* «Rock Story» της Λείας Βιτάλη, ΚΘΒΕ – Μονή Λαζαριστών

  • Δεν είναι ροκ, είναι μελό
  • Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 11 Απριλίου 2009
  • Ασφαλώς κάτι άλλο είχα στο νου του όταν επισκέφτηκα τη Μονή Λαζαριστών για να παρακολουθήσω το «Rock Story» της Λείας Βιτάλη. Η συγγραφέας έχει δώσει αξιόλογα μέχρι σήμερα δείγματα γραφής, κινούμενη κυρίως σε θέματα κοινωνικής αιχμής και σχέσης των δύο φύλων. Για κάποιο λόγο θέλησε να στραφεί αυτή τη φορά στο ολισθηρό είδος της βιογραφίας και μάλιστα στην πιο αφηρημένη, υπαρξιακή εκδοχή της.

Σκηνή από την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Πέτρος Ζούλιας

Σκηνή από την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Πέτρος Ζούλιας

  • Το έργο περιγράφει την ιστορία ενός ανήσυχου Ελληνα αστέρα της ροκ σκηνής, με προβληματική οικογένεια, που καταλήγει στον κόσμο των ναρκωτικών. Παρά τις διαβεβαιώσεις της συγγραφέα στο πρόγραμμα της παράστασης ότι δεν είχε κανένα συγκεκριμένο πρόσωπο κατά νου όταν έγραφε το έργο, όλα συγκλίνουν ότι πρόκειται για τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Ο βασικός ήρωας της Βιτάλη παραπέμπει με τόση ευθύτητα στη μορφή του αδικοχαμένου ρομαντικού της ελληνικής μεταπολίτευσης, ώστε η όποια απόκρυψη μοιάζει με επιτήδευση. Η διάθεση εξάλλου κάλυψης της ταυτότητας είναι για τη διεθνή σκηνή πια μια αφόρητη μπαναλιτέ.
  • Μακάρι όμως το πρόβλημα να ήταν αυτό: ήδη από την πρώτη μισή ώρα είναι φανερό ότι το «Rock Story» αδυνατεί να εκπληρώσει τις στοιχειώδεις έστω απαιτήσεις μιας δραματικής εξιστόρησης. Κατάσπαρτο καθώς είναι με τραγούδια της ελληνικής ροκ, μοιάζει περισσότερο με πρόγραμμα μουσικής σκηνής παρά θεάτρου. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για συρραφή πρόχειρων σκετς από τη ζωή κάποιου ροκ αισθηματία, που δίνουν τη βάση για να ακουστούν ζωντανά χρυσές επιτυχίες της εποχής.
  • Προσωπικά βρίσκω το όλο πράγμα ανιαρό. Και φοβάμαι ότι γίνεται κάποια στιγμή και κακόγουστο. Δεν πιστεύω όμως ότι ευθύνεται μόνο ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας. Η κεντρική ιδέα ενός νέου τροβαδούρου με πέτσινα παντελόνια που τρικλίζει στη σκηνή εν μέσω ενός Χορού από ροκ Ερινύες είναι ιδέα από μόνη της καταδικασμένη. Ιδιαίτερα όταν η συγγραφέας, στην προσπάθειά της να δώσει στο έργο της και κάποια ψυχολογική συνέπεια, εναποθέτει μεγάλο μέρος της εξέλιξής του στο πρόσωπο της μητέρας του τραγουδιστή. Η μητέρα αυτή με την υπερβολική αγάπη και την αρρωστημένη εμμονή στο γιο της ευθύνεται, λέει η Βιτάλη, για την ανικανότητα του τελευταίου, πρώτον, να ανεξαρτητοποιηθεί και, δεύτερον, να βρει την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο της κοπέλας του. Και όταν αυτός προσπαθήσει να απελευθερωθεί από τα μουσικά, οιδιπόδεια, χημικά και όποια άλλα δεσμά του , η μητέρα-αράχνη θα επέμβει και πάλι.
  • Ολα είναι πολύ εύκολα, πολύ αναμενόμενα και πολύ μελοδραματικά. Η εξέγερση της ροκ περνά μέσα από το σιγαστήρα μιας αμφίβολης κοινωνιστικής άποψης και η κριτική στο κατεστημένο εκπίπτει τελικά σε φροϊδικό δράμα. Φυσικά και ο Σιδηρόπουλος, ο όποιος Σιδηρόπουλος, δεν ήταν το καλό παιδί που πήρε τον κακό δρόμο από ατυχία, αδυναμία ή ό,τι άλλο. Το «Rock Story» της Βιτάλη αποκτά ύστερα από λίγο τη γλυκερή γεύση της σαπουνόπερας, έστω και με την υπόκρουση μεταλλικής κιθάρας.
  • Οι τελευταίοι πάντως που ευθύνονται για την αποτυχία είναι οι ηθοποιοί. Ποιος θα μπορούσε να ερμηνεύσει με πειστικότητα αυτούς τους διαλόγους; Ο Λεό του Μαρίνου Δεσύλλα είναι ίσως ο πιο φλύαρος ροκ σταρ που ανέβηκε στη σκηνή. Και η ερμηνεία της Αννας Φόνσου στο ρόλο της μητέρας του θα πρέπει γρήγορα να ξεχαστεί. Η Μαρκέλλα-Νεφέλη Δουζενάκη, η Δήμητρα Λαρεντζάκη, η Ιωάννα Παγιατάκη, ο Βασίλης Σπυρόπουλος και η Χρύσα Ιωαννίδου συμπληρώνουν τη μοιραία διανομή. Ατυχής στιγμή για το Κρατικό, τη συγγραφέα και το ελληνικό ροκ. *