Κι ο Σέξπιρ της κάθαρσης

  • * «Ο,τι προτιμάτε: Δωδέκατη Νύχτα»-Θέατρο Αλίκη
  • Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Μαρτίου 2010

Από τον Ορτον στον Σέξπιρ, ένα θέατρο που λειτουργεί σε πολλά επίπεδα: Σε ένα επίπεδο κάποιος ψυχίατρος μπλέκει άσχημα, όταν επιχειρεί να κρύψει την παρ’ ολίγον ερωμένη του από τη γυναίκα του.

Σε ένα άλλο επίπεδο μια κοπέλα μπλέκει επίσης άσχημα, όταν επιχειρεί να πάρει τη θέση του δίδυμου αδελφού της. Από μια άποψη η «Δωδέκατη νύχτα» γίνεται η έξοδος από τον κόσμο του Ορτον, το μέρος κάθαρσης από το σκοτεινό, ανατρεπτικό, έκφυλο χιούμορ του.

Τέχνασμα στη «Δωδέκατη νύχτα» και στο «Τι είδε ο μπάτλερ» είναι βέβαια η παρενδυσία, η αλλαγή της σεξουαλικής ταυτότητας. Η αληθινή μεταμφίεση όμως δεν γίνεται ανάμεσα σε ανδρικά και γυναικεία ρούχα. Συμβαίνει κυρίως ανάμεσα στο ενδεδυμένο και το γυμνό σώμα. Δεν φαντάζομαι να πέρασε ποτέ θεατής που να μη φαντάστηκε γυμνή τη Βιόλα της «Δωδεκάτης νύχτας» κάτω από την αντρική φορεσιά της. Με κάποιον τρόπο η αντρική κάλυψη τονίζει τη θηλυκή της φύση, ομοίως όπως η σύμβαση του «κουκουλώματος» στον Ορτον αποκαλύπτει το γυμνό σώμα της κοινωνίας πίσω από κάθε είδους πολιτική και ηθική παρενδυσία.

Ομως, στην περίπτωση του Σέξπιρ όλα συμβαίνουν στην άλλη μεριά του καθρέφτη, σε έναν κόσμο θαυμάτων. Η Ιλλυρία θα δεχτεί να φιλοξενήσει μια ακόμα καλή σύμπτωση, την ένωση των αδελφών και τον θρίαμβο της αγάπης με κάθε δυνατό ζευγάρωμα. Τα διασκορπισμένα από την τύχη μέρη ενώνονται και τα διασκορπισμένα από τον έρωτα μέλη θα ενωθούν και αυτά. Ευτυχισμένο τέλος, λοιπόν; Ναι, αλλά μη λησμονούμε τον Ορτον. Ο «μπάτλερ» του κοίταξε κάποτε από την κλειδαρότρυπα και είδε γυμνή την κυρά του. Είδε το σώμα της σαν αντικείμενο πόθου και σαν καρικατούρα της αξιοπρέπειάς της. Το ίδιο βλέμμα μας επιφυλάσσει στο τέλος ο Μοσχόπουλος. Ο τρελόσοφος Φέστε -κλόουν στο σκοτεινό τσίρκο των έγκλειστων επιθυμιών- είναι ο μόνος χαρακτήρας εκτός του θεάτρου, ο πιο αληθινός ίσως ανάμεσα στους θεατές. Στα δικά του χέρια ολοκληρώνεται η κωμωδία. Ενα ερωτικό τραγούδι ή ένας ύμνος για τη ματαιότητα του ανθρώπινου πάθους υψώνεται στο φινάλε από όλους τους ηθοποιούς, στην αισθητικά κατακόρυφη στιγμή της παράστασης. Από τον Ορτον στον Σέξπιρ και από εκεί, έξω από το θέατρο. Η παράσταση καθώς σβήνει διαφεύγει από το «Αλίκη», ανοίγεται στους δρόμους της πόλης.

Σωκράτης Πατσίκας, Μιχάλης Σαράντης, Θάνος Τοκάκης και Ηλιάννα Γαϊτάνη κρατούν με άριστο τρόπο, χωρίς ρητορισμούς, τα πρόσωπα της λαϊκής σκηνής του Σέξπιρ, τα χοντροκομμένα αστεία τους, τα σατιρικά τους λογοπαίγνια. Η ερωτική νύξη της Ιωάννας Παππά (στοιχείο που συνήθως παραλείπεται από τη Βιόλα) συναντά το μελαγχολικό στήσιμο του Χρήστου Λούλη. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος είναι μια εξαιρετική φιγούρα του χαμένου αδελφού Σεμπάστιαν, δίπλα στον σκόπιμα ασαφή φίλο και εραστή Αντόνιο του Ηλία Παναγιωτακόπουλου. Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου δίνει μια μελετημένη μορφή της ερωτευμένης γυναίκας στην Ολίβια.

Ο Νίκος Καραθάνος, όμως, είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ερμηνευτική κατάθεση της παράστασης. Τύπος μολιερικός ο Μαλβόλιό του, με κρυμμένη στην κόχη του την ανθρώπινη ουσία. Ο Φέστε του Αργύρη Ξάφη αποκαλύπτεται γνώστης της κατάληξης: η παρέμβασή του καλεί για τη σωτηρία της μουσικής, η σιωπή του γίνεται γλώσσα του πεπρωμένου. *

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: