Οι χορογραφίες της Τρίσα Μπράουν στο Μέγαρο Αθηνών

  • Τραγωδίες μετά χορού
  • Οι χορογραφίες της Τρίσα Μπράουν στο Μέγαρο Αθηνών
  • Του Ανδρεα Pικακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 8 Iουλίου 2010

Στην Αίθουσα «Αλ. Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής το Φεστιβάλ Αθηνών μάς έφερε (26/6) το δίπτυχο «L’amour au theatre» της έσχατης μεγάλης κυρίας του μοντέρνου χορού Τρίσα Μπράουν σε μουσική Ζ.Φ. Ραμό. Το δίπτυχο (2010) αποτελείται από αποσπάσματα της «Τραγωδίας μετά Μουσικής» «Ιππόλυτος και Αρικία» και την «Πράξη Μπαλέτου» «Πυγμαλίων». Με το πρώτο έργο είμαστε κάπως εξοικειωμένοι ήδη από το 1979 όταν η περίφημη κ. Λίνα Λαλάντη μάς το παρουσίαζε με το αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ στο φεστιβαλικό Ηρώδειο. Στην προκειμένη περίπτωση ακόμη κι όσοι διάβασαν το πρόγραμμα (εγώ, ποτέ) μπερδεύτηκαν γιατί κατέγραφε ανάποδα τα έργα, στη γενικότερη δε διαφήμιση των παραστάσεων του εξαιρετικού Les Arts Florissants αναφερόταν μόνον ο «Πυγμαλίων». Ας είναι.

Στην αχανή σκηνή είχαμε 4 ζεύγη χορευτών και 4 τραγουδιστές σε εξαιρετικής αισθητικής σκηνογραφικές νύξεις. Στην τάφρο, οι 20 τραγουδιστές και οι 30 περίπου μουσικοί. Σφάλμα, πιστεύω. Το μικρό σκηνοθετημένο, χορογραφημένο και σκηνογραφημένο από την ίδια την Τρίσα σύνολο κάπου χάθηκε. Αν παρευρισκόταν και η χορωδία; Είναι γεγονός ότι αν και το Δίπτυχο αποτελεί… γεγονός, η έμπνευση δεν έφτασε τα μοναδικά, προφανώς, ύψη του «Ορφέα» του Μοντεβέρντι που η Τρίσα σκηνοθέτησε και χορογράφησε το 1998 και έχω δει κατ’ επανάληψιν εδώ και στο εξωτερικό, live και σε βίντεο. Αλλά και ο «Πυγμαλίων» δεν είναι, βέβαια, «Ορφέας». Αδύναμη και επαναλαμβανόμενη η κινησιολογική άποψη με κάποια ξωτικά να υπερίπτανται όπως η Μουσική στον «Ορφέα». Εξαίρεση: ο έξοχος… πρωταγωνιστής Εντ Λιόν που, όπως ο ομόλογός του Ορφέας, απέδειξε εξαιρετική χορο-ικανότητα στον τραγουδιστικό του ρόλο. Η Τρίσα τα πάει περίφημα με τους τραγουδιστές μπαρόκ!

«Τι απροβλημάτιστος χορός!», στέναξαν πάλι κάποιοι από τους νεο-έλληνες πρωτοποριακούς χορογράφους μας. Μα τι προβληματισμό να έχουν όλα αυτά τα μπαλετικά ιντερμέδια (γκαβότες, μενουέτα, ζιγκ, ταμπουρίνα…), μάλλον προβληματικά φάνηκαν όπως χορογραφήθηκαν. Και έτυχε, απανωτά την ίδια περίοδο, να δω στο cine+ και το κανάλι της Βουλής για πολλοστή φορά ασπρόμαυρες χορευτικές ταινίες του ζεύγους Φ. Αστέρ – Τζ. Ρότζερς. «Τι απροβλημάτιστος χορός», στέναξα. Και καθόλου προβληματικός. Απλούστατα: υπέροχος!

Advertisements