η οπτική του θεατή να μη διαχέεται στον ανοιχτό χώρο της αίθουσας, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η προσοχή του.

    Ο Μόγλης

    Η παραχαϊδεμένη πριγκιποπούλα μεταμορφώνεται σ’ ένα άσχημο γαϊδούρι, τη «Γαϊδουρώ», από την απληστία της και για να λυτρωθεί ακολουθεί μια μαρτυρική πορεία. Ετσι, μαθαίνει να υπομένει, να μοιράζεται πράγματα με τους άλλους, να αγαπά.Μια παράσταση που αγγίζει συναισθηματικά τους μικρούς θεατές και τους μαθαίνει πόσο άσχημο είναι να είσαι απαιτητικός, στέλνοντας και ένα μήνυμα στους γονείς τους για τ’ αποτελέσματα της συμπεριφοράς κάθε υπερ-απαιτητικού και κακομαθημένου παιδιού.

    Τη μουσική σύνθεση υπογράφει ο Κώστας Μπεβεράτος και για τους φωτισμούς είναι υπεύθυνος ο Τάσος Παλαιορούτας.

    Ευγένιος Τριβιζάς «Το νούφαρο του βάλτου» στο θέατρο «ΑΚΑΔΗΜΟΣ» από τη Θεατρική Σκηνή «Μίμηση Πράξης»

    Αλλο ένα θεατρικό έργο του Ευγένιου Τριβιζά μεταφέρθηκε επιτυχώς στο παλκοσένικο. Ο ταλαντούχος δραματουργός μάς προσφέρει άλλη μια κωμωδία για παιδιά του Δημοτικού Σχολείου, μέσα από ένα παραμύθι. Το δραματικό κείμενο είναι πυκνό, η υπόθεση του έργου πολύπλοκη, γεμάτη από δράσεις που σκορπούν γέλιο και ευχάριστη ατμόσφαιρα.

    Ο συμπαθέστατος δράκος, που οι ιππότες θέλουν να σκοτώσουν, για να σώσουν τη βασιλοπούλα Ανεμελίνα, χάρη στην εμπιστοσύνη, την αγάπη και την αφοσίωση της Ανεμελίνας, μεταμορφώνεται σε βασιλόπουλο και γίνεται ο εκλεκτός της ζωής της, αφού πρώτα – ανιδιοτελώς – είχε γίνει ο εκλεκτός της καρδιάς της. Ο Τριβιζάς εκθέτει τη φιλοσοφία του έργου του σ’ ένα θαυμάσιο κείμενο, που δημοσιεύεται στο Πρόγραμμα της παράστασης, όπου υποστηρίζει δικαίως ότι κάποιοι παίρνοντας ως θέσφατο από τα στερεότυπα των παραμυθιών, τελικά εκτρέφουν στις κοινωνίες μας δράκους για πολιτικούς λόγους. Γράφει: «Δράκους χρειάζονται πολλοί επίδοξοι σωτήρες, οι οποίοι τελικά αποδεικνύονται απεχθέστεροι και από τους ίδιους τους δράκους. Δράκους χρειάζονται οι πολιτικοί, για να αποσπούν την προσοχή μας από τα δικά τους καταστροφικά σφάλματα, τα ΜΜΕ, για ν’ αυξήσουν την ακροαματικότητα και τις πωλήσεις τους, αυτοί που μας κυβερνούν για να τους επισείουν ως φόβητρα και να αυξάνουν τη δύναμη και τον έλεγχό τους πάνω μας κ.λπ.».

    Το νούφαρο του Βάλτου

    Τα πολλά ξένα ονόματα και οι ξενόγλωσσες εκφράσεις, σε συνδυασμό με τη μη ορθή άρθρωση του λόγου ορισμένων ηθοποιών, δημιουργούν πρόβλημα – κατά σημεία – στην κατανόηση του έργου. Ιδιαίτερα το πρόβλημα επιτείνεται λόγω της ταχύτατης εκφοράς του λόγου και της τσιριχτής – κατά σημεία – φωνής της βασίλισσας, κάτι που μπορεί να διορθωθεί, προσεχώς. Η σκηνοθεσία του Παναγιώτη Σερεφίδη ικανοποιητική, όπως και τα σκηνικά – κοστούμια της Αννας Μαχαιριανάκη, οι χορογραφίες της Μαριλένας Καββαδά και η μουσική των Νάσου Σωπύλη και Στέφανου Κωνσταντινίδη (προτιμητέα η ζωντανή μουσική/τραγούδι στην παράσταση). Οι ηθοποιοί απέδωσαν αρκετά καλά τους ρόλους τους: Αργυρώ Βούρου, Δ. Μπικηρόπουλος, Μαριάννα Γκούτζιου, Κ. Χατζούδης, Στ. Ράγιας, Κυρ. Κορογιάννης, Χριστίνα Καστανά, Π. Σερεφίδης, Αλκμήνη Πατέστου.

    Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Μόγλης» στο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ»

    Ο θρυλικός ήρωας Μόγλης του κλασικού μυθιστορήματος του Ρ. Κίπλινγκ, Βιβλίο της ζούγκλας (σε δύο τόμους: ΗΠΑ, 1894, 1895) είναι ο αγαπημένος ήρωας των παιδιών, διεθνώς. Η δραματολογική διασκευή, που επιχείρησε με επιτυχία ο Ανδρέας Παπασπύρου, αναφέρεται στα πρώτα κεφάλαια του μυθιστορήματος, όπου πρωταγωνιστούν οι βασικοί ήρωες: ο Μόγλης το «ανθρώπινο κουτάβι», οι Λύκοι, ο Σιρ-Χαν η τίγρης, ο Μπακίρα ο μαύρος πάνθηρας, ο Δάσκαλος Μπαλού η αρκούδα, η Ράσκα η Δαιμόνια η λύκαινα, ο Ακίλα ο αρχηγός των λύκων, οι ελέφαντες, οι Μπαντάρ – Λογκ οι πίθηκοι, ο Κάα ο σοφός πύθωνας, ο Τσιλ το γεράκι. Περιπέτεια στη ζούγκλα, στους λόφους Σιονί, στο βράχο των Συμβουλίων, στις Κρύες Σπηλιές. Ο Ανδρέας Παπασπύρου έκανε συνάμα και τη σκηνογραφία. Κατορθώνει να μας παρουσιάσει με ενάργεια το περιβάλλον της ζούγκλας, όπου μέσα της κινούνται με άνεση οι ήρωες, ντυμένοι ικανοποιητικά από τον Δημήτρη Κακριδά, ο οποίος «μεταμόρφωσε» τους ανθρώπους σε ζώα, με τις στολές του. Η κινησιολογία των ζώων – ηθοποιών έχει αρκετή αληθοφάνεια, δημιουργώντας στο θεατή την αίσθηση συμμετοχής του στα δρώμενα, παρέα με τον Μόγλη στη ζούγκλα. Η απόδοση του κειμένου αδικείται, σε μεγάλο βαθμό, από τη μη ορθοφωνητική απόδοση των διαλόγων ορισμένων ηθοποιών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κενά στην υπόθεση του μύθου, κάτι που με περισσότερη δουλειά μπορεί να διορθωθεί.

    Η ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών, η αισθητική καλλιέργεια και η συναισθηματική τους φόρτιση είναι από τους στόχους δραματουργού και σκηνοθέτη, αλλά και των άλλων συντελεστών της παράστασης. Δημοκρατικά μηνύματα διαχέουν το κείμενο, αλλά η φιλία και η συντροφικότητα, η θέληση και η εξυπνάδα, το θάρρος και η αποφασιστικότητα προέχουν ως αξίες ζωής.

    Η μουσική του Φώτη Μυλωνά καλή, όπως και οι χορογραφίες της Αννας Μαχαιροπούλου. Κινησιολογικά αρκετά καλοί όλοι οι ηθοποιοί: Ιρις Ανδριοπούλου, Μαρία Θρασυβουλίδη, Δάφνη Βασιλειάδου (Κάα) και φωνητικά ξεχώρισαν οι: Νάντια Περιστεροπούλου (Μόγλης, ο ιδανικότερος ηθοποιός γι’ αυτό το ρόλο), Αθηνά Αφαλίδου (Μπαλού), Ανδρέας Παπασπύρου (Μπακίρα), Κων/νος Τσεντούρας (Σιρ-Χαν).