Παιδικό Θέατρο: Σιωπή, ακούστε το θέατρο

ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΡΑΠΤΟΥ*

Η ΑΥΓΗ: 30/04/2010

Το μιούζικαλ Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει (μουσική: Ν. Κυπουργός, κείμενο: Ν. Κυπουργός, Θ. Μοσχόπουλος) είναι έργο για παιδιά ή, για την ακρίβεια, για όσους διατηρούν την παιδική ανοικτότητα και την ανεπιτήδευτη ευθυκρισία των παιδιών. Το έργο (πρώτη παράσταση: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 1993) παρουσιάζεται φέτος στον πολυχώρο Bios από την εταιρεία μουσικού θεάτρου «Οι Όπερες των Ζητιάνων».

Το μιούζικαλ Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει εκκινεί από το παραμύθι «Τα ρούχα του βασιλιά» και παραλλάσσει την προβληματική του. Ο βασιλιάς ζητά από το μουσικό της αυλής του να συνθέσει ένα έργο το οποίο θα συνδυάζει αρμονικά τις μουσικές που τον έχουν συγκινήσει κατά καιρούς. Ο βασιλιάς θα ήθελε να ζει στην εποχή του Μότσαρτ ή του Μπαχ ή του Μπετόβεν… Αυτό όμως που επιθυμεί στο βάθος είναι μια μελωδία που θα του ταράζει την καρδιά, θα δίνει νόημα στη ζωή του. Ο μουσικός της αυλής είναι απελπισμένος. Ό,τι και αν συνθέτει, όσο και να προσπαθεί, ο βασιλιάς μένει δυσαρεστημένος. Ο μουσικός νιώθει πως έχει στερέψει από έμπνευση, μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται η περιφρονημένη από τη σύγχρονη μουσική Μούσα, για να τον βοηθήσει. Μαζί γράφουν μια υπέροχη μελωδία, ενώ στον ανικανοποίητο βασιλιά η Μούσα δίνει ένα καλό μάθημα. Υποδύεται την κοσμογυρισμένη διάσημη μουσικό, που τις συνθέσεις της μπορούν να ακούσουν μόνο οι εκλεπτυσμένοι ακροατές. Η Μούσα και ο μουσικός παρουσιάζουν ένα «αριστούργημα» σιωπής, για να καταδειχθεί στο τέλος ότι ο βασιλιάς είναι θλιβερός, μόνος, ξενόδουλος και χωρίς μουσικό αίσθημα…

Η παράσταση πατάει γερά στην πλούσια (αισθητικά και διανοητικά) μουσική του Κυπουργού και στο ευφυές κείμενο του Μοσχόπουλου, διαπλέκοντας με τρόπο αναπάντεχο το παραμύθι με το σολφέζ και τη θεωρία της μουσικής! Η διακειμενικότητα και η αισθητική της μεταδραματικής σκηνής χρησιμοποιούνται παραδειγματικά. Τοποθετώντας το θεατρικό γεγονός μέσα στο εργοστασιακό κέλυφος της σκηνής του Bios, οι συντελεστές της παράστασης έχουν κάνει την πλέον κρίσιμη επιλογή. Γυμνώνουν το έργο από περιττές σημειώσεις και βοηθούν το θεατή να εστιάσει στην παράσταση και στον τρόπο που αυτή αρθρώνεται.

Η σκηνοθεσία της Μ. Κάλμπαρη αναδεικνύει τον συνθετικό χαρακτήρα του έργου, ακριβώς γιατί προβάλλει τη μηχανική τής ερμηνείας. Η παραλληλία και η ετερότητα κινήσεων και λόγων, ως ένα είδος αναδιπλασιαστικού – αναστοχαστικού σχολίου, καθώς και η χρήση του δεύτερου ορόφου που «βλέπει» στην αίθουσα, θα μπορούσαν, ωστόσο, να είναι λίγο πιο εκτεταμένες, τονίζοντας έτσι το νοηματικό παλίμψηστο του έργου. Οι ηθοποιοί (Ι. Φόρτη, Δ. Δημόπουλος, Ζ. Κουτελιέρης) κινούνται συγκοπτόμενα, συχνά με τη λογική της μαριονέτας ή του καρτούν, κάνουν μούτες, σωματοποιούν τα αισθήματα και τη μουσική, εμφαίνουν στο φαρσικό και το επίπλαστο και χρησιμοποιούν με γενναιοδωρία τις φωνητικές τους δυνατότητες, για να χτίσουν το παραστασιακό γεγονός. Ο Χ. Γωγιός, υπεύθυνος για την ενορχήστρωση και τη μουσική διδασκαλία, ξεκλειδώνει προσεκτικά τους μουσικούς κώδικες και καθοδηγεί με ακρίβεια και ευαισθησία ηθοποιούς και μουσικούς (Artefacts ensemble) στο παραστασιακό παίγνιο. Η οργάνωση του χώρου (σκηνικά-κοστούμια: Κ. Ζαμάνης, φωτισμοί: Ν. Σωτηρόπουλος) είναι συνεπής με τα προτάγματα της ομάδας. Λίγα μέσα, μεταμοντέρνα αισθητική, λιτές και πλακάτες χρωματικές επιλογές, ενήλικη παιδικότητα και καρναβαλικά ενδυματολογικά ψήγματα λειτουργούν ισορροπημένα, χωρίς εξάρσεις. Καλή η επιλογή του παιχνιδιού με τις αντανακλάσεις και τις σκιές, αλλά θα μπορούσε σίγουρα να είναι τολμηρότερη.

  • Τελικά, η ομάδα «Όπερες των Ζητιάνων», έχοντας στα χέρια της ένα πρώτης τάξεως υλικό, καταφέρνει να παρουσιάσει μια θεατρική πρόταση που συγκινεί το κοινό της πόλης, το κοινό που είναι εξοικειωμένο με τον άναρχο κόσμο της τεχνολογίας και που δύσκολα εκπλήσσεται, καθώς επιβιώνει μέσα στις εικόνες και τους ήχους. Καθαρίζοντας το υλικό από το «θόρυβο», προσκαλούν παιδιά και ενήλικες να νιώσουν το μουσικό θέατρο, παραδίδοντας παράλληλα ένα άρτιο μάθημα σύγχρονης διδακτικής της μουσικής, που τόσο λείπει από τα ωδεία μας.
  • [BIOS, Πειραιώς 84. Παραστάσεις: Κυριακή 11.00 π.μ. και 3.30 μ.μ., Δευτέρα 9.00 μ.μ.]

* Η Ελευθερία Ράπτου είναι θεατρολόγος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: