«Θερμοκήπιο»

Θερμοκήπιο
  • ΘΥΜΕΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 4 Αυγούστου 2013

Το «όνειρο» του Λευτέρη Βογιατζή, του καλλιτέχνη που ήταν το σπουδαιότερο «κεφάλαιο» του σημερινού θεάτρου μας, να ανεβάσει η «νέα Σκηνή» του, τον «Οιδίποδα τύραννο», σε μετάφραση του φιλολόγου και ποιητή Νίκου Παναγιωτόπουλου, στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών, «έσβησε» μαζί με εκείνον. Ο Λευτέρης Βογιατζής «έφυγε» πρόωρα, χτυπημένος από τον καρκίνο, ακριβώς πάνω στην ακμή της σκηνοθετικής και ερμηνευτικής του δημιουργίας. Παρότι άρρωστος έκανε αρκετές πρόβες για να επαναλάβει, την περασμένη άνοιξη, στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων», την προτελευταία εξαιρετικά σημαντική παράστασή του με το τολμηρότατο πολιτικά, γι’ αυτό και άγνωστο, έργο του Χάρολντ Πίντερ «Θερμοκήπιο», την ύπαρξη του οποίου αποκάλυψε ο Λ. Βογιατζής (παράσταση που έλαβε το Μεγάλο Βραβείο της Ενωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, το 2011), δε στάθηκε τυχερός. Την επιθυμία του αυτή, υλοποίησε, προς έπαινό του, το Φεστιβάλ Αθηνών, εντάσσοντας μαζί με άλλες «μνημόσυνες» εκδηλώσεις, στο φετινό πρόγραμμά του, την ολιγοήμερη παρουσίαση του «Θερμοκηπίου» στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων». Θέατρο που «σφραγίστηκε» από το φτωχό βαλάντιο, αλλά και το απέριττα υψηλής αισθητικής γούστο του Βογιατζή, με στόχο -και πάση προσωπική θυσία του- να υπηρετήσει σπουδαία έργα -κλασικά και σύγχρονα- της παγκόσμιας και ελληνικής δραματουργίας και με σπουδαίες σκηνοθετικά και ερμηνευτικά παραστάσεις, οι οποίες ωθούσαν σε ποιοτική άμιλλα και άλλους θιάσους. Η παρουσίαση του «Θερμοκηπίου», από το Φεστιβάλ, με τους ηθοποιούς που είχε επιλέξει ο Βογιατζής για τη ματαιωμένη επανάληψή του την άνοιξη, ήταν έκφραση τιμής και μνήμης. Η στήλη ασχολήθηκε με το έργο, τη σκηνοθεσία, την ερμηνεία του ίδιου και των συμπαικτών του, στις 27/4/2011. Για την επανάληψη του έργου, μόχθησαν με εκτίμηση και σεβασμό για τον εκλιπόντα, οι ηθοποιοί που έπαιζαν και το 2001, Δημήτρης Ημελλος (ο οποίος ανέλαβε και την «αναβίωση» της σκηνοθεσίας του Βογιατζή και του οποίου η ερμηνεία στον εύγλωττα «ανέκφραστο» Γκιμπς ήταν η σπουδαιότερη όλων), Γιάννης Νταλιάνης και Βασίλης Κουκαλάνι, αλλά και οι ηθοποιοί που επέλεξε ο Βογιατζής για την επανάληψη. Η Μαρία Σκουλά (μις Κατς), εξαιρετική ως «ψυχρά» θηλυκό τέρας – η δεύτερη καλύτερη ερμηνεία της προκείμενης παράστασης). Ο Γιώργος Γάλλος, ανέλαβε το βάρος μιας αναπόφευκτης σύγκρισης. Φιλότιμα, σεμνά και σεβαστικά προσπάθησε να ανταποκριθεί στο ρόλο του «διαβολικού» Ρουτ, ρόλο που μοναδικά και αλησμόνητα ερμήνευσε ο Βογιατζής. Φιλότιμη ήταν και η ερμηνευτική προσπάθεια των Χάρη Φραγκούλη και Αργύρη Πανταζάρα, αν και κατέφυγαν – υπερβολικά ο πρώτος, αρκούντως και ο δεύτερος – σε μια υπερεκφραστικότητα που επιδεικνύεται και φλυαρεί (με το λόγο – τους ρυθμούς, τις παύσεις, τους τονισμούς, τις υπογραμμίσεις λέξεων, αλλά και με τις δήθεν φυσικές εκφράσεις του προσώπου και των χεριών). Μια υποκριτική που, ίσως, θεωρεί ότι αυτή είναι το «άλας» της ηθοποιίας, από την οποία παρασάγκας απείχε η απόλυτα λιτή, βαθύτατης εσωτερικής ψυχοδιανοητικής επεξεργασίας υποκριτική που δίδασκε και πίστευε ο Λ. Βογιατζής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: