«Τραχίνιες»

ΤραχίνιεςΕκτός του «Κύκλωπα», το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε στα Επιδαύρια και την ελάχιστα παιζόμενη τραγωδία του Σοφοκλή «Τραχίνιες», για το διπλό, ερωτικής αιτιολογίας, φοβερό χαμό του Ηρακλή και της γυναίκας του Διηάνειρας. Ο Σοφοκλής, ποιτητικά, αλλά με σκληρή ρεαλιστική αλήθεια και περισσή θλίψη για τα υπαρξιακά πάθη και τους θανάσιμους έρωτες των ανθρώπων, χειρίζεται το μύθο για το φρικτό τέλος του Ηρακλή. Ο «ημίθεος» γιος του Δία και της Αλκμήνης, που διεκδίκησε τη Διηάνειρα από τον αντίζηλό του ποταμό – τέρας Αχελώο, εξοντώνοντας με τα βέλη του τον φιδίσιο Νέσο, την παντρεύτηκε και έκανε πολλά παιδιά μ’ αυτήν, έμελλε να χαθεί από το «ερωτικό φίλτρο», που ξεψυχώντας έδωσε ο Νέσος στη Διηάνειρα, αν ποτέ το χρειαστεί. Η Διηάνειρα, ανήσυχη με την πολύμηνη απουσία του Ηρακλή από το σπίτι του στην Τραχίνα και φοβούμενη παλιούς χρησμούς, στέλνει το γιο της Υλλο, να αναζητήσει τον πατέρα του. Με δύο αγγελιαφόρους διασταυρώνεται το κακό μαντάτο. Ο Ηρακλής έχει αλώσει την πόλη του Ευρίτου, από έρωτα για την όμορφη κόρη του, Ιόλη και επιστρέφει με αυτήν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γυναίκες – δηλητήριο

Πολενάκης Λέανδρος, Η ΑΥΓΗ, 13.08.2013

Οι «Τραχίνιες», ένα νεανικό μάλλον έργο του Σοφοκλή, που ανήκει στον κύκλο του Ηρακλή, παίζεται σήμερα σπάνια. Πρόκειται για ένα έργο σκληρό και ωμό, που δεν είχε την τύχη να το «προσέξουν» οι αιώνες που ακολούθησαν και δεν έκανε τη λαμπρή καριέρα της «Αντιγόνης» ή του «Οιδίποδα». Γλίτωσε, όμως, από ποικίλες «νεωτεριστικές» ερμηνείες, διατήρησε τον σκοτεινό, υπαρξιακό, μαύρο, αινιγματικό πυρήνα του. Παρακολουθούμε σε αυτό, βήμα προς βήμα, την πτώση ενός μεγάλου, επικού ήρωα, του Ηρακλή, μέσα από τον καταστροφικό έρωτά του για μια πολύ νεότερή του γυναίκα, την Ιόλη, που για χάρη της κατέστρεψε μια ολόκληρη πόλη, σκότωσε την οικογένειά της, την αιχμαλώτισε και τη «στέλνει» ως λάφυρο, στο σπίτι του. Παρακολουθούμε επίσης, όπως ευστοχα παρατηρεί ο Γιάν Κοτ, την υπόγεια «κυκλοφορία των δηλητηρίων» στη Δημοκρατική Αθήνα, όπως και στην Αναγεννησιακή Αγγλία, του Σαίξπηρ. Το αντίτιμο της «απελευθέρωσης» από προλήψεις είναι ένα «ωφέλιμο» δηλητήριο, μιας γνωστικής επιστήμης ανάμικτης με τη μαγεία, που σκοτώνει το ίδιο καλά. Ο Ηρακλής θα βρεί φρικτό θάνατο από το φαρμάκι του κενταύρου που τόξεψε κάποτε, και που η νόμιμη γυναίκα του διαποτίζει μ’ αυτό τον χιτώνα που του στέλνει ως δώρο, για να τον «δέσει» στο κρεβάτι της. Αυτός ο υπόγειος τρόμος για το επερχόμενο κακό, που κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει, είναι ο ειρωνικός πυρήνας του έργου, καθώς οι μέτοχοι – θεατές παρακολουθούν ανήμποροι να αντιδράσουν την τελετουργική προετοιμασία του ολοκαυτώματος, που θα σημάνει το τέλος όλων των ψευδαισθήσεων για το «ημέρωμα» του ανθρώπου. Με «σφάγιο ιερό» της τελετής, τον ίδιο τον εξολοθρευτή των τεράτων», τον ημίθεο Ηρακλή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 26 other followers