ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: Ηθοποιοί, κούκλες και σκιές

Τα σαράντα κλειδιά
  • ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 10 Απρίλη 2009
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

«Τα σαράντα κλειδιά» στο θέατρο «ΑΜΑΛΙΑ» από την Πειραματική Σκηνή της «ΤΕΧΝΗΣ»

  • Μεγάλη και σημαντική είναι η προσφορά και στο χώρο του θεάτρου για παιδιά στη Θεσσαλονίκη της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης», εδώ και πολλά χρόνια (από το 1979). Εμπνευστής της προσπάθειας ο καλλιτεχνικός διευθυντής και καθηγητής Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης – σκηνοθέτης Νικηφόρος Παπανδρέου. Με παραστάσεις που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, όπως: «Οδύσσεια», «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», «Περπατώ εις το δάσος», «Το όνειρο του Ρο», «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά» κ.ά., η προσπάθεια της Σκηνής συνεχίζεται με μια πολύ καλοδουλεμένη παράσταση του έργου: «Τα σαράντα κλειδιά» (θεατρική διασκευή του σκυριανού παραμυθιού «Η Μαρδίτσα»). Λαϊκό παραμύθι, με αλληλοδάνεια στοιχεία και μοτίβα του ευρωπαϊκού παραμυθιού, διαθέτει πολλούς από τους αγαπημένους, αλλά και από τους αντιπαθείς των παιδιών ήρωες: Βασιλιάδες και βασίλισσες, μητριά/μάγισσα, καλή γριά, τρία αδέρφια, ψαράς, πουλάκι, κηπουρός του βασιλιά, δάφνη, κ.ά., με συμβολικά μαγικά στοιχεία, με λυρισμό και υπερρεαλισμό. Η ζωή και ο θάνατος, οι δυσκολίες της ζωής, η αγάπη, η αγωνιστικότητα, η ζήλεια και το μίσος, η καλοσύνη και η κακία βρίσκονται στον πυρήνα του μύθου και όπως πάντοτε στα παραμύθια τελικά θριαμβεύει το καλό. Στο θεατρικό κείμενο, όπως και στο σκυριανό παραμύθι, ενυπάρχουν στοιχεία από τα παραμύθια «Η Χιονάτη και οι εφτά νάνοι», «Η Σταχτοπούτα», «Η ωραία κοιμωμένη» κ.ά., τα οποία μπολιάζονται με τα ελληνικά λαϊκά παραμυθιακά στοιχεία, στο δραματικό χωροχρόνο. Η ευφάνταστη σκηνοθετική άποψη της Ελένης Δημοπούλου εντυπωσιάζει τα παιδιά/θεατές. Μας προσφέρει μια καταπληκτική παράσταση, με «νεύρο» και γοργή εξέλιξη της πλοκής, απόρροια του αεικίνητου των ηθοποιών και όχι μόνο. Στα θετικά: Η αλληλοδιαδοχή εικόνων και περιστατικών, η πλούσια ευρηματικότητα σε κοστούμια και σκηνικά, ο πεντακάθαρος λόγος και η αρμονική κίνηση των ταλαντούχων ηθοποιών, οι οποίοι ενσαρκώνουν διάφορους ρόλους, ακόμη και αυτόν του αφηγητή. Ετσι, συνυπάρχουν παραμυθιακά μαγικά και μη στοιχεία, που είναι αρμονικά δεμένα, χωρίς κενά στο σκηνικό χρόνο. Αλλα θετικά στοιχεία είναι: Η καλή μουσική και τα αποδοσμένα στην εντέλεια τραγούδια, το διάχυτο έξυπνο χιούμορ, οι χορευτικές κινήσεις, το θεατρικό παιχνίδι, οι αυτοσχεδιασμοί. Ολα δημιουργούν ατμόσφαιρα, συμβάλλουν στην ένταση και ύφεση της πλοκής, στη δράση των ηρώων, στην έξαρση των συναισθημάτων ηθοποιών και κοινού. Τα σκηνικά – κοστούμια είναι του Ρίτσαρντ Αντονι, η μουσική του Κώστα Βόμβολου, η χορογραφία της Μέλπως Βασιλικού και τους ρόλους αποδίδουν οι: Ελένη Βλαχοπούλου, Μομώ Βλάχου, Κυρ. Δανιηλίδης, Στ. Ευκολίδης, Μάριος Μεβουλιώτης, Νανά Παπαγαβριήλ, Τάσος Τσουκάλης.
Ο Καραγκιόζης Γραμματικός

«Ο Καραγκιόζης Γραμματικός» στη ΧΑΝΘ από το Ελληνικό Θέατρο Σκιών του Μιχάλη Χατζάκη

  • Ο Μιχάλης Χατζάκης, έμπειρος και καταξιωμένος στο χώρο καραγκιοζοπαίχτης, δεινός καλλιτέχνης του ελληνικού θεάτρου σκιών, μελετητής του και συγχρόνως θεατρικός συγγραφέας, έχει κάνει μια σημαντική πορεία στην αναβίωση και διατήρηση της λαϊκής μας παράδοσης, με σεβασμό στα κείμενα, στις φιγούρες, στην τεχνοτροπία. Υπερβάσεις, ως προς τη θεματολογία, έχει κάνει μόνο στα παραμυθοδράματα, δηλαδή στο Εντεχνο Θέατρο Σκιών. Συνεχιστής της τέχνης του πρώτου δασκάλου του, μάστορα του μπερντέ, Γιώργου Κουτσούρη, δεν μπορεί να μη σεβαστεί στη συνέχεια την τέχνη δυο μεγάλων καραγκιοζοπαιχτών – δασκάλων του, επίσης – του Γιώργου Χαρίδημου (1924-1996) και του Δημήτρη Μόλλα (1917-1987), όπως αυτή διασώθηκε από τους γονείς τους – σπουδαίους καραγκιοζοπαίχτες: Χρήστο Χαρίδημο (1895-1970) και Αντ. Μόλλα (1878-1948). «Ο Καραγκιόζης γραμματικός» (ή «γραμματυφλός», όπως αυτοαποκαλείται ο ίδιος ο λαϊκός μας ήρωας) είναι μια παραδοσιακή παράσταση του πρωτοπόρου καραγκιοζοπαίχτη Μίμη Μίμαρου (1851-1912) από την Πάτρα και πρωτοπαίχτηκε περίπου το 1880. Πρόκειται για μια κωμωδία, όπου σατιρίζεται η Παιδεία του λαού μας που δινόταν με ευθύνη της εξουσίας, στα τέλη του 19ου αι. Σήμερα, δημιουργούνται στο θεατή προβληματισμοί για την ημιμάθεια που αφήνει εν πολλοίς η σύγχρονη από την αστική τάξη παρεχόμενη Παιδεία σε μεγάλο τμήμα του λαού μας. Ετσι, δημιουργούνται ανάλογοι συνειρμοί. Ο Καραγκιόζης, εκπρόσωπος των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων του λαού μας, δε διστάζει με έξυπνο και κοφτερό σατιρικό και σκωπτικό λαϊκό λόγο να φέρει στην επιφάνεια θέματα που αφορούν την αγραμματοσύνη, το σκοταδισμό, την έλλειψη λαϊκής Παιδείας, το δήθεν ενδιαφέρον της εξουσίας για την κάλυψη των αναγκών του λαού κλπ. Ο Μιχ. Χατζάκης σημειώνει στο πρόγραμμα της παράστασης με εύστοχο τρόπο: «Με απλό και σχηματοποιημένο τρόπο (ο Κ.) μορφοποιεί την ένδεια, το θράσος, τον ξέφραγο ατσιδισμό κι ακόμα περισσότερο το στείρο πρόσωπο της εξουσίας που προσπαθεί με κλεφτοφάναρα να υποκαταστήσει την τροχιά του ήλιου». Ο Μιχ. Χατζάκης έχει ήδη δημιουργήσει μακροχρόνια παράδοση στη Θεσσαλονίκη με τις υπέροχες παραστάσεις του, τις οποίες δίνει στη ΧΑΝΘ, με την άξια βοηθό του Χριστίνα Σταθοπούλου – Χατζάκη. Μία απ’ αυτές παρακολούθησα πρόσφατα και θαύμασα, για μια ακόμη φορά, τον δεινό καλλιτέχνη να δημιουργεί παίζοντας ένα καταπληκτικό αισθητικό και εν γένει καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Η φωνή του και οι λογής λογής μεταμορφώσεις της, με χροιά που αποδίδει συναισθήματα, ιδέες και αντιλήψεις με το κατάλληλο ύφος, δίνει την ευκαιρία στους θεατές της παράστασης όχι μόνο να απολαύσουν, αλλά και να κατανοήσουν το περιεχόμενο του κειμένου, «πνιγμένοι» κυριολεκτικά στα γέλια. Ο Χατζάκης είναι μάστορας στην κίνηση κάθε φιγούρας, που έχει κατασκευάσει ο ίδιος αριστοτεχνικά. Οι φιγούρες του κομίζουν όλη την ιστορία της ελληνικής λαϊκής και βυζαντινής τέχνης και παίρνουν μαγικές και ονειρικές αισθητικές διαστάσεις, όταν τα χρώματα συνυπάρχουν με τις σκιές στο φωτισμένο μπερντέ. Οι παραστάσεις της τρέχουσας θεατρικής περιόδου συνεχίζονται με το έργο «Ο Καραγκιόζης μάγειρας» (Απρίλης – Μάης). Παράλληλα, δίνονται παραστάσεις για τα σχολεία με το έργο: «Ο Καραγκιόζης και η διμοιρία των τρελών».
  • Μιχάλης Χατζάκης «Ο ξυλοκόπος και το δάσος» στη ΧΑΝΘ από το κουκλοθέατρο της Χριστίνας Μπήτιου
Ο ξυλοκόπος και το δάσος
  • Με ιδιαίτερη τεχνοτροπία το Κουκλοθέατρο παρουσιάζει τη δική του ιδιαιτερότητα μέσα στον κύκλο των θεαμάτων για παιδιά και προσφέρει συγκινήσεις στα παιδιά/θεατές της παράστασης. Η κουκλοπαίχτρια Λίτσα Μπήτιου με την Χριστίνα Μπήτιου παρουσιάζουν παραστάσεις με έργα με κοινωνικό περιεχόμενο, όπως: «Τα ζώα το ‘σκασαν», «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα», «Ο ξυλοκόπος και το δάσος». Κατά το τρέχον δίμηνο (Μάρτης – Απρίλης 2009) παίζεται το έργο: «Η αλεπού, ο λύκος και ο γάιδαρος». Ολα τα έργα είναι πρωτογενής συγγραφική δουλειά του Μιχάλη Χατζάκη ή είναι διασκευασμένα κείμενα (ένα διήγημα και ένας μύθος) από τον ίδιο (παραμυθοδράματα). Στην παράσταση παρουσιάστηκε ένα οικολογικό παραμύθι, με κοινωνικά μηνύματα, λίαν χρήσιμα για τα σημερινά παιδιά, τα οποία έχουν ανάγκη να διαπαιδαγωγήσουμε, ώστε ν’ αποκτήσουν στέρεα οικολογική και κοινωνική συνείδηση. Το κείμενο διαθέτει λυρικά ποιητικά στοιχεία, γραμμένο σε απλή λογοτεχνική δημοτική γλώσσα και με λαϊκό ύφος. Η μουσική βοηθά για ν’ αναδειχθούν οι υπέροχοι στίχοι του συγγραφέα. Οι κουκλοπαίχτριες κατέβαλαν φιλότιμη προσπάθεια για να χειριστούν τις κούκλες/μαρότες και ν’ αποδώσουν το κείμενο με τις κατάλληλες κινήσεις. Δύσκολη η τέχνη του κουκλοθέατρου, απαιτεί συνεχή προσπάθεια και κόπο. Τα καλύτερα αποτελέσματα στην τέχνη επέρχονται πάντοτε, ως γνωστό, με ιδιαίτερη σπουδή και πολύχρονη εμπειρία. Οι κούκλες παρουσιάζουν αισθητικό ενδιαφέρον ως προς την κατασκευή τους. Ωραία ήταν η γαντόκουκλα «φίδι», όμως, κατά τη γνώμη μου, πιο άγριο ύφος και μεγαλύτερο μέγεθος απαιτούνταν για την κούκλα «αρκούδα», για να αποδοθεί καλύτερα ο δραματικός ρόλος της. Ενδιαφέροντα τα σκηνικά, όπως και τα πρόσθετα αντικείμενα στην εξέλιξη της πλοκής του μύθου (τουφέκι, τσεκούρι, δέντρο κλπ.). Επίσης, τα ηχητικά εφέ που χρησιμοποιήθηκαν εμβόλιμα στην παράσταση. Καλή η ιδέα να ακουστούν κάποια αποσπάσματα έργων κλασικής μουσικής.
Advertisements

ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ. Πολύχρωμο «μπουκέτο»

Η Γαϊδουρώ
(Ριζοσπάστης,του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, Παρασκευή 9 Γενάρη 2009)
Αθως Δανέλλης «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη» και άλλες παραστάσεις στο «Θεατρικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου» (θέατρο «REX»)

Ο Αθως Δανέλλης μεταδίνει τη μαγεία του φωτισμένου μπερντέ και των σκιών σε μικρούς και μεγάλους, εδώ και χρόνια. Το ελληνικό λαϊκό θέατρο σκιών ξαναζωντανεύει με τα χέρια και τη φωνή του καλλιτέχνη, σκορπώντας γέλιο και κοινωνικό προβληματισμό. Η σατιρική διάθεση ενάντια στην εξουσία είναι εμφανής, αφού ούτως ή άλλως ο φωτισμένος μπερντές απεικονίζει την ταξική κοινωνία μας: από τη μια η λασποκαλύβα «Λορδοκομείον» του Καραγκιόζη και από την άλλη το σεράι, σύμβολο χλιδής, πλούτου και εξουσίας.

«Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη» διατηρεί τη συγκεκριμένη παραδοσιακή δομή του είδους. Οπου ο Πασάς καταφεύγει στην ελεημοσύνη, για να «δικαιολογήσει» πολιτικά την αγάπη του στους φτωχούς, που κατά τα άλλα και υπόδουλους τους έχει κοινωνικά και πνευματικά και τους εκμεταλλεύεται οικονομικά. Ετσι, παρουσιάζεται ως φιλεύσπλαχνος, εκφράζοντας την επιθυμία του να κάνει ένα δώρο στον φτωχό και δυστυχή Καραγκιόζη. Οι λίρες που του αφήνει έξω από την καλύβα, όμως, κάνουν φτερά, η παραγεμισμένη χήνα με λίρες «μεταφέρεται» …στο τραπέζι του Κυρ-Μανόλη, σπιτονοικοκύρη του Καραγκιόζη, αντί οφειλόμενων ενοικίων κ.ο.κ. Μ’ ενδιαφέρουσα πλοκή και συναρπαστική δράση, με διαχρονικά μηνύματα το λαϊκό θέατρο σκιών συνεχίζει το ταξίδι του στο χρόνο, σε πείσμα της εξουσίας, που πολεμά μανιωδώς οτιδήποτε είναι λαϊκό και με ταξικά χαρακτηριστικά, που δεν αντέχει την κοινωνική σάτιρα, κυρίως από την τέχνη.

Ο Καραγκιόζης
Οι επόμενες παραστάσεις της Παιδικής Σκηνής των επόμενων Σαββάτων (18.30): «Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι», «Ο Καραγκιόζης Ψαράς», «Το φρούριο των φαντασμάτων», «Ταξίδι στο φεγγάρι», «Ο Καραγκιόζης στη ζούγκλα της Αφρικής».

Σαρλ Περό «Η Γαϊδουρώ» στο θέατρο «STUDIO Μαυρομιχάλη» από το Εικαστικό Θέατρο Κούκλας «Πράσσειν Αλογα»

Το ομώνυμο παραμύθι του Σαρλ Περό, διασκευασμένο, σκηνογραφημένο και σκηνοθετημένο από την Εμμανουέλα Καποκάκη, αποδίνεται από την ίδια την ηθοποιό – performance με κούκλες, κοστούμια και σκηνικά που κατασκεύασε για τις ανάγκες της παράστασης. Μια ιδιόμορφη παράσταση, όπου δεν υπάρχει η κλασική σκηνή του κουκλοθεάτρου, αλλά η παράσταση παίζεται πάνω σ’ ένα τραπέζι, όπου «ζωντανεύουν» οι ήρωες – κούκλες, όπου η Εμμ. Καποκάκη παίζει με το σώμα της (με τα χέρια και τη φωνή της, το γόνατο, το κεφάλι και το μπράτσο ενσαρκώνει τις ηρωίδες), κινείται πίσω, πάνω και ανάμεσα στις κούκλες της, με συναισθηματική φόρτιση και αγάπη ως «άνθρωπος ορχήστρα». Δημιουργείται μια υποβλητική παραμυθιακή ατμόσφαιρα, που υποβάλλει στους θεατές την απαιτούμενη αισθητική μέθεξη. Το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς καλύτερο, αν ο χώρος της σκηνικής δράσης ήταν οριοθετημένος με ανάλογη σκηνογραφική παρέμβαση, πιο περιορισμένος, ώστε η οπτική του θεατή να μη διαχέεται στον ανοιχτό χώρο της αίθουσας, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η προσοχή του.

Ο Μόγλης

Η παραχαϊδεμένη πριγκιποπούλα μεταμορφώνεται σ’ ένα άσχημο γαϊδούρι, τη «Γαϊδουρώ», από την απληστία της και για να λυτρωθεί ακολουθεί μια μαρτυρική πορεία. Ετσι, μαθαίνει να υπομένει, να μοιράζεται πράγματα με τους άλλους, να αγαπά.Μια παράσταση που αγγίζει συναισθηματικά τους μικρούς θεατές και τους μαθαίνει πόσο άσχημο είναι να είσαι απαιτητικός, στέλνοντας και ένα μήνυμα στους γονείς τους για τ’ αποτελέσματα της συμπεριφοράς κάθε υπερ-απαιτητικού και κακομαθημένου παιδιού.

Τη μουσική σύνθεση υπογράφει ο Κώστας Μπεβεράτος και για τους φωτισμούς είναι υπεύθυνος ο Τάσος Παλαιορούτας.

Ευγένιος Τριβιζάς «Το νούφαρο του βάλτου» στο θέατρο «ΑΚΑΔΗΜΟΣ» από τη Θεατρική Σκηνή «Μίμηση Πράξης»

Αλλο ένα θεατρικό έργο του Ευγένιου Τριβιζά μεταφέρθηκε επιτυχώς στο παλκοσένικο. Ο ταλαντούχος δραματουργός μάς προσφέρει άλλη μια κωμωδία για παιδιά του Δημοτικού Σχολείου, μέσα από ένα παραμύθι. Το δραματικό κείμενο είναι πυκνό, η υπόθεση του έργου πολύπλοκη, γεμάτη από δράσεις που σκορπούν γέλιο και ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Ο συμπαθέστατος δράκος, που οι ιππότες θέλουν να σκοτώσουν, για να σώσουν τη βασιλοπούλα Ανεμελίνα, χάρη στην εμπιστοσύνη, την αγάπη και την αφοσίωση της Ανεμελίνας, μεταμορφώνεται σε βασιλόπουλο και γίνεται ο εκλεκτός της ζωής της, αφού πρώτα – ανιδιοτελώς – είχε γίνει ο εκλεκτός της καρδιάς της. Ο Τριβιζάς εκθέτει τη φιλοσοφία του έργου του σ’ ένα θαυμάσιο κείμενο, που δημοσιεύεται στο Πρόγραμμα της παράστασης, όπου υποστηρίζει δικαίως ότι κάποιοι παίρνοντας ως θέσφατο από τα στερεότυπα των παραμυθιών, τελικά εκτρέφουν στις κοινωνίες μας δράκους για πολιτικούς λόγους. Γράφει: «Δράκους χρειάζονται πολλοί επίδοξοι σωτήρες, οι οποίοι τελικά αποδεικνύονται απεχθέστεροι και από τους ίδιους τους δράκους. Δράκους χρειάζονται οι πολιτικοί, για να αποσπούν την προσοχή μας από τα δικά τους καταστροφικά σφάλματα, τα ΜΜΕ, για ν’ αυξήσουν την ακροαματικότητα και τις πωλήσεις τους, αυτοί που μας κυβερνούν για να τους επισείουν ως φόβητρα και να αυξάνουν τη δύναμη και τον έλεγχό τους πάνω μας κ.λπ.».

Το νούφαρο του Βάλτου

Τα πολλά ξένα ονόματα και οι ξενόγλωσσες εκφράσεις, σε συνδυασμό με τη μη ορθή άρθρωση του λόγου ορισμένων ηθοποιών, δημιουργούν πρόβλημα – κατά σημεία – στην κατανόηση του έργου. Ιδιαίτερα το πρόβλημα επιτείνεται λόγω της ταχύτατης εκφοράς του λόγου και της τσιριχτής – κατά σημεία – φωνής της βασίλισσας, κάτι που μπορεί να διορθωθεί, προσεχώς. Η σκηνοθεσία του Παναγιώτη Σερεφίδη ικανοποιητική, όπως και τα σκηνικά – κοστούμια της Αννας Μαχαιριανάκη, οι χορογραφίες της Μαριλένας Καββαδά και η μουσική των Νάσου Σωπύλη και Στέφανου Κωνσταντινίδη (προτιμητέα η ζωντανή μουσική/τραγούδι στην παράσταση). Οι ηθοποιοί απέδωσαν αρκετά καλά τους ρόλους τους: Αργυρώ Βούρου, Δ. Μπικηρόπουλος, Μαριάννα Γκούτζιου, Κ. Χατζούδης, Στ. Ράγιας, Κυρ. Κορογιάννης, Χριστίνα Καστανά, Π. Σερεφίδης, Αλκμήνη Πατέστου.

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Μόγλης» στο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ»

Ο θρυλικός ήρωας Μόγλης του κλασικού μυθιστορήματος του Ρ. Κίπλινγκ, Βιβλίο της ζούγκλας (σε δύο τόμους: ΗΠΑ, 1894, 1895) είναι ο αγαπημένος ήρωας των παιδιών, διεθνώς. Η δραματολογική διασκευή, που επιχείρησε με επιτυχία ο Ανδρέας Παπασπύρου, αναφέρεται στα πρώτα κεφάλαια του μυθιστορήματος, όπου πρωταγωνιστούν οι βασικοί ήρωες: ο Μόγλης το «ανθρώπινο κουτάβι», οι Λύκοι, ο Σιρ-Χαν η τίγρης, ο Μπακίρα ο μαύρος πάνθηρας, ο Δάσκαλος Μπαλού η αρκούδα, η Ράσκα η Δαιμόνια η λύκαινα, ο Ακίλα ο αρχηγός των λύκων, οι ελέφαντες, οι Μπαντάρ – Λογκ οι πίθηκοι, ο Κάα ο σοφός πύθωνας, ο Τσιλ το γεράκι. Περιπέτεια στη ζούγκλα, στους λόφους Σιονί, στο βράχο των Συμβουλίων, στις Κρύες Σπηλιές. Ο Ανδρέας Παπασπύρου έκανε συνάμα και τη σκηνογραφία. Κατορθώνει να μας παρουσιάσει με ενάργεια το περιβάλλον της ζούγκλας, όπου μέσα της κινούνται με άνεση οι ήρωες, ντυμένοι ικανοποιητικά από τον Δημήτρη Κακριδά, ο οποίος «μεταμόρφωσε» τους ανθρώπους σε ζώα, με τις στολές του. Η κινησιολογία των ζώων – ηθοποιών έχει αρκετή αληθοφάνεια, δημιουργώντας στο θεατή την αίσθηση συμμετοχής του στα δρώμενα, παρέα με τον Μόγλη στη ζούγκλα. Η απόδοση του κειμένου αδικείται, σε μεγάλο βαθμό, από τη μη ορθοφωνητική απόδοση των διαλόγων ορισμένων ηθοποιών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κενά στην υπόθεση του μύθου, κάτι που με περισσότερη δουλειά μπορεί να διορθωθεί.

Η ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών, η αισθητική καλλιέργεια και η συναισθηματική τους φόρτιση είναι από τους στόχους δραματουργού και σκηνοθέτη, αλλά και των άλλων συντελεστών της παράστασης. Δημοκρατικά μηνύματα διαχέουν το κείμενο, αλλά η φιλία και η συντροφικότητα, η θέληση και η εξυπνάδα, το θάρρος και η αποφασιστικότητα προέχουν ως αξίες ζωής.

Η μουσική του Φώτη Μυλωνά καλή, όπως και οι χορογραφίες της Αννας Μαχαιροπούλου. Κινησιολογικά αρκετά καλοί όλοι οι ηθοποιοί: Ιρις Ανδριοπούλου, Μαρία Θρασυβουλίδη, Δάφνη Βασιλειάδου (Κάα) και φωνητικά ξεχώρισαν οι: Νάντια Περιστεροπούλου (Μόγλης, ο ιδανικότερος ηθοποιός γι’ αυτό το ρόλο), Αθηνά Αφαλίδου (Μπαλού), Ανδρέας Παπασπύρου (Μπακίρα), Κων/νος Τσεντούρας (Σιρ-Χαν).