Το τρομερό Θερμοκήπιο ο Πίντερ το κρατούσε στα συρτάρια του τριάντα χρόνια και το έβγαλε πρόσφατα. Είναι μια προφητεία που ακόμη δεν έχει ολόκληρη εκπληρωθεί.

Ο Πίντερ ως παιδί έζησε τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου, που τον έμαθαν να διαχειρίζεται τον φόβο. Να τον μετατρέπει σε δημιουργία. Αυτό μας λέει στο Θερμοκήπιο και όχι μόνο.

Στο Θερμοκήπιο ενός κρατικού ψυχιατρικού ιδρύματος επικρατεί η απόλυτη ασυδοσία, ο αυταρχισμός, η ανομία, που καλύπτονται πίσω από τη διγλωσσία. Μία γλώσσα που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Εδώ επωάζεται το αυγό του φιδιού. Εδώ οι «ασθενείς» είναι απλοί αριθμοί. Στην ανελέητη πάλη για την εξουσία, το προσωπικό επιδίδεται σε ένα αδίστακτο παιχνίδι αλληλοϋπονόμευσης και αλληλοεξόντωσης. Η έρευνα για τον θάνατο – δολοφονία ενός τροφίμου και για την πατρότητα ενός παιδιού που γέννησε μια κρατούμενη θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα για τη σχεδιαζόμενη αλλαγή φρουράς στη διεύθυνση του «ιδρύματος». Οι μισοί συνένοχοι θα ενοχοποιήσουν τους άλλους μισούς, ενώ το διάδοχο σχήμα θα εγγυηθεί τη συνέχιση του φαύλου καθεστώτος. Αυτό είναι το «στόρι» του έργου, όπως το μεταφέρω από το έντυπο πρόγραμμα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου