Αυτό το τρομερό και οριακό πεζό ποίημα του Σολωμού, η Γυναίκα της Ζάκυθος, παρέμενε στα αζήτητα εκατό χρόνια μετά τη γραφή του, μέχρι να το ανακαλύψει και να το δημοσιεύσει στα 1927 ο Κώστας Καιροφύλας.

Δύο είναι οι κύριες ερμηνευτικές σχολές αυτού του έργου: είτε πρόκειται για μια αλληγορία με στόχευση πολιτική είτε για προσωπική σάτιρα. Δεχόμενοι τη δεύτερη εκδοχή πρέπει να αναγνωρίσουμε, όπως το κάνει ο καθηγητής Λίνος Πολίτης, ότι «στη Γυναίκα… η σάτιρα μπορεί να ξεκινά από ένα πρόσωπο, προεκτείνεται όμως, ακτινοβολεί πιο μακριά, και υψώνεται σε μια σφαίρα καθολικότερη, υπερφυσικότερη, έτσι που η σύνδεση με το πραγματικό πρόσωπο να είναι πια εντελώς χαλαρή, τόσο που να μην ενδιαφέρει καν. Η σάτιρα ολόκληρη πραγματώνεται σε μια σφαίρα υπερατομική, και αυτό δικαιολογεί τον προφητικό και αποκαλυπτικό τόνο», συνεχίζει ο Λίνος Πολίτης, για να καταλήξει: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου