«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», «Δύο για την τραμπάλα», «Ματωμένος Γάμος»

  • Έρωτες ψυχής
  • ΚΡΙΤΙΚΗ
  • ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ
  • Η ΑΥΓΗ, 29/03/2009
  • Στο «Θέατρο Βασιλάκου» συνεχίζεται απ’ την περσινή χρονιά με μεγάλη επιτυχία η παράσταση της «Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου», σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια επάνω σε κείμενο του ίδιου, βασισμένο στο βιβλίο της εγγονής της μεγάλης μας στιχουργού, Ρέας Μανέλη, με τη Νένα Μεντή στον ομώνυμο ρόλο. Πρόκειται για ένα θεατρικό μονόλογο, στον οποίο η πρωταγωνίστρια εκθέτει τον εαυτό της «γυμνό» μπροστά στο κοινό, συνδυάζοντας την περιπέτεια του βίου της με τα τραγούδια της.
  • Η σκηνοθεσία «στήνει» ευθύγραμμα την παράσταση σαν μια παλιά ξεθωριασμένη καρτ-ποστάλ, σε χρώματα μουντά και νοσταλγικά. (Σκηνικά και κοστούμια της Αναστασίας Αρσένη, φωτισμοί του Ανδρέα Μπέλλη.) Μεγάλο ατού της είναι βέβαια η Νένα Μεντή, που κατορθώνει να κάνει «δικό της» ένα πρόσωπο «λαϊκό», ξένο στο υποκριτικό είδος που την καθιέρωσε, της νευρωτικής μικροαστής. Η Μεντή «παίρνει επάνω της» το πράγμα, παίζει επιδέξια με τις διαφορετικές προοπτικές του σκηνικού χρόνου (παρελθόν, παρόν), διαθέτει ρυθμούς που αιφνιδιάζουν, κάνει αιφνίδια «στοπ» ή επιταχύνει, αλλά κυρίως προσεγγίζει το πρόσωπο – Ευτυχία με αγάπη αιχμηρή, χαρίζοντάς του βάθος, διάρκεια και μια ευγένεια φυσική.

***

  • Στο θέατρο «Ράγες» της οδού Κωνσταντινουπόλεως δίνεται το έργο του Αμερικανού William Gibson, «Δύο για την τραμπάλα», σε ωραία μετάφραση – απόδοση στα ελληνικά της Στέλλας Μαρή. Είναι μια τυπική νεοϋορκέζικη κομεντί, ένα «ντουέτο», όπου «εκείνος» και «εκείνη» συναντώνται τυχαία, διασταυρώνουν τα βήματά τους μέσα στην αχανή και απάνθρωπη πόλη, ζουν μια σύντομη, έντονη ερωτική ιστορία και οι δρόμοι τους χωρίζουν για πάντα, κάτω απ’ τη σκιά ενός τρίτου, αόρατου προσώπου. Περισσότερο πρόκειται, πιστεύω, για ένα λιμπρέτο μπαλέτου.
  • Το έργο έχει ξανανέβει στην Ελλάδα, με τον τίτλο «Παιχνίδι της Μοναξιάς», το 1958, σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολωμού με τους Λαμπέτη – Χορν, το 1991 από το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, σε σκηνοθεσία του Πάνου Γλυκοφρύδη, το 1996 σε σκηνοθεσία του Γιάννη Ιορδανίδη.
  • Επίσης, πέρυσι, στο Θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία του Άκη Δαβή που πρωταγωνιστούσε μαζί με τη Στέλλα Μαρή, για να διακοπεί από τον τραγικό και αιφνίδιο θάνατό του. Σήμερα επαναλαμβάνεται, σε νέα σκηνοθεσία και ανάγνωση, της Στέλλας Μαρή.
  • Η σκηνοθεσία της Μαρή καταφέρνει εδώ ν’ αποκολλήσει το έργο από τον τυπικό, ψυχρό νεοϋορκέζικο χώρο – χρόνο του, ανάγοντάς το σ’ ένα σφαιρικότερο τοπίο ψυχής, όπου μετέχουν και διαπλέκονται μοιραία και αναμιγνύονται, όπως δεν θα έπρεπε, ο έρωτας με τον οίκτο. Αυτό χαρίζει στο έργο μια καινούργια διάσταση, ενός υπαρξιακού, δραματικού παιγνίου, με ανθρώπινες κούκλες ή μαριονέτες, που αναζητούν η μία στην άλλη, σαν σε καθρέφτη, το αληθινό τους πρόσωπο, για να βρουν στο τέλος το κενό. Είναι μια ενδιαφέρουσα, ερεθιστική άποψη που στελεχώνεται αδρά από δύο ικανούς ηθοποιούς (Δημήτρης Παπαναστασίου και Στέλλα Μαρή). Ένα ισοδύναμο, ανδρόγυνο υποκριτικό δίδυμο ή καλύτερα «δίψυχο», με πρώτη (Μαρή) και δεύτερη (Παπαναστασίου) «φωνή» συντονισμένο και αποτελεσματικό, που συγκινεί και συγχρόνως «παιδεύει» τον θεατή. Αλλά είναι, κυρίως, μια νέα ενδιαφέρουσα γυναικεία ματιά πάνω στο αιώνιο πρόβλημα της αδύνατης συνύπαρξης «εν ταυτώ», χωρίς αληθινό έρωτα ψυχής, του άντρα και της γυναίκας.
  • Η σκηνογραφία και η μουσική επιμέλεια του Γιώργου Σταματάκη, τα κοστούμια της Ελένης Παπά και οι φωτισμοί του Κώστα Δρίμτζια συμβάλλουν στο θετικό αποτέλεσμα.

***

  • Μια πολύ νεανική ομάδα, με την πρωτότυπη ονομασία «Είδε Ψυχών Μορφές» (η θεατρική ομάδα των φοιτητών των τμημάτων ψυχολογίας και κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου), παρουσίασε για σειρά παραστάσεων στο θέατρο «Λήδρα», στο πλαίσιο του Κέντρου Δράματος του ίδιου πανεπιστημίου, το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Ματωμένος Γάμος», στη γνωστή μετάφραση Γκάτσου, με τη μουσική του Χατζιδάκι.
  • Είναι μια ωραία, συλλογική και ομαδική προσπάθεια μιας ερασιτεχνικής, με την καλή σημασία του όρου, συντροφιάς, που κάνει τα πρώτα της βήματα προς το επαγγελματικό θέατρο, άπειρη και άγουρη ακόμη, που σίγουρα όμως πρέπει να προσεχτεί. Η σκηνοθεσία του Ανδρέα Ζαχαριάδη, που έχει επίσης την ευθύνη της όψεως (διδασκαλία των ρόλων Άννας – Μαρίας Ηλίου), με απόλυτο σεβασμό αγγίζει το κείμενο καταθέτοντας «έρωτα ψυχής», και η παράσταση υπηρετείται από δώδεκα φερέλπιδες ηθοποιούς (Άννα – Μαρία Ηλίου, Γιώργος Αγαθοκλέους, Γ. Αρμόνη, Ε. Νικολούδη, Χριστ. Γουγουσάκη, Ανδρ. Ζαχαριάδης, Μ. Βουλγαράκη, Πην. Παπαδοπούλου, Ζ. Παντουλάς, Χαρά Μήτρου, Αλεξ. Αλεξανδροπούλου, Κυριακή Γκολφινοπούλου), ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζω ως prima την ουσιαστική, πυρηνική και νεότατη Άννα – Μαρία Ηλίου, στον ρόλο της Μάνας.
Advertisements