**«Ο έβδομος σταθμός» του Ευγένιου Τριβιζά στο «Τρένο στο Ρουφ»

  • Η τέχνη μαλακώνει και την εξουσία

  • **«Ο έβδομος σταθμός» του Ευγένιου Τριβιζά στο «Τρένο στο Ρουφ»
  • Της ΜΑΡΙΑΣ-ΛΟΥΙΖΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
  • Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Στον «Εβδομο σταθμό», που για δεύτερη χρονιά συνεχίζει το ταξίδι του στο «Τρένο στο Ρουφ», ο Ευγένιος Τριβιζάς προσφέρει στα παιδιά μια ευφάνταστη παραβολή εμπνευσμένη από την «Ιδανική πολιτεία» του Πλάτωνα και τις «Χίλιες και μια νύχτες». Θεματική της: το ανώφελο και η αναγκαιότητα της τέχνης.

Τρεις καλλιτέχνες καταζητούνται ως ιδιαίτερα επικίνδυνοι, μιας και πεισματικά συνεχίζουν να ασχολούνται με τη μουσική, τον χορό την κλοουνερί -περιττές και επιβλαβείς ασχολίες για την αστυνομοκρατούμενη τεχνοκρατική χώρα του Σαρδόνιου Βουρδουλούμ. Οταν η Εριέτα Πιρουέτα, ο Τσίμπαλος Κλαμπατσίμπαλος και ο Ζιπ Ζουζαζίπ συλλαμβάνονται -σαν τη Σεχραζάντ στα παραμύθια της Χαλιμάς- προσπαθούν να σώσουν τη ζωή τους αφηγούμενοι τις περιπέτειες του πειρατή Μπελαφούσκ. Μέσα από τη δραματοποιημένη αφήγηση, που έντεχνα διακόπτουν σε κάθε σταθμό, ερεθίζουν την περιέργεια του αστυνομικού επιθεωρητή Γκραν ντε Λεγκράν. Προκειμένου να ακούσει ολόκληρη την ιστορία, ο επιθεωρητής αναβάλλει από στάση σε στάση την παράδοσή τους, μαλακώνει η καρδιά του και, τελικά, τους σώζει τη ζωή.

Ο Ευγένιος Τριβιζάς φτιάχνει κόσμους γκροτέσκους αλλά όχι και τόσο μακρινούς. Ολοένα και πιο επίκαιρη γίνεται η παραβολή του, καθώς η τέχνη, η ζωγραφική, ο χορός, η μουσική διαρκώς χάνουν τη φροντίδα της πολιτείας στο οικονομικό δούναι και λαβείν. Εξάλλου στο πρόγραμμα του σχολείου μια αδικαιολόγητη νοοτροπία έχει «περιθωριοποιήσει» τα καλλιτεχνικά μαθήματα.

Η Τατιάνα Λύγαρη στήνει μια πολύ ζωντανή παράσταση με έντονη κινησιολογία (Ζωή Χατζηαντωνίου), που αβίαστα ξεδιπλώνεται στον λιλιπούτειο χώρο της αμαξοστοιχίας. Η σκηνοθεσία στοχεύει να αφυπνίσει τις αισθήσεις των παιδιών. Η σκηνική δράση εκτυλίσσεται γύρω από τους ανήλικους θεατές, που έχουν την αίσθηση πως συνταξιδεύουν με τους ηθοποιούς. Με τα διαβατήρια στα χέρια, νιώθουν κάποιες στιγμές το βαγόνι να κινείται πραγματικά, ενώ πάνω από τα κεφάλια τους ακούγονται από τον μεγάφωνα οι βρυχηθμοί μιας τίγρης που έχει εισβάλει λαθραία στο τρένο. Το βλέμμα και η ακοή αλλάζουν κάθε στιγμή κατεύθυνση… Ο «στροβιλισμός» αυτός και η γειτνίαση με τα δρώμενα δίνουν το άρωμα της παράστασης και προσφέρουν μια διαφορετική εμπειρία στα παιδιά.

Τα κοστούμια της Ντόρας Λελούδα μέσα στο φυσικό σκηνικό του τρένου αναδεικνύουν εύστοχα την ποιότητα των δύο κόσμων. Οι πολίτες της αυταρχικής τεχνοκρατικής κοινωνίας είναι ντυμένοι ομοιόμορφα με άχρωμο, άκομψο, γκρι, ενώ οι καλλιτέχνες φορούν ζωηρά κοστούμια, ρομαντικά, ανατρεπτικά, παιχνιδιάρικα.

Στα αδύναμα στοιχεία της παράστασης: η εκτενής και γι’ αυτό κουραστική παρατακτική σύνθεση της ιστορίας του πειρατή Μπελαφούσκ. Στην επαναληπτικότητα του κειμένου δεν βρέθηκε κάποια σκηνοθετική λύση. Ετσι η «αγωνία» για την εξέλιξη της δράσης περιοριζόταν προς το τέλος. Απουσίαζε επιπλέον η αίσθηση πως η ιστορία αυτοσχεδιάζεται κάθε στιγμή στο παρόν -δύσκολο ζητούμενο.

Ο Μανώλης Σορμαΐνης ήταν εξαιρετικός ως επιθεωρητής Γκραν ντε Λεγκράν. Αμεσος, κινήθηκε με μαεστρία ανάμεσα στη βλοσυρότητα του ρόλου και στο λανθάνον χιούμορ του. Ο Κωστής Κορωναίος, ηθοποιός με ιδιαίτερη κωμική φλέβα, η χυμώδης Αννέτα Κορτσαρίδου, ο Χρύσανθος Καγιάς και ο Γιάννης Διαμαντής διαμόρφωσαν ένα πολύ καλό υποκριτικό σύνολο. Κάπως άγουρα αλλά με θέρμη ερμήνευσαν τους ρόλους τους οι νεότεροι ηθοποιοί (Γιάννης Διαμαντής, Ηρακλής Κωστάκης, Τζούλη Τσόλκα). Μέσα από την παράσταση, που πλησιάζει αργά στον τελευταίο της σταθμό, το παιδί καλείται να βιώσει την αίσθηση ανελευθερίας, να γευτεί την αξία και την ανατρεπτική δύναμη της τέχνης, να αντιδράσει υπεύθυνα, χτίζοντας έτσι σταδιακά την ταυτότητα ενός πολίτη που ονειρεύεται.

* Μέχρι 16 Μαΐου. Σάββατο (3 μ.μ.), Κυριακή (11 π.μ. και 3 μ.μ.)

Advertisements