Κατς Παφλαγόνα και Αλλαντοπώλη

* «Εν αμίλλαις πονηραίς, αθλιότερος ο νικήσας» (γκράφιτι σε τοίχο των Εξαρχείων)

* Αριστοφάνης, Ιππής
* Σκην: Βασ. Νικολαΐδης
* Θέατρο: Θ. Διαδρομή και ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου (στην Πετρούπολη)
* Του Γιαννη Βαρβερη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 3 Oκτωβρίου 2010

* Οι «Ιππής» (424 π.Χ.) είναι ένας διαρκής αγών μεταξύ του φαύλου (Παφλαγόνας, ήτοι ο δημαγωγός Κλέων της εποχής) και του φαυλότερου (Αλλαντοπώλης) προς εξασφάλιση της εύνοιας του προσωποποιημένου λαού, του Δήμου, ο οποίος τελικά εκμαυλίζεται από τον πονηρότερο, τον «χαρισματικό». Η μονιμότητα του αριστοφανικού πορίσματος περί κατίσχυσης του πλέον λαοπλάνου στις ανά τους καιρούς πολιτικές κονίστρες καθιστά την αδυσώπητη τούτη κωμωδία αληθινά διαχρονική και, νομίζω, ακραία μελαγχολική. Προμαρξιστική διαλεκτική και… σιορανική ωμότητα στίζουν το κωμικό «δοκίμιο» περί ανταγωνιστικής απάτης. Το γεγονός ότι ο Αριστοφάνης χρησιμοποιεί ως θεματοφύλακες των δικών του αντιλήψεων τους ιππείς ή τριακοσιομέδιμνους, δηλαδή την αριστοκρατία των Αθηνών, αυτό είναι φυσικό. Μήπως βαθύτερα δεν πιστεύει στην αναγκαιότητα της εν δημοκρατία «πεφωτισμένης δεσποτείας» ως προς τη διοίκηση των κοινών;

* Η Θ. Διαδρομή του Κ. Μπάλλα ανέβασε το ίδιο έργο με επιτυχία το 2001. Το είχε σκηνοθετήσει ο μελετηρός ως προς τα κείμενα και λιτός τα τελευταία του χρόνια Κ. Μπάκας. Τη δικανική πραγμάτευση είχε εκτελέσει το «προσυνεννοημένο» απ’ το Εθνικό, δίδυμο Γ. Παρτσαλάκη – Τ. Χαλκιά, υπό τους εκλεκτούς μουσικούς ήχους του Βασ. Δημητρίου.

* Φέτος, και πάλι πάνω στην εμπνευσμένη μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, ποιητικότατη στα λυρικά και συνδυαστική μετρημένων συγχρονισμών και αρχαίου essence, την παράσταση ανέλαβε ο -και μουσοτραφής- Βασ. Νικολαΐδης. Δούλεψε, χωρίς κραυγαλέα ευρήματα, με έγνοια για διακριτική αντιστοίχιση των τότε με τους προφανείς τωρινούς δημαγωγούς, μ’ ένα αισιόδοξο φινάλε προς τέρψη του καταπικραμένου θεατή, και σ’ ένα ευφρόσυνο κλίμα ανάμεσα στη σοβαρή επιχειρηματολογία και στην γκροτέσκα εκφορά λεγομένων και πραττομένων. Ενας κάπως ταχύτερος ρυθμός θα σκέπαζε ορατές ενδογενείς επαναληπτικότητες του κειμένου. Το κεραμεούν υψηλό σπίτι συνομιλούσε αρμονικά με τις ενδυμασίες των ρόλων (Γιάν. Μετζικώφ), οι ιππείς του όμως, πέρα απ’ τις υπέροχα παλλόμενες χαίτες, μπορούν ενδυματολογικά να ελεγχθούν ως ελαφρώς διακοσμητικοί. Τριακοσιομέδιμνος δεν σημαίνει και αστραφτερά πεποικιλμένος.

* Υποβοηθητική η παρουσία του άδοντος Χορού, τον οποίο κίνησε με θετικά απλή παραπομπή στον καλπασμό ο Χρ. Παπαδόπουλος. Η νέα (;) μουσικός Αντ. Τσολάκη εργάστηκε ευσυνείδητα, χωρίς όμως να βρει τελικά ένα ενιαίο πρόσημο για το μέλος της. Απ’ τον χορό ξεχώρισα την καθαρότητα των κ.κ. Ιωσηφίδη και Αλμπ. Φάις. Ο Γ. Αρμένης (Παφλαγών), κομίζοντας τον κουνικό λαϊκό εξπρεσιονισμό, τροφοδότησε μια ευεργετική αντίστιξη με τον λιτότατο, χαλαρό, επιθεωρησιακό ή υπαινικτικό, κατά πάντα απολαυστικό κωμαστή Π. Χαϊκάλη (Αλλαντοπώλη), ο οποίος και κατεκύρωσε μια θριαμβευτική μελλοντική παρουσία στον Αριστοφάνη.

* Το δίπολο Δημοσθένη – Νικία «κρύφτηκε» κάτω απ’ την απλώς ευπειθή κινησιολογική κλοουνερί των δούλων Σ. Φύτρα και Θ. Κούκιου. Ο Γιάν. Κοτσαρίνης έπεισε μόνον στην κρονόληρη καρικατούρα του Δήμου (Κοσμάκη), ενώ υστέρησε καταφανώς έξω απ’ αυτήν. Εκρηκτικά φαιδρό το «χορευτικό» φινάλε της Ειρήνης απ’ την… αξύριστη μπαλαρίνα του Μαν. Θεοδωράκη.

* Μια παράσταση στηριγμένη σε δυο σπουδαίους ηθοποιούς και σε παραδοσιακές κινήσεις ίππων στον θεατρικό σκακιστικό άβακα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: