«Λιοντάρια» των Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

  • Ησυχοι θάνατοι

  • «Λιοντάρια» των Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
  • Της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΤΖΙΡΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 24 Απριλίου 2010

Για ώρα η βραδιά θυμίζει παράσταση για παιδιά, με το κυρίως νεανικό κοινό να ανταποκρίνεται άμεσα στο «animal talk» των τεσσάρων νέων ηθοποιών, που με χάρτινες κεφαλές, χαριτωμένο μακιγιάζ, παντομίμα, βρυχηθμούς και χλιμιντρίσματα υποδύονται διάφορα εξωτικά ζώα.

Α.  Φιλιός, Κ. Μαυρογεώργη, Μ. Φιλίνη και Γ. Παπαγεωργίου

Α. Φιλιός, Κ. Μαυρογεώργη, Μ. Φιλίνη και Γ. Παπαγεωργίου

Αντιλόπες μαϊμούδες, τίγρεις, λιοντάρια. Τα τελευταία είναι και οι σταθεροί πρωταγωνιστές της ιστορίας, το λέει και ο τίτλος, συγκροτημένα σε κανονική οικογένεια. Εναν συμπαθή πατέρα (Ακης Φιλιός), κάπως ακυρωμένο βασιλιά της ζούγκλας πλάι στη δυναμική λέαινά του (Κατερίνα Μαυρογεώργη), μια γκρινιάρα αλλά σοφή θεία (Μαρία Φιλίνη) και έναν απόγονο σε εφηβεία (Γιώργος Παπαγεωργίου).

Σταδιακά, το παιχνίδι της ζωικής μακαριότητας χοντραίνει, καθώς στην οθόνη τίτλοι και 3D animations (Σοφία Μαυρογεωργίου) προσδιορίζουν τον τόπο -Βαγδάτη 2003- και στην «αγαθή» φλυαρία πλέκονται ολέθρια μηνύματα. Παρακολουθούμε την κλιμακούμενη εισβολή μέσα από την αντίληψη των ενοίκων ενός ζωολογικού κήπου, που περνούν τα βομβαρδιστικά για πουλιά και τις οβίδες για πυγολαμπίδες. Οι βομβαρδισμοί είναι ακόμη σποραδικοί και τα λιοντάρια απορροφημένα με το κουβεντολόι άλλης μια συνηθισμένης μέρας.

Η ζωηρή παρέα μάς μεταφέρει λεπτομέρειες του έγκλειστου βίου της, τους τρυφερούς τσακωμούς της, μια πικρή γεύση από την αταβιστική λαχτάρα της για τη σαβάνα και τα όνειρα επιστροφής στην αφρικανική πατρίδα που πολλοί δεν γνώρισαν ποτέ -μέχρι να αρχίσουν να συμβαίνουν «περίεργα πράγματα».

Οι φύλακες φεύγουν ένας ένας, ο ουρανός γεμίζει ολοένα «πουλιά», φωτιά και πηχτή σκόνη, η γη καίει, τα τείχη της φυλακής τους και οι τεράστιες καγκελόπορτες γκρεμίζονται, τα κλουβιά σπάνε και όλα τα ζώα εξορμούν ανάκατα προς το χάος. Επιτέλους ελεύθερα: «Ομως δεν έχουμε ιδέα πώς να είμαστε ελεύθεροι», λέει η καχύποπτη θεία, και δεν κάνει βήμα προς το άγνωστο.

Τα υπόλοιπα διασκεδάζουν με τα ακατανόητα σημάδια της φρίκης. Τρέχουν, πηδούν, κυλιούνται καταγής, γελούν με τις ασυνήθιστες αλλαγές.

Στα μάτια μας, η ανυποψίαστη ενέργειά τους τα καθιστά τρομακτικά ευάλωτα. Η θριαμβευτική έξοδος στα πάρκα της βομβαρδιζόμενης πόλης αποπνέει αγαλλίαση για τους προνομιούχους της άγνοιας και τραγικότητα για εμάς που γνωρίζουμε.

Στην άπλα της νέας ζωής, τα λιοντάρια ξαναθυμούνται τα αρχέγονα ένστικτά τους, τον οίστρο του ζευγαρώματος, τη δύναμη της ελευθερίας. Ονειρεύονται τα ηλιοβασιλέματα και τον αέρα της σαβάνας ενώ ανίδεα κατευθύνονται στην καταστροφή. Αλαφιασμένες αγέλες πλέκονται ανάμεσα σε τανκς και όλμους. Ο ουρανός βρέχει φωτιά, το χώμα μυρίζει αίμα και η χαρά γίνεται τρόμος και ανάγκη για την ασφάλεια της φυλακής τους. Ξάφνου, τέσσερις σφαίρες πετυχαίνουν διαδοχικά τους φίλους μας, που πεθαίνουν όρθιοι, εκδυόμενοι μόνο το κέλυφός τους, που πέφτει αθόρυβα καταγής. Ενα ήσυχο, αφανές τέλος. Τέσσερις ηλίθιοι φόνοι.

Η γελαστή παράσταση ταράζει και τους μη φίλους του σουρεαλιστικού χιούμορ του δημοφιλούς διδύμου Βασίλη Μαυρογεωργίου – Κώστα Γάκη. Με πανούργα χρήση των μηχανισμών της αλληγορίας και της υπαινικτικότητας, οι δύο συγγραφείς/σκηνοθέτες καταφέρνουν απλά, τρυφερά, εξοργιστικά, να φωτίσουν τη βαρβαρότητα ενός χυδαίου πολέμου μέσα από τη σιωπή των πιο ανυπεράσπιστων και πιο αθώων θυμάτων του. Να γράψουν ένα πολιτικό έργο καμουφλαρισμένο σε παιδικό παραμύθι. Η ιδέα βασίζεται σε βιβλίο Αμερικανών, «Τα λιοντάρια της Βαγδάτης», και αυτό σε μια ανταπόκριση του Ρόιτερς του 2003. Ομως, η παιγνιώδης 70λεπτη υπόμνηση του πιο απροκάλυπτα άδικου πολέμου της Ιστορίας είναι όλη δική τους και -ακριβώς ισόποσα- των απαζάρευτα έξοχων ηθοποιών.

Μουσική Κ. Γάκης, κίνηση Χρήστος Παπαδόπουλος, κοστούμια Ελένη Μελισσάρη.*

Advertisements