Η παράνοια της ερωτικής ζωής

  • * «Κάποιος θα ‘ρθεί» – Θέατρο Χώρα
  • Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

Ούτε μια ώρα καλά καλά δεν διαρκεί το θεατρικό τέχνημα «Κάποιος θα ‘ρθεί» του Φόσε, και όμως μπορεί να συμπυκνώσει -με τους όρους του μινιμαλισμού που καλλιεργεί ο Νορβηγός συγγραφέας- την ενδιάθετη παράνοια της ερωτικής ζωής.

Πέτρος Αλατζάς, Γαλήνη Λυμπεροπούλου και Ιωσήφ Πολυζωίδης, οι πρωταγωνιστές της παράστασης που σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Γιοβανίδης

Πέτρος Αλατζάς, Γαλήνη Λυμπεροπούλου και Ιωσήφ Πολυζωίδης, οι πρωταγωνιστές της παράστασης που σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Γιοβανίδης

Ενα ζευγάρι ζητά την απομόνωση του σε ένα παλιό ερειπωμένο σπίτι δίπλα στη θάλασσα, προσδοκώντας να βρει την αγάπη στην ερημία. Αναζητεί ασφαλώς την Ουτοπία. Η διάθεσή του για απομόνωσή κρύβει μαζί με την όποια αγάπη, τον φόβο και την υποκρισία: πρόκειται στην πραγματικότητα για φυγή από τα ανθρώπινα και τις προκλήσεις τους, για άμυνα που δεν διασώζει τη σχέση από τους τριγμούς της αμφισβήτησης. Κανένα μέρος του κόσμου δεν είναι αρκετά απομονωμένο και κανένα σπίτι δεν παρέχει αρκετή προστασία από τα φαντάσματα του ανθρώπινου νου. Ακόμα και ένας επισκέπτης, ο πρώην ιδιοκτήτης του σπιτιού, μπορεί να γίνει καταλύτης για τη διάλυση της πλαστής ευτυχίας, ιδιαίτερα όταν στο μυαλό της στερημένης γυναίκας και του ζηλιάρη άνδρα αποκτά τις διαστάσεις του εραστή.

Ολο το δοκίμιο του Φόσε αφορά προφανώς μια συμβολική πραγματικότητα. Είναι πλασμένο από ό,τι μεσολαβεί ανάμεσα στις φράσεις και ό,τι βρίσκεται πίσω από το προσωπείο του λόγου. Γι’ αυτό τα δύο κεντρικά πρόσωπα ακούγονται σαν όργανα που επικαλύπτουν με το λόγο τους τα φωνήματα μιας πρωτεϊκής σκέψης. Οι επαναλήψεις τους, που θυμίζουν άλλοτε Μπέκετ και άλλοτε Πίντερ, αφήνουν να φανεί η έλλειψη εμπιστοσύνης σ’ αυτό που λέγεται, η προσπάθεια των προσώπων να πεισθούν για την αλήθεια τους.

Συμπυκνωμένος δραματικός λόγος που τελειώνει απότομα και κάπως απογοητευτικά για τους θεατές του, πριν γυρίσει στη μελοδραματική περιγραφή ενός ερωτικού τριγώνου. Δίνει όμως ακόμα κι έτσι την ευκαιρία στους ηθοποιούς να ακροβατήσουν πάνω σε ένα κείμενο που δεν στηρίζεται πουθενά και που γλιστράει συνεχώς κάτω από τα πόδια τους μας. Ο Πέτρος Αλατζάς (Αυτός), η Γαλήνη Λυμπεροπούλου (Αυτή) και ο Ιωσήφ Πολυζωίδης (Ανδρας) δημιουργούν ένα μουσικό τρίγωνο με παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα. Υπάρχει βέβαια αμηχανία και αρκετό στήσιμο και από τους τρεις, δικαιολογείται όμως από την έλλειψη διάθεσης εκ μέρους του σκηνοθέτη Λευτέρη Γιοβανίδη να καλύψει τους ηθοποιούς του απέναντι σε ένα τόσο γυμνό κείμενο. Ο Γιοβανίδης, στην προσπάθειά του να δώσει την αρμονία τού κειμένου, παραμελεί την προστασία των ηθοποιών του από τη σκηνική αμηχανία. *

Advertisements