«Μόνοι μαζί» στο θέατρο «Σοφούλη» του Θωμά Χαρέλα

  • Η γοητεία της τρέλας

  • Κυριακή, 9 Μαΐου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
  • ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗ

Το νορβηγικό δράμα σπάνια χαμογελά. Είναι κατά κανόνα εσωστρεφές και «γκρίζο». Και να που ξαφνικά μας προέκυψε μια σπινθηροβόλα κωμωδία βγαλμένη μέσα από το μυθιστόρημα του Ingvar Ambjomrnsen «Brodre I blodet», με διασκευαστές τους Λευτέρη Γιοβανίδη και Φώτη Σπύρου. Ελληνικός τίτλος: «Μόνοι μαζί». Στο δραστήριο θέατρο «Σοφούλη» του Θωμά Χαρέλα που τολμά, σε καιρούς δύσκολους, να δοκιμάζει τις αντοχές του, φέρνοντας διαρκώς θεατρικό κόσμο από την Αθήνα ή παίρνοντας το ρίσκο των συμπαραγωγών.

Το «Μόνοι μαζί» είναι, κατά κάποιον τρόπο, η νορβηγική βερσιόν του «Παράξενου ζευγαριού» του Νιλ Σάιμον (που συμπτωματικά παίζεται αυτόν τον καιρό στη Θεσσαλονίκη), λιγάκι στο πιο σοβαρό του. Αφορά τη φιλία, τις ανθρώπινες ιδιοτροπίες, τις δυσκολίες επικοινωνίας, την ανάγκη της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης. Ο ιστός της ιστορίας υφαίνεται ανάμεσα σε δύο συμπαθέστατους, αλλά παντελώς αταίριαστους τύπους. Ο ένας ονειρεύεται να πάει, έστω και με χρονοκαθυστέρηση, για πρώτη φορά με γυναίκα, ο άλλος είναι μαμάκιας, ο ένας είναι αγροίκος, ο άλλος παραμυθατζής. Ουκ έστιν τέλος στα ψυχοπνευματικά τους έλκη. Παρ’ όλα αυτά, δείχνουν αποφασισμένοι να τα βρουν και με τη ζωή και μεταξύ τους. Δεν έχουν άλλη επιλογή. Ή τώρα ή ποτέ. Η συγκατοίκησή τους στην αρχή είναι ένας «γολγοθάς». Σε τίποτα δε συμφωνούν. Ούτε καν ποιος θα πάει στο σούπερ μάρκετ ή ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο. Στην πορεία, ωστόσο, οι διαφορές αμβλύνονται και ξεπροβάλλει δειλά δειλά το όμορφο κομμάτι της προσωπικότητάς τους, το κομμάτι εκείνο της καρδιάς που ζητά την κατανόηση, το συμβιβασμό, την αλληλοϋποστήριξη. Ο ένας βρίσκει τη ζωή και τη σανίδα σωτηρίας του μέσα από τα μάτια του άλλου. Με την εδραίωση της φιλίας τους, η ιστορία τους οδεύει ολοταχώς σε χάπι εντ, το οποίο μερίμνησαν να κάνουν όσο γίνεται πιο φωτεινό (και μεσογειακό) οι δύο διασκευαστές του. Δικαίωμά τους, φυσικά, να το γεμίσουν με όση ελπίδα και αισιοδοξία θέλουν. Από την άλλη, όμως, δεν είναι καλλιτεχνικά πρέπον να εκβιάζεται ένα τέτοιο τέλος που δε δικαιολογείται από τα δρώμενα που προηγήθηκαν. Κάποια σύννεφα στο τέλος, κάποια αιωρούμενα ερωτηματικά θα ήταν πιο κοντά στο πνεύμα του έργου στο σύνολό του. Ετσι όπως το έκλεισαν, έφεραν την ιστορία πολύ κοντά στα κλισέ του χολιγουντιανού μελό και σε ορισμένα τηλεοπτικά πρότυπα, ακυρώνοντας ορισμένες από τις πιο ενδιαφέρουσες γκρίζες επιφάνειές του. Εν πάση περιπτώσει, η διασκευή είχε τη γοητεία της. Διέθετε καλό ρυθμό, αίσθηση του χιούμορ (ολίγον τι ελληνοπρεπούς), δε φλυαρούσε, δεν αναλωνόταν σε ανοησίες και γενικά μύριζε καλό και επικοινωνιακό θέατρο. Και αυτό φάνηκε από το γέλιο στην πλατεία και το χειροκρότημα στο τέλος.

Ο Γιοβανίδης στο τιμόνι του σκηνοθέτη έκανε πολύ μετρημένες κινήσεις, χωρίς τρέλα ή διάθεση ξαφνιάσματος. Μερίμνησε ώστε όλα και όλοι να είναι στη θέση τους τη σωστή στιγμή και με τη σωστή διάθεση. Πήρε τον καμβά μιας κωμωδίας δωματίου και τον δούλεψε στη λεπτομέρειά του. Εκμεταλλεύτηκε και την τελευταία σπίθα του, δίνοντας έτσι ενότητα ύφους στην παράσταση. Οι σίγουροι χειρισμοί του κράτησαν καλές ισορροπίες ανάμεσα στον αμφιρρέποντα μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας καμβά της ιστορίας, σχεδόν «πειθαναγκάζοντάς» μας να αγαπήσουμε αυτά τα αντικοινωνικά πλάσματα, τα οποία ζωντάνεψαν στη σκηνή ο Φώτης Σπύρος και ο Ιούλιος Τζιάτας. Πηγαίοι στα κωμικά, αλλά αρκούντως επικοινωνιακοί στα δραματικά, έπαιξαν και τις δύο όψεις του νομίσματος με καλούς ελιγμούς. Πιο θεατρικός μου φάνηκε ο Φ. Σπύρος. «Μύριζε» καλό Θέατρο Τέχνης. Σωματικό παίξιμο με εσωτερικά κοιτάσματα, πίστεψε πολύ στον «τρελό» του χαρακτήρα. Ο Τζιάτας δεν παγιδεύτηκε στις εύκολες ατάκες. Ελισσόταν διαρκώς αντλώντας από το προσωπείο του αποθέματα. Η Μαίρη Ανδρέου, άξια παρτενέρ, πλήρως ενταγμένη στη γραμμή της σκηνοθεσίας. Οπως και ο Δημήτρης Παλαιοχωρίτης. Τα σκηνικά του Βαλάση χωρίς κάτι το ιδιαίτερο.

Συμπέρασμα: μια κωμωδία λιτή όσο και απολαυστική.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: