Συντέλεια.gr

  • Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

  • TA NEA: Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010 
Ο Παναγιώτης Μέντης με τον Θανάση Παπαγεωργίου στην παράσταση  «Τελεία.gr» που παίζεται στο θέατρο «Στοά»

Η Επιθεώρηση πέθανε. Ζήτω η Επιθεώρηση. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά
Και δεν είναι τυχαίο πως από την εποχή που η μεγάλη του Γένους Σχολή των αυτοδίδακτων, αυτοσχέδιων ηθοποιών πέρασε στην κοιλάδα της μνήμης, νέοι άνθρωποι με πρώτους διδάξαντες τους τού «Ελεύθερου Θεάτρου» και της συνέχειάς του, του «Θεσσαλικού Θεάτρου» και του Λάκη Λαζόπουλου, αλλά και τρεις- τέσσερις έως τώρα παραστάσεις της «Στοάς» και παλιότερα το «Ελληνικό Πανόραμα» του Γκούφα με σκηνοθέτη τον Λεωνίδα Τριβιζά και το «Ω, τι κόσμος Μπαμπά» του Μουρσελά, και η δομή και το σκεπτικό των έργων «Το Μεγάλο Τσίρκο» και «Το Κουκί και το Ρεβίθι» του Καμπανέλλη ίδρυσαν μια νέα γενναία και ώριμη, νεωτερική εκδοχή μιας πολιτικής σατιρικής θεώρησης του παρελθόντος, του παρόντος και του απειλητικού μέλλοντος της κοινωνίας μας.

Μερικοί κράτησαν με φειδώ, βέβαια, την παλαιά δοκιμασμένη δομή της αθηναϊκής, λεγόμενης, επιθεώρησης (νούμερο, τραγούδι- ρομάντζα, παρλάτα κ.λπ.) και άλλοι επέλεξαν μια σπονδυλωτή διαδοχή μικρών μονόπρακτων στιγμιότυπων, χωρίς σχολιασμό μουσικό κι άλλοι κάτι ανάμεσα, όπως πρόσφατα με την τελευταία επιτυχή αναβίωση του Σταμάτη Φασουλή και των συνεργατών του.

Ο Θανάσης Παπαγεωργίου με κείμενα παλιότερα του Μάριου Ποντίκα, δικά του αλλά και ανθολογημένα ή πρωτότυπα συνθήματα με νούμερα- στιγμιότυπα των Καμπανέλλη, Μουρσελά, Κορδάτου, Χάκκα κ.ά. προτίμησε μια προζαϊκή, κάθετη, βιτριολική, κοινωνική κυρίως σάτιρα. Φέτος σε συνεργασία με μια εύφορη, ταλαντούχα και πολιτικά ευαίσθητη ομάδα νέων καλλιτεχνών, την Εx Αnimo, τον δόκιμο συγγραφέα Παν. Μέντη και τον ίδιο τον Παπαγεωργίου που έχει δοκιμαστεί στο είδος ευδόκιμα, συγκρότησαν ένα καταιγιστικό σπονδυλωτό σατιρικό κείμενο που ο Παπαγεωργίου τού έδωσε την παραστάσιμη ενέργειά του με τη σκηνοθετική του πείρα και θα έλεγα ιδιοφυΐα που σπάει κόκαλα. Η συμπαραγωγή αυτή, εκτός των άλλων, σηματοδοτεί και άλλες ευοίωνες προοπτικές. Συνδέει μια νέα γενιά δημιουργών με βεβαιωμένα εχέγγυα ικανότητας και φρέσκιας ματιάς με έναν ιστορικό και θεσμικό θίασο που έχει συμβάλει όσο λίγοι στη διαμόρφωση της ιδεολογίας, της αισθητικής και του υποκριτικού κώδικα του μεταπολεμικού θεάτρου και κυρίως της μεταπολίτευσης. Και αυτή η συνύπαρξη σημαίνει πως και οι νέοι που δεν αναλώνονται στους στείρους πειραματισμούς ενός αυτοϊκανοποιούμενου θεάτρου έπαρσης της στειρότητας βρίσκουν στα δοκιμασμένα σχήματα μια σχεδία που υπόσχεται και προσδίδει πείρα και εργαλεία στη διάπλευση στον ωκεανό και από την άλλη σημαίνει πως τα δοκιμασμένα σχήματα δεν έχουν καταντήσει κλειστά συστήματα και συντηρητικές, ασφαλείς στην αυτάρκειά τους, στεγανές φυλακές. Ο Παπαγεωργίου και η «Στοά» με την ιστορία, και στο είδος της κοινωνικής σάτιρας, εγγυώνται στα νέα παιδιά τη σιγουριά της πείρας, την ανοιχτότητα των ιδεών, την ελευθερία στη γραφή και στην υπόκριση, ενώ δέχονται τη φρεσκάδα και μια ματιά και ένα αυτί μιας γενιάς που αισθάνεται πάνω στο πετσί της τις θύελλες και τις λάσπες των νέων καιρών. Τρεις γενιές εν πρώτοις κειμενογράφων συναντιούνται στην παράσταση «Τελεία.gr»: ο Παπαγεωργίου, ο Μέντης, οι Εx Αnimo και είναι αποκαλυπτικό το γεγονός πως αν δεν κοιτάξεις στο πρόγραμμα όπου με τιμιότητα σημειώνεται ποιος έγραψε τι, διαπιστώνεις πως και η γραφή, και ο ρυθμός, και η λοξή ματιά που χρειάζεται η σάτιρα και η επιλογή των θεμάτων δεν ταξινομούνται από ηλικιακά συμφραζόμενα.

Το έγραψα και παραπάνω: η συγγραφική ομάδα απέφυγε τελείως, πράγμα που έκανε και κάνει η επιθεώρηση της παράδοσης, το ονομαστί κωμωδείν και την αναφορά στην τρέχουσα πολιτική, κομματική, κυβερνητική και αντιπολιτευτική δραστηριότητα. Αυτά, φαίνεται να λέει, είναι επιφαινόμενα, συμπτωματολογία, αλλά οι ρίζες του κοινωνικού μπάχαλου, το ηθικό ξεχαρβάλωμα, η έκπτωση των αξιών βρίσκεται εν βάθει, στις ρίζες του συστήματος που νομοτελειακά γεννάει το οικονομικό χάος, τη διαπλοκή, τη δωροδοκία, την κερδοσκοπία, τον ακατάσχετο καταναλωτισμό, την ξενοφοβία, την κοινωνική και ηθική αναίδεια, την απάνθρωπη συμπεριφορά, την αναλγησία, τη βία, την απάτη, τη νεοπλουτίστικη απληστία και ανελέητη χλεύη προς καθετί που έχει να κάνει με πολιτισμό, γλώσσα, παιδεία, μνήμη και επιβιωμένες αξίες μιας παράδοσης. Ωχαδερφισμός, μισαλλοδοξία, κραιπάλη, τυχοδιωκτισμός και αμοιβαία καχυποψία, ένας οικόσιτος φασισμός κυριαρχούν και διαβρώνουν τον κοινωνικό ιστό.

Τα 56 στιγμιότυπα της σύνδεσης στο θέατρο «Στοά» είναι ένα πικρό και συνάμα σαρδόνιο γέλιο, μια σφαλιάρα κατά πρόσωπο της κατάντιας μας και του άπατου βυθού προς τον οποίο μια ολόκληρη διαταξιακή πλέον κοινωνική οντότητα οδεύει χορεύοντας, γλεντώντας και γελώντας, όπως ακριβώς οι μπάντες και οι ορχήστρες έπαιζαν όταν βυθιζόταν ο «Τιτανικός».

ΙΝFΟ«Τελεία.gr». Στο θέατρο «Στοά» (Μπισκίνη 55, Ζωγράφου. Τηλ. 210.7702830)

Δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα…

Η παράσταση που οργάνωσε και σκηνοθέτησε ο Θ. Παπαγεωργίου έχει τρελούς ρυθμούς, δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα και δίνει την εντύπωση πως παρακολουθείς ένα ενιαίο έργο, αφού είναι φανεροί οι άξονες, η στάση απέναντι στα φαινόμενα και η ιδεολογική κριτική ματιά.

Ο ίδιος ο Παπαγεωργίου άλλη μια φορά αιφνιδιάζει για τη μεταμορφωτική του ιδιοφυΐα, ο Παν. Μέντης για τον έξοχο τρόπο που ατακάρει και τον βουβό κώδικα που συνήθως υπηρετεί με αποτελεσματικότητα. Η Εύα Καμινάρη στις συνεχείς και απροσδόκητες μεταλλαγές της, η Χατζίδου με την πείρα της και το νηφάλιο πλασάρισμα της ατάκας, η Περιστεροπούλου, που ανανεώνεται και κυρίως η Ευδοκία Σουβατζή που αξιοποιεί θαυμάσια κείμενα και αναδεικνύει μια τεχνική που δοξάστηκε στην επιθεώρηση από τεχνίτες μεγάλους, πλασάρισμα και συνενοχή με το κοινό.

Τα μέλη της ομάδας Εx Αnimo αποδεικνύουν σε κάθε εμφάνισή τους πως έχουν κατακτήσει τον κώδικα και τον χρησιμοποιούν με τελείως προσωπικό ο καθένας τρόπο, αυθεντικά.

Δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κανέναν, διότι δύσκολα θα το κατόρθωνα: Εμμανουηλίδης, Ζωγραφάκης, Ρ. Κυρίου, Λαδοπούλου, Ρούμπος.

Τα σκηνικά της Κιούση θεατρικώς ευάγωγα και οι χορογραφίες της Αλβανού πάντα εντός της ζητούμενης σκηνικής ανάγκης και συνθήκης.

Καθρέφτης

Για άλλη μια φορά, στη «Στοά» δικαιώνεται ο σαιξπηρικός λόγος: το θέατρο είναι ένας καθρέφτης στον οποίο η κοινωνία βλέπει το πρόσωπό της.

Το δεύτερο στοιχείο που κρατάει κανείς είναι πως και οι τρεις γενιές υποκριτικής τεχνικής συνυπάρχουν χωρίς κανένα αισθητικό ή ιδεολογικό πρόβλημα. Λες και συνεργάζονταν χρόνια πολλά, συνθέτουν τύπους, σχεδιάζουν κοινωνικά προσωπεία και κυρίως αναπαράγουν με όρους αισθητικής του θεάτρου τον ρυθμό και τη μουσική της τρέχουσας γλώσσας, αλλά και σατιρίζουν καταλυτικά τη διάβρωσή της από τους αμετάφραστους τεχνολογικούς όρους, τα ανεπίδοτα και τα βλακώδη αγοραία σχήματα άσημου λόγου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: