Τονι Κουσνερ «Αγγελοι στην Αμερική»

  • Tολμηρό american moral gay-mes
  • Ενα αριστοτεχνικό ανέβασμα ιχνηλατημένων θεματικών εδαφών με υψηλή ποιότητα
  • Του Γιαννη Bαρβερη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08-08-10
  • Τονι Κουσνερ Αγγελοι στην Αμερική, σκην.: Νίκος Μαστοράκης. Θέατρο: Πειραιώς 260 (Χώρος Δ) – Φεστιβάλ Αθηνών.

Το θρυλικό θεατρικό, ύστερα κινηματογραφικό και τέλος οπερατικό έργο του Τόνυ Κούσνερ «Αγγελοι στην Αμερική», παρά τα περί του αντιθέτου, θυμίζω πως πρωτοπαρουσιάστηκε το 1993 στο θ. Ερευνας, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ποταμίτη. Αυτό, ως δικαιοσύνη προς τη σκιά ενός φιλέρευνου καλλιτέχνη που κυνηγούσε με πείσμα την πρωτοπορία.

Και τότε ήταν πράγματι πρωτοπορία η επική αυτή πινακοθήκη. Περί το 1990 στην Αμερική, και με την πάγια παγίδευση που προσφέρουν οι θρησκείες στις εξουσίες, είχε παροξυνθεί στο μη περαιτέρω, με κύριο κάδρο την ομοφυλοφιλία και το AIDS, το πρόβλημα της αυτοδιάθεσης, του περιθωρίου, των ναρκωτικών, της συλλογικής νεύρωσης. Ο Κούσνερ, με περισσή τόλμη, οργή και σαρκαστικό χιούμορ, στήνει έναν κόσμο τραγελαφικό, γεμάτον ανακολουθίες, βία, αδυναμία αποδοχής του εαυτού, όποιος κι αν είναι. Μικρά σκετς συνδεδεμένα με αραιές βελονιές εξάρτησης των προσώπων τους, οδηγούνται άλλοτε στην αδιεξοδική έκρηξη και άλλοτε σε μια αόριστη, εξ ύψους «αποκάλυψη». Κατ’ ουσίαν, σε όλο το έργο ο Κούσνερ απαιτεί (ή βίαια μέσω των ηρώων του αγωνίζεται) για την αποδοχή της διαφορετικότητας. Αυτό, κηρύσσει, είναι το μέτρο της ελευθερίας μας και του δικαίου που αναλογεί σε όλους.

Τα χρόνια βέβαια πέρασαν, ήρθε η τρομοκρατία και ο δημοσιονομικός ορυμαγδός, κι έτσι μοιραία ο επίκαιρος χαρακτήρας του έργου με τα φλέγοντα προ 25ετίας προβλήματα έχει χάσει κάπως την αρχική του λάμψη. Π.χ. βεβαίως και η ομοφυλοφιλία συνεχίζει να είναι με διάφορους, ίσως έμμεσους, τρόπους εξοβελιστέα, αλλά έχει κερδηθεί αρκετό ζωτικό έδαφος, το δε AΙDS καταπολεμείται ή αποφεύγεται. Ετσι, τη σχετική πελιδνότητα της λάμψης του έργου ήρθε να θεραπεύσει με εκπληκτικές τεχνικές ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης και οι λαμπροί -όλοι- ηθοποιοί του. Με φόντο μια επιβλητική τενεκεδούπολη – bidonville (Μανόλης Παντελιδάκης), σε τολμηρή έως και ωμή μετάφραση (Γιώργος Δεπάστας), με επιτήδεια «καρφιτσωμένη» στη δράση τη μουσική, ο σκηνοθέτης έστησε μια μεταμπρεχτική παράσταση με έξοχα χορευτικό χαρακτήρα, που τον χάριζαν τα μετακινούμενα υψηλά μικρόφωνα των πολλαπλών ρόλων. Η παράσταση, απότομων εναλλαγών, με βάση και τους φωτισμούς (Σάκης Μπιρμπίλης) έπρεπε να είναι, ήταν και διδάχθηκε ως μεταλλικά σκληρή. Ο Μαστοράκης είδε τα πρόσωπά του στην αγριότητά τους, στην απελπισία τους, στην κραυγή τους, όπως όμως και στην αμυντική τους κρυψίνοια, στην ομοφοβία τους ή πάλι στον σπαρακτικά λεπτομερειακό τους κώδικα θηλυπρέπειας. Δεν έχω λόγους για να επαινέσω όλη την υψηλής περιωπής ομάδα: τον Δημήτρη Λιγνάδη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, τη Μάγια Λυμπεροπούλου, τη Σοφία Σεϊρλή, τον Θανάση Ευθυμιάδη, τη Ζέτα Δούκα και τον Νίκο Χατζόπουλο. Ωστόσο, η διακριτή μνεία του Χρήστου Λούλη στον ασθενή από AIDS Πράιορ μοιάζει περισσότερο από επιβεβλημένη. Ναι, του δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία ρόλου, αλλά κι εκείνος ως μεγάλη την τίμησε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: