Πλατσουρίσματα στην ακρογιαλιά. «Τα κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ σε διασκευή-σκηνοθεσία Αγγελίτας Τσούγκου στο θέατρο Βυρσοδεψείο

  • Αρκουμανέα Λουίζα
    ΤΟ ΒΗΜΑ:  01/09/2013
Πλατσουρίσματα στην ακρογιαλιά

Στιγμιότυπο από την παράσταση

Η Τζίνη πίστευε ότι με την αδιάκοπη κίνηση του σώματός της θα νικούσε τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Με τις πιρουέτες της θα κατακτούσε τον κόσμο. Με τις πιρουέτες της και λίγο κόκκινο κραγιόν, πάντοτε προσεκτικά απλωμένο πάνω στα κομψά της χείλη, κανένα εμπόδιο δεν θα ήταν ανυπέρβλητο. Η Σούζαν δεν αγαπούσε ιδιαίτερα την κίνηση, παρά μόνο όταν σήμαινε ηλιόλουστες βόλτες στον κήπο μαζί τον μικρότερο γιο της. Οι κύκλοι των εποχών ήταν οι κύκλοι που θα καθόριζαν τη ζωή της μέχρι τέλους, με τα παιδιά της να μεγαλώνουν όπως τα φυτά της – μέσα σε κλοιό θαλπωρής και τρυφερότητας. Αυτούς τους άξονες σταθερότητας και οικιακής γαλήνης ποτέ δεν γνώρισε η Ρόντα, ένα αγρίμι άπιαστο, με τον φόβο στα μάτια, αρνούμενη τον συμβιβασμό, βρίσκοντας ανακούφιση στη μοναξιά και στη βία του θανάτου. Ο Νέβιλ, ερωτευμένος με τους λατίνους συγγραφείς, κληρονόμος υπερήφανης παράδοσης, ονειρευόταν να γίνει σπουδαίος ποιητής, πεπεισμένος ότι όλες οι επιθυμίες του δεν θα πραγματοποιούνταν ποτέ εξαιτίας μιας «μοιραίας διστακτικότητας». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements