«Ερωφίλη» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα

Της Ολγας Μοσχοχωρίτου, Ημερησία, 02/10/2010

  • Από την «ΕΡΩΦΙΛΗ» του Γεωργίου Χορτάτση στον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα, στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου

Τέλος εποχής λοιπόν, αφενός μεν κυριολεκτικά, εφόσον ήδη αφήσαμε πίσω μας τις καλοκαιρινές παραστάσεις, ακόμα κι αυτές που έφτασαν μέχρι τον Σεπτέμβριο, αλλά και συμβολικά, μιας και διαισθάνομαι ότι η εποχή της κρίσης, όπως θα ονομάζεται στο μέλλον μια ολόκληρη ιστορική περίοδος που ήδη άρχισε χωρίς προσδιορισμένο το τέλος της, θα σημαδέψει την θεατρική παραγωγή τόσο στο περιεχόμενό της, όσο και στους τρόπους διαμεσολάβησης με το κοινό.

Χωρίς φοβερές εκπλήξεις μεν, αλλά με επάρκεια και μεγάλη συμμετοχή του κοινού, επιβεβαιώνοντας ότι πέραν των ειδικών χαρακτηριστικών της εγχώριας θεατρικής παραγωγής (υπερπληθωρισμός σκηνών κ.λπ.) ή και λόγω αυτών, έχει δημιουργηθεί μια στενή σχέση μεταξύ του κοινού και του θεατρικού γεγονότος.

Για το τέλος λοιπόν αφήσαμε μια τρυφερή παράσταση που μας επιφύλαξε η «Εταιρεία Θεάτρου Χώρος» και ο Σίμος Κακάλας με την σκηνική αφήγηση της «Ερωφίλης». Μας είχε εντυπωσιάσει αρχικά με το «Λιωμένο βούτυρο» του Σερέφα, αλλά και σε όλη του τη διαδρομή (Γκόλφω, Απόκοπo, ακόμα και στο αμφισβητήσιμο Recycle), μοιάζει να επιστρέφει στον ίδιο τον ηθοποιό και το σώμα του για την έκφραση της θεατρικότητας, ψάχνοντας τη σχέση της εκφοράς του λόγου, της κίνησης και του αυτοσχεδιασμού, με λιτά μέσα σε σχεδόν άδειους χώρους.

Τώρα συνεχίζει την έρευνά του στην Κρητική Αναγέννηση με αυτήν την αριστουργηματική ερωτική αλλά και αντιτυραννική τραγωδία του 16ου αιώνα, αναδεικνύοντας την θεατρικότητα του κειμένου, αναζητώντας στην ουσία ένα παλιό ίχνος, που αναφέρεται στην πολιτιστική μας ιθαγένεια. Παλιά ιστορία αυτή της αναζήτησης της «ελληνικότητας» από τους διανοούμενους κυρίως του 20ου αιώνα, αλλά είναι παρήγορο να βλέπεις νέα παιδιά, (Δήμητρα Κούζα, Ελενα Μαυρίδου, Γιάννος Περλέγκας, Χρήστος Σαμποτζής) χωρίς βιωματική σχέση με τον δεκαπεντασύλλαβο, να προσπαθούν να κάνουν ζωντανό θέατρο πατώντας πάνω σ’ αυτά τα παλιά ίχνη.

Με τους ήχους της εξαιρετικής ζωντανής μουσικής και ακολουθώντας το μεγάλο φεγγάρι της Μάρθας Φωκά που συνέδεε τον ουρανό με τη γη, εξήλθαμε του Μικρού Θεάτρου και πήραμε μέρος στο κρητικό γλέντι με την ορχήστρα να παίζει και τους τραγουδιστές και ηθοποιούς να μας τραγουδάνε τον Ερωτόκριτο και έτσι συγχωρήσαμε για λίγο την Ελλάδα που «πληγώνει».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: