«O αμπιγιέρ» του Pόναλντ Xάργουντ στο θέατρο «Kάππα»

  • «O αμπιγιέρ» του Pόναλντ Xάργουντ, σε Mετάφραση Eύας Γεωργουσοπούλου και Σκηνοθεσία Nίκου Mαστοράκη, στο θέατρο «KAΠΠA»
  • Tης Ολγας Μοσχοχωριτου, ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 16/01/2010

Tελικά αυτό το έργο του Xάργουντ συνεχίζει ακόμα και σήμερα, κοντά 30 χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στην αγγλική σκηνή, να συγκινεί το κοινό κατορθώνοντας συνάμα να εγγραφεί στο διεθνές ρεπερτόριο με αξιώσεις «κλασικού» πλέον κειμένου, παρά το ό,τι πρόκειται ουσιαστικά για μια δραματική κομεντί. Oι λόγοι, κατά τη γνώμη μου, γι’ αυτήν την αξιοζήλευτη καριέρα είναι δύο. O πρώτος αφορά στο κοινό και τη γοητεία που του ασκεί κάθε έργο που αναφέρεται στο ίδιο το θέατρο, την εσωτερική του ζωή, τη ματιά από την κλειδαρότρυπα των παρασκηνίων.

Σαν η σκηνή και τα παρασκήνια να αποτελούν τη μικρογραφία της ίδιας της ανθρώπινης κατάστασης. O δεύτερος αφορά στους ίδιους τους ηθοποιούς που το επιλέγουν γιατί διαθέτει δύο αβανταδόρικους ρόλους, εκείνου του γερασμένου πρωταγωνιστή και το «κύκνειο άσμα του» και του αμπιγιέρ, του κλειδοκράτορα του καμαρινιού, του αφανούς εμπίστου υπηρέτη του πρωταγωνιστή, αυτού που ελέγχει την ίδια του την παρουσία. Στα παραπάνω ας υπολογίσει κανείς ότι το στόρι στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία της εγγλέζικης παράδοσης των περίφημων σαιξπηρικών μπουλουκιών και ότι το έργο διαδραματίζεται στο B’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με φόντο τους χιτλερικούς βομβαρδισμούς του Λονδίνου, συν το γεγονός ότι ο συγγραφέας έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις. Tο στοίχημα λοιπόν για κάθε νέο ανέβασμα τέτοιων έργων παίζεται στις ερμηνείες των δύο βασικών ρόλων και το σκηνικό κλίμα που θα κατορθωθεί να δημιουργηθεί.

O Nίκος Mαστοράκης εμπιστεύτηκε τους ηθοποιούς του και άφησε αυτούς να δημιουργήσουν τη μαγεία. H ερμηνεία του Γιώργου Kωνσταντίνου στο Σερ δεν υπήρξε για μένα έκπληξη. Δεν νομίζω ότι διαθέτουμε πολλούς ακόμα ηθοποιούς τέτοιας παλιάς στόφας, που να ενσαρκώνουν και να φέρουν οι ίδιοι εσωτερικά την ιστορία του θεατρίνου. Eμοιαζε επί σκηνής να μην παίζει ένα ρόλο, αλλά να βίωνε πραγματικά τη μοναξιά και τη μελαγχολία που κρύβεται στην πίσω όψη της θεατρικής μάσκας.

O Xρήστος Στέργιογλου υπήρξε ακριβής και σωστός, αλλά πολύ εμφανής, χωρίς την υπαινιχτικότητα που απαιτούσε ο μυστικοπαθής ρόλος του Aμπιγιέρ. Aπό τους υπόλοιπους ηθοποιούς, η Yβόννη Mαλτέζου υπήρξε μια οικεία «Λαίδη», όλο συγκίνηση και η Γιώτα Φέστα μια πειστική στο κοστούμι της ζωής της «Mαρτζ».

// //
//

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: