**«Η πέτρα της υπομονής» στο θέατρο Χώρα και «59 σερβίτσια» στο Τόπος Αλλού

  • Ανθρωποι χωρίς δικαιώματα

  • **«Η πέτρα της υπομονής» στο θέατρο Χώρα και «59 σερβίτσια» στο Τόπος Αλλού
  • Της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΤΖΙΡΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

Και οι δύο ιστορίες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα, που αναδύθηκαν από την αφάνεια της αναλώσιμης καθημερινότητας μέσα από δημοσιογραφικά ρεπορτάζ του Λονδίνου και της Καμπούλ.

Η  Νεκταρία Γιαννουδάκη είναι συγκλονιστική στον ρόλο μιας Αφγανής

Η Νεκταρία Γιαννουδάκη είναι συγκλονιστική στον ρόλο μιας Αφγανής

Ενας έφηβος της Αγγλίας των ’90s, που απαγχονίστηκε στο κελί τού αναμορφωτηρίου από έλλειψη ελπίδας εντός και εκτός φυλακής. Μια νεαρή Αφγανή, που αποκεφαλίστηκε από τον σύζυγό της το 2005 γιατί «αμάρτησε». Η πρώτη περίπτωση ανασυντάχθηκε σε θεατρικό έργο από τον ίδιο τον δημοσιογράφο, η δεύτερη σε μυθιστόρημα εκπατρισμένου Αφγανού, επικυρώνοντας τη θεωρία ότι η πραγματικότητα υπερσκελίζει συχνά σε ζόφο τη φαντασία.

Την ιστορία φρίκης του Ατίκ Ραχίμι (Βραβείο Goncourt 2008) θεατροποίησε με την ιδιάζουσα λιτή ευαισθησία του και από ποιητική απόσταση ο Γιώργος Νανούρης. Στο μισοσκόταδο μιας φτωχοκάμαρας, με σταματημένο χρόνο κι ένα χατζάρι στον τοίχο σαν «μάτι του θεού», μια γυναίκα ψιθυρίζει τον μοναχικό μονόλογό της, καθισμένη πλάι στο ζωντανό πτώμα του αντάρτη άνδρα της. Μοναξιά και ταπεινώσεις χρόνων εκβράζουν, τώρα που εκείνος δεν την ακούει, βαθιά κρυμμένα μυστικά. Ή μήπως την ακούει;

Τη σιωπή τής ευσεβούς μουσουλμάνας διασπούν σαν οβίδες, ακαμουφλάριστες αλήθειες («τα αδέλφια σου ήθελαν να με γαμήσουν», «ήμουν ένα κομμάτι κρέας όπου έχωνες το βρωμερό πουλί σου»), σαρκασμοί («πέρασες το ακάθαρτο αίμα της περιόδου μου για αίμα αγνότητας»), ρεαλισμός («ο παράλογος, αδελφοκτόνος πόλεμός σας είναι μόνο για την εξουσία»), ενοχές («φταίω, αλλιώς θα είχες γιατρευτεί»), ανελέητες αποκαλύψεις («τα παιδιά δεν είναι δικά σου. Θα μ’ έδιωχνες, κι ας μην ήμουν εγώ η στείρα…»).

Στο ελάχιστο εμβαδόν ανάμεσα στον κατάκοιτο «ήρωά» της (Δρόσος Σκώτης), που λαβώθηκε όχι για την τζιχάντ αλλά σε τιποτένιο καβγά, και στο Κοράνι, που εναγκαλίζεται κάθε τόσο με απόγνωση («είμαι δαιμονισμένη…»), η Νεκταρία Γιαννουδάκη σκιαγραφεί με συγκλονιστική απλότητα τη συμφορά τού να είσαι γυναίκα στο φονταμενταλιστικό Ισλάμ. Θλιμμένο γέλιο, καρτερικές κινήσεις, στοργική φροντίδα τού κορμιού ενός αλαζονικού και βίαιου συζύγου («ποιος ήσουν πραγματικά;»), περιβάλλουν το ήσυχο παραλήρημα κάποιου που ετοιμάζεται να πεθάνει, ή να ξαναγεννηθεί διαφορετικά.

Τα λέει όλα, ανάκατα, όπως έρχονται στο σαστισμένο μυαλό της, καταβεβλημένο από φόβο, στέρηση, οργή. Και αίφνης, στη νηνεμία τής κάθαρσης, η νεκρανάσταση του βυθισμένου άνδρα, σαν ανατριχιαστικού αλιγάτορα που λούφαζε παρακολουθώντας. «Θαύμα!», φωνάζει τρισευτυχισμένη εκείνη, πριν ακουστεί ο γδούπος του κεφαλιού της. Ενα μικρό θεατρικό διαμαντάκι στην καρδιά της Κυψέλης.

Αυτοκτονώντας, ο πραγματικός Κέβιν την κοπάνησε από ένα απάνθρωπο σωφρονιστικό σύστημα και τις ρημαγμένες προοπτικές τής «ελεύθερης» ζωής. Ο σωσίας του στο έργο τού Αλι Τέιλορ είναι πιο τυχερός. Τη γλιτώνει με λίγο ξύλο από κάποιους τραμπούκους-τρόφιμους (Αχιλλέας Βατρίκας, Γιώργος Σταυριανός) και με τη δεύτερη ευκαιρία που του προσφέρουν δύο υπέροχοι άνθρωποι. Μια κοινωνική λειτουργός ταμένη στο Καλό (Μαρίνα Αμανίτη) και ένας πατέρας που δεν πρόλαβε την καταστροφή του γιου του Κέβιν και θέλει να επανορθώσει όπως μπορεί.

Η παράσταση (σκηνικό Μίκα Πανάγου) δεν στηρίζεται τόσο από το κείμενο, που τείνει σε σχηματικότητες και μελοδραματισμούς, όσο από μια νευρώδη σκηνοθεσία (Νίκος Καμτσής) και καλές ερμηνείες, με εξέχοντα έναν εντυπωσιακό Απόστολο Τότσικα, όμορφο και οργισμένο, όπως είθισται σε πλασματικούς ήρωες. Η σωματική γλώσσα, σαν τεντωμένο ελατήριο, των τριών νέων και η ένταση των από μηχανής θεών δίνουν μια ανατριχιαστικά ρεαλιστική διάσταση στο καθαρτήριο των κοινωνικά αποκλεισμένων -χωρίς τον γλυκερό πλατειασμό στίχων και μουσικής (Κώστας Χαριτάτος). Ο υποβλητικός ήχος της βροχής θα έφτανε.*

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: