«Ο κλήρος του μεσημεριού» του Πολ Κλοντέλ στο Εθνικό Θέατρο

  • Το πάθος άργησε μια μέρα
  • ΚΡΙΤΙΚΗ
  • ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑΣΗ
  • Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 27/03/2009

Στιγμιότυπο από την παράσταση του Εθνικού «Ο κλήρος του μεσημεριού», μέσα στο αριστοτεχνικό, πάλλευκο σκηνικό της Ανια Ράμπες.

  • «Ο κλήρος του μεσημεριού» του Πολ Κλοντέλ, έργο που γεννήθηκε εξαιτίας του απεγνωσμένου του έρωτα για μια γυναίκα, ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο με την σπουδαία Αμαλία Μουτούση ως Υζέ. «…Είστε το μοναδικό πλάσμα που αγάπησα ποτέ, δεν σας αγάπησα μόνο για μια στιγμή ηδονής, σαν μια ερωμένη, ούτε για λόγους ευπρέπειας, σαν σύζυγο. Όμως ενάντια σε όλα η καρδιά μου ρίχτηκε μέσα στην καρδιά σας, τρελά, παθιασμένα, απελπισμένα, χωρίς να θέλει ούτε να δει ούτε να ακούσει τίποτα, ενάντια σε κάθε νόμο, σε κάθε λογική, σε κάθε γνώμη…». Με αφορμή τον παθιασμένο, απαγορευμένο έρωτά του για τη Ροζαλία Βερτς, στην οποία απευθύνεται και η παραπάνω επιστολή του, ο Πολ Κλοντέλ γράφει τον «Κλήρο του μεσημεριού», έργο που πραγματεύεται την εσωτερική σύγκρουση ενός ανθρώπου ανάμεσα στη σαρκική επιθυμία και στη βαθιά θρησκευτική του πίστη.
Η Αμαλία Μουτούση εκφράζει έξοχα την τρικυμία στην ψυχή της γεμάτης πάθος Υζέ και ο Νίκος Κουρής διαχειρίζεται συνετά το ρόλο του διχασμένου Μεζά.
  • Ο ίδιος ο συγγραφέας, βρέθηκε πολλές φορές αντιμέτωπος με πειρασμούς που έθεταν σε αμφισβήτηση την απόλυτη αφοσίωσή του στον Καθολικισμό. Μία από τις καθοριστικές στιγμές της ζωής του ήταν και η συνάντηση με αυτή την έγγαμη, γοητευτική γυναίκα. Η αμαρτωλή σχέση τους, ο τραυματικός χωρισμός τους και εν τέλει η ανικανότητά του να προσφέρει ολοκληρωτικά την ψυχή του κάπου, καταγράφονται σε τούτο το ερωτικό δράμα το οποίο ολοκλήρωσε το 1906, αλλά επέτρεψε τη δημοσιοποίησή του μόλις το 1948 μετά από την αναθεωρημένη επεξεργασία του.

  • Ο Γιόσι Βίλερ επέλεξε ν’ ανεβάσει στο Εθνικό Θέατρο την αρχική εκδοχή, σκηνοθετώντας εκ νέου την παράσταση που ανέβασε πριν από δύο χρόνια στο κρατικό θέατρο Kammerspiele του Μονάχου. Εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο καθώς ο χειμαρρώδης, ακραία λυρικός λόγος του Κλοντέλ ηχεί στις μέρες μας ξεπερασμένος και η ανάγκη μιας ζωντανής μεταφοράς του στη σκηνή υπήρξε περισσότερο από αναγκαία. Στην πρώτη πράξη, όπου ο ερωτάς της Υζέ και του Μεζά (δηλαδή του ιδίου του ποιητή) πυροδοτείται κάτω από τον τροπικό ήλιο του μεσημεριού στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, ο Ελβετός σκηνοθέτης αναζωογόνησε το κείμενο με απλές, λιτές παρεμβάσεις που ανέδειξαν τις ποιότητές του.

  • Πάνω στη γέφυρα ενός υπερωκεάνιου οι ήρωες κλυδωνίζονται σωματικά και ψυχικά με μια αμφιταλάντευση που προαναγγέλλει το ζοφερό τέλος. Το εξαιρετικό χτίσιμο της σκηνής μέσα στο αριστοτεχνικό, πάλλευκο σκηνικό της Ανια Ράμπες και τους λαμπερούς φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου (ο αρχικός σχεδιασμός ανήκει στον Μαξ Κέλερ), δίνει την ευκαιρία στην Αμαλία Μουτούση να συνθέσει με ζηλευτή κινησιολογική ευφράδεια και εξονυχιστική λεπτομέρεια την γεμάτη πάθος Υζέ και να εκφράσει έξοχα την τρικυμία της ψυχής της.

  • Δίπλα της ο Νίκος Κουρής ανταπεξέρχεται επαρκώς στην πρόκληση ενός ακόμη απαιτητικού ρόλου. Διαχειρίζεται συνετά το διχασμένο Μεζά, χωρίς ωστόσο να βυθίζεται ουσιαστικά στην υπαρξιακή αναζήτησή του. Ο Νίκος Καραθάνος (Ντε Σιζ) και ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος (Αμαλρίκ) πλαισιώνουν άνευρα το ζευγάρι των εραστών. Όταν, όμως, ο παροξυσμός κλιμακώνεται και το έργο σκοτεινιάζει, η σκηνοθεσία δεν καταφέρνει να αναχαιτίσει την πλήξη ούτε να αποφύγει μια υπερβάλλουσα δραματικότητα που παρασύρει στα δίχτυα της όλους τους ηθοποιούς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: