Μαργκερίτ Ντυράς «L’amante anglaise», σκην.: Νίκος Διαμαντής. Θέατρο: Σημείον

  • Εγκλημα νοσηρότητας ή αγνοίας;
  • Στο έργο της Μαργκερίτ Ντυράς, το χάος μιας ψυχής καταλήγει σε α-νόητο φόνο

  • Του Γιαννη Bαρβερη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 13 Iουνίου 2010
  • Μαργκερίτ Ντυράς «L’amante anglaise», σκην.: Νίκος Διαμαντής. Θέατρο: Σημείον

KPITIKH. Είναι πολλά χρόνια που το Θέατρο Σημείον δίνει τη δύσκολη, άνιση μάχη του με τα θηρία του θεάματος, χωρίς παραχωρήσεις, με προβληματισμό, αγωνία, μέτρια ή καλύτερα αποτελέσματα.

Τον σεβασμό μας λοιπόν τον έχει κερδίσει. Και τον επαύξησε φέτος με μια παράσταση μεγάλης ακρίβειας και λεπτομερειακής τεχνολόγησης που σκηνοθέτησε ο Ν. Διαμαντής. Πρόκειται για το έργο της Ντυράς (1915 – 1996) «L’amante anglaise» («Η αγγλίδα ερωμένη», 1968). Οπως ο τίτλος συνιστά ηθελημένη παρανόηση ομοηχίας απ’ την ηρωίδα (αντί της μέντας, δηλαδή «la menthe anglaise»), έτσι και η Κλαιρ του έργου ζει και δρα μέσα στην αντίφαση η οποία και την οδηγεί στον φόνο. Στο πραγματικό περιστατικό του 1949, η γυναίκα της γαλλικής επαρχίας τεμαχίζει τον άντρα της και διασκορπίζει (εκτός απ’ το κρανίο) τα μέλη του σώματός του σε βαγόνια αμαξοστοιχιών. Στο έργο μας όμως η Ντυράς «ανασταίνει» τον σύζυγο για να τον περάσει απ’ το κολαστήριο των δικών του ευθυνών, ως θύμα δε τοποθετεί μια κωφάλαλη και δύσμορφη εξαδέλφη της Κλαιρ, συγκάτοικο του ζεύγους.

Στις δύο πράξεις του, το έργο ξεδιπλώνει δυο εξονυχιστικές αλλά και «φιλικές» ανακρίσεις των δυο ηρώων απ’ τον συνεπέστατο στην αντικειμενικότητα του εξεταστή Γεράσ. Δεστούνη. Ο λόγος, υφολογημένος στη λογική των παρασιωπήσεων του nouveau roman, συμπλέκει το αστυνομικό με το ψυχοδιανοητικό αίνιγμα και προτείνει αντί οποιασδήποτε λύσης την κατεδάφιση του αστικού οικοδομήματος και, στη θέση του, την ανέγερση της φαντασίας, τη θανατική έλξη του ερωτικού ανεκπλήρω του, των ανεξήγητων δράσεων και των μαγικών παρανοϊκών καταφυγίων.

Θέατρο ποιητικό, «βαρύ» οφείλω να πω, μιλήθηκε στη συμπαθή μετάφραση της Μπ. Νικάκη (αλλά για τις αιτίες δεν λέμε: «λαμπεροί λόγοι»), παίχτηκε στη σωστά ψυχρή όψη του Ν. Νατσούλη και φωτίστηκε υποβλητικά απ’ τον σκηνοθέτη. Ονομα μουσικού δεν αναφέρεται, όμως τα επιλεγέντα κομμάτια συνόδευσαν πολύ ατμοσφαιρικά το όλον.

Στην πρώτη πράξη τον σύζυγο υποδύθηκε ο ίδιος ο Νικ. Διαμαντής προτείνοντας μια κλασική εξήγηση για την «τρελή» και «ονειροπαρμένη» σύζυγο που τον οδήγησε στην ψυχρότητα και στην αδιαφορία.

Ο ρόλος παίχτηκε με πάθος και ένταση αλλά κάπως άτεχνα: ο ηθοποιός εδώ δεν διέθετε τον σκηνοθέτη που θα του υπεδείκνυε τους εκάστοτε ορθούς φωνητικούς τόνους και τις «λογικές» επί σκηνής κινήσεις.

Η Ιω. Μακρή όμως έδωσε με την Κλαιρ ένα μικρό ρεσιτάλ. Απροσδιόριστη, χαμένη στο διάστημα, αιφνίδια πάλι λογική, φιγούρα κλαυσιγέλωτος μιας διαψευσμένης ακόμα και από έναν εικαζόμενο εραστή γυναίκας, φύλαξε με πολύτιμη παιδικότητα ή ακαριαία θηλύτητα το μυστικό του χαμένου κρανίου, που ίσως (δεν το ξεκαθαρίζει) είναι, απλούστατα, το δικό της. Κι αν μιλήσει, ποιος να την ακούσει.

Ο χώρος του «Σημείου», ως είχε ήταν άχαρος, με δύο εφιαλτικές για την όραση κολώνες. Τώρα τα καθίσματα, σε αντιμέτωπη διάταξη, λειτούργησαν ευεργετικά και καλό θα ήταν να μείνουν και στο μέλλον έτσι ή έστω περίπου έτσι. Πρέπει να καθόμαστε σε «σημείον» απ’ όπου και να ακούμε και να βλέπουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: