*«Σλουθ» Θέατρο Αθηνών

  • Ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο

  • *«Σλουθ» Θέατρο Αθηνών
  • Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009

Για την εμπορική επιτυχία του εγχειρήματος ουδείς λόγος. Η σύμπραξη του Γιώργου Κιμούλη με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, υπό τη σκηνοθετική σκέπη του Βασίλη Παπαβασιλείου, έδωσαν εξαρχής τα εχέγγυα για να δει το θέατρο Αθηνών ουρές στα ταμεία του.

Το ίδιο το έργο του Αντονι Σάφερ άλλωστε αποτελεί από μόνο του πια παλίμψηστο: Το θρίλερ δωματίου βρίσκεται κάτω από την εγγραφή ερμηνειών και ονομάτων, κινηματογραφικών μεταφορών και μεταγγίσεων, από εκλεκτές υπογραφές, όπως του σερ Ολιβιέ, του Μάικλ Κέιν, του Μπράνα και του Πίντερ, και των δικών μας, Χορν, Αλεξανδράκη, Διαμαντόπουλου, Μπάρκουλη.

Και πράγματι, αν στον Σάφερ οφείλουμε το κείμενο του «Σλουθ», στον Πίντερ οφείλουμε την ατμόσφαιρα που χαιρόμαστε στο «Αθηνών». Μια υπόθεση ερωτικού τριγώνου αμβλύνεται σε διελκυστίνδα ανάμεσα σε δύο αντίζηλους. Και η μονομαχία αλληλοεξόντωσης που περιγράφει ο Αγγλος συγγραφέας μεταβάλλεται σε άγρια δοκιμασία γύρω από την αίσθηση του παιχνιδιού και του θεατρικού κοσμοειδώλου, γύρω από την έννοια ενός «παίκτη», με τις ντοστογιεφσκικές συνιστώσες του όρου. Ναι, το «Σλουθ» στο θέατρο Αθηνών αιφνιδιάζει, πατώντας σε κάθε προηγούμενο «Σλουθ», και ξεπερνώντας το.

Περιμέναμε από τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς να επενδύσουν στο βουλεβαρδιάρικο άρωμα του κειμένου. Εκαναν κάτι περισσότερο: πίστεψαν στο έργο. Και με ένα τρόπο που θα έκανε ακόμη και τον ίδιο τον Πίντερ να κιτρινίσει από τη ζήλια του, κύκλωσαν την ενέργειά του σε μια στενή και βαθιά οπή θεάτρου. Είναι η δεύτερη απόπειρα που σχολιάζουμε φέτος, μετά τον «Αμπιγέρ» στο «Κάππα», να κλειστεί η θεατρικότητα του κόσμου σε μια παραβολή θεάτρου. Ο συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Αντριου, που εμπνεύστηκε ο Σάφερ, γίνεται τώρα παλιός σεξπιριστής ηθοποιός. Και ο «κομμωτής» Μάιλο, του πρώτου κειμένου, γίνεται ένας φιλόδοξος νέος συνάδελφός του. Η ιδέα είναι απλά ιδιοφυής. Η ταξική πάλη που υπάρχει στον Σάφερ επανέρχεται με τη μορφή της σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο γενιές καλλιτεχνών και δύο στάσεις ζωής. Καθώς το παιχνίδι αφορά πλέον αποκλειστικά επαγγελματίες «της μεταμόρφωσης», το στοίχημα αυξάνει και πλαταίνει. Ποιος αλήθεια ασχολείται με τη Μάγκι, το τρίτο μέρος του ερωτικού τριγώνου, σε αυτό το θεατρικό Ελ Πάσο, όπου όροι όπως ρεαλισμός και συμβολισμός γίνονται μέσα εξόντωσης; Ομοια με τη γλώσσα της διασκευής -νατουραλιστική και υποκριτική-, το βουλεβάρτο παραχωρεί τη θέση του σε ένα θέατρο ανυπόκριτο όσο και παιγνιώδες, που μπορεί να κόβει τη γύρω του πραγματικότητα σαν μαχαίρι.

Γύρω από τα πρόσωπα, η σκηνοθεσία τοποθετεί τα αντικείμενα του παιχνιδιού. Μια ντουλάπα, όπου προγυμνάζεται ο απομονωμένος ηθοποιός, παρέα με τα είδωλα του παλιού καλού καιρού. Μια αναπηρική καρέκλα, όπου ο εκάστοτε θύτης ακινητοποιεί το εκάστοτε θύμα. Και πιο κει καθρέφτες, άσφαιρα όπλα, ηχεία, προβολείς: Οι μονομάχοι μοιάζουν εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο κλειστό, χωρίς έξοδο άλλη από το σώμα του αντιπάλου τους.

Τελευταίο στην παράσταση έρχεται το χιούμορ, που ξεπερνά το βρετανικό φλέγμα και μετατρέπεται σε οξύτατο εργαλείο αυτοσαρκασμού. Είναι ένα θέατρο που αναζητά και παίζει την εικόνα του, ηθοποιοί που χρησιμοποιούν το παρελθόν σαν στήριγμα, που εγγράφουν την ερμηνεία τους πάνω σε κάθε προηγούμενη μεταφορά του «Σλουθ». Και αυτό χωρίς το έργο να χάσει λεπτό από την ώσμωση του σασπένς, της κλιμάκωσης, από τον αιφνιδιασμό και την έκπληξη.

Είδαμε επιτέλους τον Γιώργο Κιμούλη να ελέγχει τα εκφραστικά του μέσα και να επενδύει συναισθηματικά -όχι μόνο εγκεφαλικά- στον ρόλο του Αντριου. Είναι πράγματι σημαντικό ότι βρήκε έναν επί σκηνής συνομιλητή. Η ερμηνεία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη υπερβαίνει την αληθινά θαυμαστή ικανότητά του μεταμόρφωσης. Κτίζει τον ρόλο του Μάιλο σε μια συνεχώς ανοδική ένταση που εκρήγνυται στον μονόλογο του τέλους.

Σε όλα αυτά φαντάζομαι θα πρέπει να έχει επέμβει δραστικά η ματιά του Βασίλη Παπαβασιλείου. Κάτι που θα μπορούσε να μείνει στις δάφνες ενός εμπορικού θρίλερ, γίνεται μια από τις πιο ολοκληρωμένες προτάσεις της χρονιάς. *

Advertisements

One Response to *«Σλουθ» Θέατρο Αθηνών

  1. ΕΙΡΗΝΗ says:

    ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΟ!!!! ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ 14Η ΣΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΓΑΝ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Η ΦΩΝΗ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΗΜΟΥΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΥΠΑΤΜΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΩ ΑΤΑΚΑ. ΚΑΙ ΟΙ 2 ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΟΙ «ΠΑΙΚΤΕΣ» ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΧΟΥΝΕΡΙΑ!!!! ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΣΑΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ Ο ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΠΑΘΕΙ ΕΦΡΑΓΜΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΕΒΑΙΝΑΝ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΕΣ ΑΤΑΚΕΣ ΦΟΒΕΡΗ ΣΤΙΧΟΜΥΘΙΑ ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ 2 ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΜΕ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΑΛΕΝΤΟ. ΚΑΙ ΟΙ 2 ΗΤΑΝ ΤΕΡΑΤΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ.
    ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ Ο ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗΣ ΘΑ ΚΑΤΑΞΙΩΘΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΩΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΤΟΥ!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: