«Ο Γλάρος» Εταιρεία Θεάτρου Pequod – Knot Gallery

  • Τσέχοφ σαν ζωντανός οργανισμός

  • «Ο Γλάρος» Εταιρεία Θεάτρου Pequod – Knot Gallery
  • Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010

Είναι φαντάζομαι έναρξη ιδανική για κάθε νεανική ομάδα ο «Γλάρος» του Τσέχοφ. Γιατί μεταφέρει στο σώμα του τον παλμό των πρώτων ονείρων, περισσότερο γιατί θέτει από τις αρχές του αιώνα τον δείκτη που θα ορισθεί να μετράει έκτοτε στο θέατρο το «πραγματικό» -το αληθινό, ευγενές και γενναίο.

Γ. Κλίνης (Τρέπλιεβ), Αγγελική Παπαθεμελή (Αρκαντίνα)

Γ. Κλίνης (Τρέπλιεβ), Αγγελική Παπαθεμελή (Αρκαντίνα)

Η νέα ομάδα Pequod στήριξε την εργασία της στον «Γλάρο» φανερά στην ιδέα του «Στούντιο», ιδέα που κάποτε έφερε το ρωσικό θέατρο στην πρωτοπορία της παγκόσμιας σκηνής. Το να πούμε, όμως, ότι διέλυσε όπως εκείνο τα όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας, θα ήταν πιστεύω παραπλανητικό. Στην πραγματικότητα πολλά περισσότερα είναι ρευστά στην παράσταση της Knot Gallery: είναι τα όρια της ιδιωτικής στιγμής του προσώπου, οι κώδικες επικοινωνίας με το κοινό, το παρόν και απόν πρόσωπο, ακόμα και η στανισλαβσκική οδηγία περί συναισθηματικών κινήτρων και ψυχικής ενότητας.

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Ξανθόπουλου προχωρά πέρα από όλα αυτά. Δεν στηρίζεται στη διάλυση του ηθοποιού εντός του προσώπου αλλά χειρίζεται με ελευθερία και ανυπόκριτα τη διπλή διάσταση ηθοποιού-προσώπου. Μην παραξενεύει λοιπόν η χαλαρή ατμόσφαιρα της πρόβας -αποπνέει τη διάθεση των ηθοποιών να καταλάβουν (και να μεταδώσουν) βαθύτερες δυνάμεις που ωθούν τα πρόσωπα σαν δικές τους δυνάμεις, με την ελευθερία όμως της κρίσης και επιλογής.

Και ο θεατής; Αυτός καλείται να εισέλθει στη σκηνή, να παίξει με τους ηθοποιούς και να συμπληρώσει τα κενά. Δεν «δέχεται» άκριτα την απελπισία του Τρέπλιεβ ούτε «συμπάσχει» ψυχαναγκαστικά με τη Νίνα. Συμμετέχει ενεργά στη διάπλαση, τον σχηματισμό, στην ολοκλήρωση της ερμηνείας τους.

Τον «Γλάρο» τον έχουμε δει πολλές φορές -και θα τον ξαναδούμε ασφαλώς δεκάδες άλλες. Την εμπειρία όμως του Knot Gallery θα την έχουμε σπάνια: είναι η αίσθηση πως ο Τσέχοφ διαλύθηκε στον χώρο και τους παρευρισκόμενους. Και το έκανε αυτό, πολύ απλά, πολύ λιτά, με ειλικρίνεια και ευγένεια (που στο θέατρο είναι το ίδιο πράγμα). Τελικά η παράσταση φτάνει το εξής αξιοθαύμαστο: δεν είναι μια παράσταση Τσέχοφ αλλά «εμπειρία Τσέχοφ», εμπειρία ενός θεάτρου που περικλείει τον εαυτό του σαν παραβολή και διευρύνει τα όριά του ώσπου να ενωθεί με τις αισθήσεις του κόσμου.

Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικά άχαρη η επί μέρους μας αποτίμηση: σημαίνει ότι δεν καταλάβαμε τίποτα από τις επιδιώξεις, ότι απορρίπτουμε την εμπειρία, γινόμενοι ξανά «θεατές». Εξάλλου αμφιβάλλω αν υπήρξε στιγμή που κάποιος ηθοποιός έπαιξε μόνος του. Αν προσέξουμε, θα δούμε πως σε κάθε στιγμή -ακόμα και στους κατ’ επίφασιν μονόλογους- το πρόσωπο μοιράζεται στους πολλούς, σε κοινά βλέμματα, αγγίγματα (πραγματικά ή νοητά), απωθήσεις. Οχι μόνο συλλογικό λοιπόν, αλλά συντροφικό παίξιμο μιας ομάδας: δεν είναι ο Τρέπλιεβ του Γιάννη Κλίνη που ενθουσιάζει με την ευαισθησία του, όσο ο Τρέπλιεβ της ομάδας, μέλος και συνισταμένη του ευρύτερου υποκριτικού σχήματος.

Στο ίδιο πλαίσιο η Αρκαντίνα της Αγγελικής Παπαθεμελή είναι μια ρευστή προσωπικότητα, αποθέτης των γύρω της προσώπων. Και η Νίνα της Νικολίτσας Ντρίζη γίνεται αδιαμόρφωτο πλάσμα, άγνωρο ακόμα και για τον εαυτό του. Παρόμοια οι Γιώργος Αγγελόπουλος, Αρης Αρμαγανίδης, Δημήτρης Γεωργαλάς, Βάσω Καβαλιεράτου, Μιχάλης Μαθιουδάκης, Χριστίνα Μωρογιάννη και Κώστας Παπακωνσταντίνου συνθέτουν έναν ανοικτό σε ερμηνείες κόσμο. Δεν τον καθιστούν πάντα το ίδιο πειστικό, τον συνθέτουν όμως σαν ζωντανό οργανισμό, αντιφατικό και απρόβλεπτο, σε διαρκώς ενεστώτα χρόνο. Εχουν γι’ αυτό την ανεπιφύλακτη συγκατάθεσή μας. *

Advertisements

One Response to «Ο Γλάρος» Εταιρεία Θεάτρου Pequod – Knot Gallery

  1. GM says:

    Ανάδυση της αιωνιότητας και χαμηλότονης εκρηκτικότητας του Τσεχωφικού κόσμου.
    Είναι τυχερός όποιος ξαναδεί την παράσταση του Γλάρου από «το» Peaquod. Η σκηνοθεσία παντού και απούσα, η Αγγελική Παπαθεμελή πατάει γερά στις εκφραστικές της δυνατότητες, τον Μιχάλη Μαθιουδάκη
    θα τον ήθελε και ο ίδιος ο Τσέχωφ, ο βαθμός Στανισλάβσκι της Νικολίτσας Ντρίζη πλησιάζει το άριστα, η σκηνική λάμψη της Αγγελικής Μαρίνου φαίνεται ακόμα και στη θερινή ραστώνη της ρώσικης επαρχίας.
    Τό κοινό ακατάτακτο, νεανικής ανήσυχης ματιάς, παρασύρεται εξαιρετικά στην ροή καί φεύγει μέ το αίσθημα ότι ήταν κάπου, όπου οι συντελεστές δείχνουν καλλιέργεια, αυτοσεβασμό και κάποια μικρά θαύματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: