Μια θεώρηση δύο επιθεωρήσεων

  • Εκφυλιστική εκδοχή η πρώτη και γόνιμη αναπαλαίωση του θρυλικού είδους η δεύτερη
  • Του Γιαννη Bαρβερη, Η Καθημερινή, 19/09/2010

Ντ. Σπυρόπουλος – Γ. Γαλίτης
Πού πας βρε Γιωργάκη με τέτοιον καιρό
σκην.: Γ. Κωνσταντίνου
Θέατρο: Αθήναιον

Ομάδα συγγραφέων
Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας
σκην.: Κ. Τσιάνος
Θέατρο: ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας (στο Αττικό Αλσος)

Μέσα στην εκφυλιστική παράδοση που χειμάζει το είδος κινήθηκε περίπου η φετινή επιθεώρηση του θεάτρου Αθήναιον. Αναμενόμενα νούμερα, πολλά (όχι όλα) αστεία της πυρκαγιάς κι ένας θίασος που κάνει λιγότερα απ’ όσα μπορεί: ο επειγόμενος να τα πει και να φύγει Γ. Κωνσταντίνου, ο εκπληκτικός Στ. Ψάλτης, πριν κολυμπήσει στη χυδαιότητα, η Μ. Καραγιάννη, με σιγουριά, ταμπεραμέντο και αφοπλιστική αμεσότητα. Ο Κ. Ευριπιώτης ανήκει ώς τα μπούνια στο είδος, ο κειμενογράφος Ντ. Σπυρόπουλος με τον αυτοσαρκαζόμενο ως χαριτόβρυτο Β. Ζωνόρο σε μικρά εξελικτικά βήματα. Η Σ. Ζαννίνου λάμπει σε τραγούδι και χορό. Αρκούν αυτά εν όψει και των ισχνών κειμένων. Μόνον ως πρόχειρες αναμνήσεις των παλιών μαστόρων.

Το Θεσσαλικό

Εντελώς διαφορετική, ευφρόσυνη εικόνα παρουσιάζει η παράσταση του εμπειρότατου και πολυμήχανου σ’ αυτά σκηνοθέτη Κ. Τσιάνου, ο οποίος με εργασιακό πείσμα και επετειακή συγκίνηση της 35ετίας του Θεσσαλικού που συνίδρυσε το 1975, κατόρθωσε να θυμίσει τις επιθεωρήσεις του ’50 και του ’60 αποτίοντας φόρο τιμής στην Ντορ, στον Λειβαδίτη, στον Ρίζο, στη Βρανά, στον Αυλωνίτη, στη Βλαχοπούλου, στον Σταυρίδη. Ο Τσιάνος παίζει τους ρυθμούς στα δάχτυλα, δεν αφήνει κενά, κρύβει στοργικά όσο μπορεί τις τυχόν ηθοποιικές ατέλειες, γνωρίζει άριστα και διδάσκει την κίνηση, έχει απομνημονεύσει νούμερα – σταθμούς και τα προσαρμόζει στα καθ’ ημάς, επιτάσσει στους ηθοποιούς σβελτάδα καταιγιστική, αναγνωρίζει και οργανώνει τα κρεσέντι, τεχνολογεί σε κώδικες τα νούμερα και μέσω των ηθοποιών πλασάρει υπογραμμισμένα τα δυνατά σημεία. Το σκηνικό που διέθετε ήταν μικρό και συμβατικό, ευέλικτο σκηνικό περιοδείας, το οποίο υπογράφει ο Αγγ. Μέντης, που όμως διαπρέπει στα πολυάριθμα και ετερογενή κοστούμια. Οι ενορχηστρώσεις και οι πρωτότυπες μουσικές του Διον. Τσακνή, πονηρούτσικες, υπαινικτικές, ή έξω καρδιά, δείχνουν τον μουσικό που υπηρετεί την παράσταση και όχι τον Τσακνή (το σπαρταριστό νούμερο του «Ρέκβιεμ» είχε τη μουσική, ενδυματολογική και κινησιολογική μιμική συμπεριφορά που θύμιζε την τελειότητα και ακρίβεια του πάλαι ποτέ θρυλικού γαλλικού συγκροτήματος Φρερ Ζακ). Πανάλαφρες, ως έδει, οι χορογραφίες του Φ. Ευαγγελινού.

Το βασικό όμως ατού της επιθεώρησης αυτής ήταν τα (παλαιά και νέα) κείμενα που συνέλεξε ο Τσιάνος: δικά του και των Λ. Νικολακοπούλου, Λ. Λαζόπουλου, Α. Χατζησοφιά, Μ. Ρέππα, Θ. Παπαθανασίου. Και μόνα τα ονόματα σας ειδοποιούν για το εξελιγμένο χιούμορ, την καλογουστιά, την ευθυβολία και την πρωτοτυπία τους. Στο β΄ μέρος, ο Τσιάνος «δανείζεται» έως… επικαρπίας αλλά έξυπνα την παρωδία του βουκολικού δράματος που δίδαξε ο Μουστάκας μέσα απ’ τον μπόστειο γλωσσικό υπερρεαλισμό. Αφ’ ετέρου, όλα περίπου τα ζέοντα θέματα της πικρής μας επικαιρότητας σατιρίζονται στο α΄ μέρος πολύ εύστοχα.

Οι ηθοποιοί

Μπαίνοντας βέβαια στην αξιολόγηση των ηθοποιών, που σίγουρα δεν είναι τα ιερά τέρατα του είδους, βεβαιώνω για την αυτοθυσία, το κέφι, την προσφορά της ψυχής τους. Η Φ. Γέμτου υπερέχει σαφώς. Εχει προσωπικό κώδικα που θυμίζει την Μπέττυ Μοσχονά, είναι κωμίκα αποχρώσεων. Ο Π. Σταθακόπουλος, όταν του δόθηκε η καλή ευκαιρία στο «Μια οικογένεια» απέδειξε την κλάση του, αδικήθηκε όμως σ’ ένα αδύνατο σόλο. Ο Χ. Γρηγορόπουλος υπερασπίστηκε με πειστικότητα τους δύο «βλάχους» του. Μικρή αποκάλυψη το μπρίο της… χαρούμενα υπέρβαρης Τζ. Διαγούπη, απογόνου της Μ. Μεταξά, της Φρ. Αρβανίτη ή της Β. Μπετίνη, που όμως μετατρέπει τη… στρογγυλότητα σε διαολεμένο όπλο σκηνής. Ο Γ. Ψυχογιός είναι πολύ καλός, τζενέρικος κι έτσι προσαρμόστηκε με δυναμισμό σε μη οικείες του φόρμες (βοσκοπούλα). Το αυτό, σε μικρότερο βαθμό, ο εκ πρόζας καλός Γιάν. Στόλλας. Θετικά θηλυκά ζιζάνια η «υστερική» Ελ. Ουζουνίδου και η Αλ. Τσάκου. Προσαρμοσμένο στην εμφάνισή του το νούμερο του Μ. Ιωάννου και δροσερός κονφερανσιέ ο Γρ. Σταμούλης. Ομολογώ ότι δεν παρατήρησα κάτι ιδιαίτερο στις κυρίες Ελ. Καρακάση (πλην της φωνής) και Φ. Ντεμίρη.

Και στα 50 του Θεσσαλικού, κύριε Τσιάνο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: