ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: Κωμωδίες και σάτιρες

  • «Μολιέρου Αρχοντοχωριάτης»
«Αρχοντοχωριάτης»
  • Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 17 Απρίλη 2009

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

  • Κάρμεν Ρουγγέρη «Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη… σαν παραμύθι» στο θέατρο «ΕΓΝΑΤΙΑ» από την «CULTURE FACTORY: Ν. Χριστοδούλου – Σ. Μανάφης»
Η Κάρμεν Ρουγγέρη αποδίδει το αρχαίο κείμενο στη δημοτική, προσαρμοσμένο για παιδιά. Οι «Γυναίκες στην Εκκλησία του Δήμου», όπως περιφραστικά ήθελε τον τίτλο της αριστοφάνειας κωμωδίας ο Θρασύβουλος Σταύρου. «Σαν παραμύθι» τη θέλει η Ρουγγέρη. Ο Αριστοφάνης σατιρίζει την ουτοπική, όπως θεωρούσε, κοινωνική αλλαγή της εποχής του, παραχωρώντας βήμα για μια ακόμη φορά στις γυναίκες και ευκαιρία να ‘ρθουν στο θεατρικό και …κοινωνικό προσκήνιο (όπως στη «Λυσιστράτη» και στις «Θεσμοφοριάζουσες»). Αλλαγή, βέβαια, για κοινοκτημοσύνη και πολυγαμία, για «φυσική και κοινωνική ισότητα», όπως υποστήριζε ο σοφιστής Αντιφών. O Στάθης Δρομάζος σχολιάζει ότι «ο ποιητής φεύγει άλλη μια φορά από τα «εγκόσμια» προβλήματα και φτάνει στη σάτιρα της ουτοπίας».

Η Ρουγγέρη εντάσσει στην παράσταση τον ίδιο το συγγραφέα και στη συνέχεια του ζητά να παίξει το ρόλο του Βλέπυρου, άντρα της πρωταγωνίστριας Πραξαγόρα, μιας δυναμικής γυναίκας, που μπαίνει μπροστάρισσα στον αγώνα των γυναικών. Πράγματι, εκείνες αφού μεταμφιέζονται σε άνδρες συνεδριάζουν στην Πνύκα και ψηφίζουν νέους νόμους, προς έκπληξη των ανυποψίαστων συζύγων τους, τους οποίους πιάνουν κυριολεκτικά και μεταφορικά στον ύπνο. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Η σκηνοθεσία της Κάρμεν Ρουγγέρη δίνει μια εξαιρετική διάσταση στην υπόθεση, με καινοτομίες και ευρηματικές προτάσεις. Το κέφι, το μπρίο, ο ενθουσιασμός όλων των ηθοποιών κατακτούν το ακροατήριο των λιλιπούτειων θεατών, χωρίς να παραλείπονται κάποιες υπερβολές, με φωνασκίες και γηπεδικού τύπου τακτικές, προκαλώντας τα παιδιά στη δημιουργία οχλοβοής, κατά σημεία. Τα ιδεώδη της ισότητας, ειρήνης, δημοκρατίας, ελευθερίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και κοινοκτημοσύνης ήταν διάχυτα στον αέρα της παράστασης, ασκώντας κοινωνικο-πολιτική επίδραση στα παιδιά/θεατές.

«Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη …σαν παραμύθι»

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Χριστίνας Κουλουμπή, όπως πάντοτε, εντυπωσιακά, η μουσική διασκευή – σύνθεση του Γιάννη Μακρίδη, γνωστών μοτίβων και δημοτικών τραγουδιών, από διάφορες περιοχές της χώρας μας, έδωσε τον επιτρεπόμενο αισθητικά τόνο στην παράσταση, οι χορογραφίες του Πέτρου Γάλλια συμβατές στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, συνέβαλαν στη θετική έκβαση της παράστασης και οι στίχοι των τραγουδιών του Ανδρέα Κουλουμπή αρκετά ενδιαφέροντες, από ποιητική άποψη.Τους ρόλους ερμήνευσαν ικανοποιητικά, χωρίς κάποιος να υστερήσει, οι: Ειρήνη Ανδρέου, Σοφία Βούλγαρη, Νίκος Ζώκας, Γιώτα Ευσταθίου, Γιάννης Καραμφίλης, Νάντια Κλάδη, Γεωργία Κούρτη, Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος, Κατερίνα Λύκου, Κωνσταντίνος Μελίδης, Ελένη Πετροπούλου, Βιργινία Ταμπαροπούλου.

  • Σίσσυ Αλατά «Μολιέρου Αρχοντοχωριάτης» στο θέατρο «ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ» από την «Παιδική Σκηνή»

Η μεταφράστρια – διασκευάστρια του παρόντος μολιερικού έργου, Σίσσυ Αλατά, πέτυχε απόλυτα στο εγχείρημά της. Μετέφερε στα παιδιά το σατιρικό πνεύμα του διαχρονικού Γάλλου κωμωδιογράφου Μολιέρου (1622-1673). Από το 1670, που πρωτοανεβάστηκε στη γαλλική σκηνή το έργο, κύλησε αρκετό νερό στην κοίτη της Ιστορίας. Ο Μολιέρος στον «Αρχοντοχωριάτη» του σατιρίζει τους μεγαλοαστούς που επιδιώκουν ν’ αποκτήσουν αριστοκρατικούς τίτλους ευγενείας. Ομως, παράλληλα στηλιτεύει τη μεγαλομανία και τη ματαιοδοξία των ανθρώπων για επίδειξη και διάκριση έτσι, που να διαμορφώνουν έναν ευάλωτο στην εκμετάλλευση χαρακτήρα, ο οποίος οδηγείται τελικά στη γελοιοποίηση. Νεοπλουτισμός και μικροαστισμός, επίδειξη πλούτου και μεγαλομανία είναι «φρούτα» και της εποχής μας, καθώς και η μαϊμουδίστικη συμπεριφορά κάποιων, που φτάνει ως τα όρια του γελοίου, όπως μας έδωσε τα στοιχεία αυτά θεατρικά ο Δημ. Ψαθάς, στη «Μαντάμ Σουσού» κ.ο.κ.
«Μάντεψε ποιος;»

Πρόκειται για φαρσοκωμωδία, μια «Κωμωδία χαρακτήρων», η οποία αναδεικνύει την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων τύπων και σχέσεων. Ο Μολιέρος είχε, σαφώς, επηρεαστεί από τα δραματικά έργα του Πλαύτου και του Τερέντιου, από τις μεσαιωνικές φάρσες, από την κομέντια ντελ’ άρτε κ.λπ.Η σκηνική απόδοση του έργου ήταν ικανοποιητική, μεταφέροντας τα παιδιά/θεατές στην ατμόσφαιρα της εποχής με τα υπέροχα σκηνικά και κοστούμια (πλούσιο βεστιάριο, περούκες, μακιγιάζ κ.ά.) της Κωνσταντίας Δίγκα, με την αριστοτεχνικά γραμμένη μουσική, σε «δρόμους» της κλασικής μουσικής της εποχής του Μπαρόκ (1600-1750) του Παναγιώτη Μανουηλίδη, αλλά και με θαυμάσια ηχητικά εφέ, καθώς και με τις εξαίσιες χορογραφίες του Χρήστου Κατίδη. Αν και ήταν η πρώτη σκηνοθετική του δουλειά στο θέατρο για παιδιά, ο Δημήτρης Βαλσαμίδης έδειξε τα προσόντα του και ευελπιστώ για ένα καλύτερο μέλλον στο χώρο. Η υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών ήταν αρκετά καλή. Ισως, κάποια ελάχιστα αρνητικά στοιχεία επιβεβαιώνουν το πολύ καλό αποτέλεσμα, στοιχεία που μπορούν οι ίδιοι να βελτιώσουν με την εμπειρία και την αυτογνωσία τους. Αναφέρω ενδεικτικά την τσιριχτή φωνή της Λουκίλης. Είναι ένα πρόβλημα, βέβαια, η περίπτωση που ο ηθοποιός παίζει περισσότερους από έναν ρόλο στην ίδια παράσταση και στην προσπάθειά του να διαμορφώσει (και με τη φωνή του) τις ιδιαιτερότητες του ήρωα που υποδύεται κάθε φορά, να περνά στην υπερβολή, με αποτέλεσμα να μην κατανοεί ο θεατής το κείμενο που αποδίδει με λόγο, ενδεχομένως λόγω της τσιριχτής φωνής του. Ισως, λεπτομέρειες, που όμως κατά τη γνώμη μου δίνουν άλλη ποιότητα και διάσταση στο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Του ρόλους απέδωσαν οι: Γ. Τούλης (αρχοντοχωριάτης), Αρετή Αγγέλου (Νικολέτα, μαρκησία), Νόπη Ράντη (φιλόσοφος, Γιορδάνης), Πάνος Ιωαννίδης (μουσικοδιδάσκαλος, ράπτης, υπηρέτης, Κλεόντης), Κων/να Λάλου (Λουκίλη, χοροδιδάσκαλος, υπηρέτης), Αλέξ. Ζαφειριάδης (Δοράντης, ξιφομάχος, ράπτης-κάλφας). Οι ίδιοι ηθοποιοί αποδίδουν και άλλους δευτερεύοντες ρόλους.

  • Καλλιόπη Παπαδάκη «Μάντεψε ποιος;» στο θέατρο «ΣΟΦΟΥΛΗ» από την «Παιδική Σκηνή»

Κοινωνικό δράμα με χιουμοριστικά στοιχεία, έντονη πλοκή και απρόοπτες καταστάσεις στην εξέλιξη του μύθου, θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει το παρόν θεατρικό έργο, που έγραψε η Καλλιόπη Παπαδάκη και σκηνοθέτησε η Παυλίνα Χαρέλα.

Η υπόθεση του έργου αντλεί στοιχεία από μοτίβα (κακιά μητριά, αγαθός πατέρας, αποκάλυψη αδερφών κ.ά.) της αρχαίας τραγωδίας και των λαϊκών μας παραμυθιών, όπου διαδραματίζονται συγκρούσεις μεταξύ της αγάπης και της πονηριάς, της απλότητας και της κακίας, δίνοντας πάντοτε τη νίκη στην καλοσύνη, στην αγνότητα, στην αγάπη και στην απλότητα του ανθρώπινου χαρακτήρα. Η δικαίωση έρχεται τελικά αποκαθιστώντας την ισορροπία στον ηθικό κοινωνικό κώδικα. Το εύρημα με την ανθρωποποιημένη κούκλα, αλλά και με τις πραγματικές κούκλες, είναι πετυχημένο, όπως αυτό ζωντανεύει στον πρόλογο της παράστασης. Βέβαια, υπάρχουν και άλλα ευρήματα, όπως η διακοπή της ροής του νερού στο σιντριβάνι όταν έριξαν μέσα υπνωτικό κ.ο.κ.

Η σκηνοθεσία καθώς και η σκηνογραφία/ενδυματολογία κινούνται σε παραδοσιακά πλαίσια του θεάτρου για παιδιά, με τα θετικά και αρνητικά στοιχεία παρόμοιων εγχειρημάτων. Στα θετικά της σκηνογραφικής δουλειάς των Κώστα Μόνα και Βαλεντίνου Βαλάση είναι τα απλά παραδοσιακά σκηνικά (σπίτι, σιντριβάνι, πιθάρι, πέτρες-βράχος κ.ά.) και η ευφάνταστη εναλλαγή των σκηνικών αντικειμένων. Υπεύθυνη για τα κοστούμια ήταν η ίδια η σκηνοθέτρια με θετικά: τις πετυχημένες μεταμφιέσεις των επισκεπτών (σε παπάδες, Κρητικούς, γύφτο με αρκούδες, κλόουν), τα ωραία νυφικά (παρουσιάζοντας τη σχετική σκηνή με στοιχεία μαύρου θεάτρου) κ.ο.κ. Τη μουσική ευθύνη είχε ο Θανάσης Αμπατζίδης (με ελληνικούς δημοτικούς χορούς, αλλά και ξένους: ροκ εντ ρολ, τουίστ), παρουσιασμένους με χιουμοριστικό τρόπο. Αφθονο γέλιο, βέβαια, πρόσφερε και όλη η παράσταση. Καλές ήταν και οι χορογραφίες του Χρήστου Κατίδη.

Στα αρνητικά της παράστασης, που χρήζουν διορθώσεων και παρεμβάσεων ήταν τα προβλήματα ορθοφωνίας ορισμένων ηθοποιών και η νευρικότητα άλλων κατά την κίνησή τους, κατά σημεία, δημιουργώντας μια κάποια ένταση στην πλατεία, που δεν ενδείκνυται σε όλες τις περιπτώσεις της θεατρικής δράσης των ηρώων.

Τους ρόλους υποκρίθηκαν οι: Κώστας Αποστόλου (μπαμπάς, φύλακας) ξεχώρισε ως ηθοποιός, Κατερίνα Γεωργούση (Ακριβή), Χρήστος Κατίδης (Γκόγκος), Νίκη Κατσαρού (Νενέκα), Κώστας Καφαντάρης, Ζωή Τζωάννου (Κακίστρω) αρκετά καλή, Θωμάς Χαβιανίδης (Νικόλας). (Μανωλιός)

ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: Ονειρο, νοσταλγία και υπερρεαλισμός


«Το αγόρι που μιλούσε με τα πουλιά»
  • ΚΡΙΤΙΚΗ
  • ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 27 Μάρτη 2009
  • ΑΘΗΝΑ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΤΖΕΣΚΑΚΗΣ «Το αγόρι που μιλούσε με τα πουλιά» στο θέατρο «ΑΝΕΣΙΣ», από την Παιδική Σκηνή «ΚΙΒΩΤΟΣ
  • Ηταν έξυπνη η ιδέα του σκηνοθέτη της παράστασης, Γιώργου Φρατζεσκάκη, να συγγράψει θεατρικό κείμενο για παιδιά με θέμα τα παιδικά χρόνια του συνθέτη Σταύρου Κουγιουμτζή. Βασικό βιογραφικό στοιχείο του μεγάλου συνθέτη είναι το γεγονός ότι από μικρός αγαπούσε τη μουσική και έγραψε τα πρώτα του τραγούδια (στίχους και μουσική). Η φαντασία του κάλπαζε. Αφουγκράστηκε τα σμυρνέικα τραγούδια των προσφύγων στη Θεσσαλονίκη και αργότερα και άλλα λαϊκά, με αποτέλεσμα να επηρεαστεί βαθιά.
  • Την παράσταση διαπερνά μια λυρική και νοσταλγική διάθεση της γειτονιάς και της κοινωνικής ζωής των μεταπολεμικών χρόνων. Η υπόθεση του έργου διαθέτει κοινωνικά θέματα, όπως είναι: Η γνήσια ανθρώπινη επικοινωνία και αλληλεγγύη, η ονειροπόληση και η αισιοδοξία, ο άδολος, αγνός έρωτας και η αγάπη, η ευαισθησία των ανθρώπων και η ζωντανή, ακόμη, αφήγηση των λαϊκών μας παραμυθιών.
  • Τα ιστορικά και δραματικά στοιχεία είναι έκδηλα, με αποτέλεσμα να δημιουργούν συναισθηματική φόρτιση, ιδιαίτερα στους εκπαιδευτικούς και γονείς, που παρακολουθούν την παράσταση. Τα παιδιά, εκ των πραγμάτων, βρίσκονται μακριά από την εποχή εκείνη και τα συμφραζόμενά της. Αδυνατούν να αισθανθούν τη μουσική και τους στίχους του Σταύρου Κουγιουμτζή, αλλά και άλλων λαϊκών τραγουδοποιών, όπως αυτά τα στοιχεία διαμορφώθηκαν στο κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο της μεταπολεμικής εποχής και των χρόνων της δικτατορίας του 1967. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι η ανάλογη, προϋπάρχουσα βέβαια, μουσική και ιστορική παιδεία, στην οικογένεια και στο σχολείο.
«Παραμύθια από την καλή και την ανάποδη»
  • Η σκηνογραφία είναι λιτή και αρκετά αφαιρετική. Τα κοστούμια της Χριστίνας Κωστέα παραπέμπουν στη γνωστή ενδυματολογική αντίληψη της δεκαετίας του ’60, οι χορογραφίες κινούνται στα πλαίσια του ύφους του λαϊκού μας τραγουδιού. Η διασκευή των τραγουδιών έγινε από τον Κώστα Χαριτάτο. Τα θαυμάσια κοστούμια των πουλιών και της μάγισσας σχεδίασε ο Σάββας Πασχαλίδης. Τους ρόλους ερμηνεύουν αρκετά καλά οι: Σάκης Τσινιάρος (Μάρκος), Κων/νος Λεβαντής (Σταύρος), Στεφανία Φιλιάδη (Αγγελικούλα, πουλί α), Ρένα Σφηνιά (Κυρα-Λένη, πουλί β΄), Κορίνα Αλεξανδρίδου (Κυρα-Βάσω, Μάγισσα), Γιάννης Τσιώμου (Κυρ-Κωστάκης), Μάριον Τσιτσέκα (Φωτεινή). Οι όποιες αδυναμίες ορισμένων από αυτούς είναι δυνατό να βελτιωθούν με την απαιτούμενη προσπάθεια. Πρέπει ν’ αντιληφθούν ότι το κείμενο που οι ίδιοι έχουν απομνημονεύσει είναι άγνωστο για τους θεατές και ως εκ τούτου πρέπει ν’ αποδίδεται με ευκρίνεια, αργά και δυνατά, τονισμένο ανάλογα, ώστε να κατανοείται από το κοινό. Σε διαφορετική περίπτωση, νομίζω ότι αδικείται ένα τόσο ωραίο θεατρικό κείμενο κατά την απόδοσή του. Το έργο παίζεται για 2η θεατρική περίοδο και αυτό είναι απόδειξη ότι αγαπήθηκε.
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΤΖΕΣΚΑΚΗΣ «Παραμύθια από την καλή και από την ανάποδη», από την Παιδική Σκηνή «ΚΙΒΩΤΟΣ», στο θέατρο «ΜΠΡΟΝΤΓΟΥΑΙΗ»
«Παράξενο δεν είναι;»

  • Βάση του μύθου η τηλεοπτική εκπομπή «Πάμε πακέτο». Ολα τα στοιχεία είναι παραμυθιακά. Ηρωες: Η Σταχτοπούτα, η Χιονάτη, η Ωραία Κοιμωμένη, η Κοκκινοσκουφίτσα, ένας Πρίγκιπας, ένας συγγραφέας παραμυθιών. Η πλοκή στηρίζεται στην ανατροπή των μύθων, στην αναθεώρηση των ρόλων, στην αντισυμβατικότητα των παραμυθιακών καταστάσεων, όπως αυτές διατηρούνται στη γηγενή και αλλοδαπή λαϊκή παράδοση.
  • Το έργο αφήνει, με διακριτικότητα και χιούμορ, υπονοούμενα και σατιρικές αιχμές για μεγαλοεκδότες και μεγαλοκαναλάρχες. Αναφέρονται οι θεατρικές διασκευές και σκηνοθετικές δουλειές της Κάρμεν (Ρουγγέρη), οι «κάμερες/ χαφιέδες», που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας Χανς Κάρολ Γκριμ. Αυτόν αναζητά ο Γιώργος Φρατζεσκάκης για να του δώσει την άδεια για ν’ ανεβάσει με το θίασό του το τελευταίο έργο του. Ο συγγραφέας αρνείται επίμονα την επικοινωνία μαζί του. Οπως και η Κάρμεν αρνείται να σκηνοθετήσει έργο του εν λόγω συγγραφέα. Ετσι, αφήνεται να εννοηθούν οι σχέσεις συγγραφέων και σκηνοθετών στο θέατρο κ.λπ. Επίσης, εκθέτει τη μοντέρνα άποψη να γράφουν μαζί οι ηθοποιοί με τον σκηνοθέτη το έργο, να αυτοσχεδιάζουν σ’ ένα βασικό θεματικό κορμό κ.λπ. Οι παραμυθιακοί ήρωες κλήθηκαν να συγγράψουν ένα νέο αντι-παραμύθι. Οι μετα-μοντέρνες ιδέες του συγγραφέα Χανς Κάρολ Γκριμ, τελικά, αποτυγχάνουν, καθώς θριαμβεύει η κλασική παραδοσιακή γραφή και τα κλασικά λαϊκά μοτίβα των παραμυθιών. Ο Γ. Φρατζεσκάκης θέτει προβληματισμούς και σατιρίζει τα θεατρικά πράγματα με την ευαισθησία που τον διακρίνει και με το πρωτογενές θαυμάσιο κείμενό του και με την ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία του. Οι επιχειρούμενες ανατροπές της υπόθεσης των λαϊκών παραμυθιών αναπτύσσουν τη φαντασία των παιδιών.
  • Τη μουσική και τα τραγούδια έγραψε ο Κώστας Χαριτάτος, τους στίχους των τραγουδιών ο Γ. Φρατζεσκάκης, τις χορογραφίες επιμελήθηκε η Ιωάννα Καμπυλαύκα και την επιμέλεια σκηνικού και κοστουμιών είχε η Χριστίνα Κωστέα. Τους ρόλους απέδωσαν οι ηθοποιοί: Αλ. Μαχαίρας, Μαρία Καμακάρη, Κυριακή Γάσπαρη, Μαρία Παπαδοπούλου, Τζένη Οικονόμου και Ν. Πυροκάκος, ένας – δύο με μέτρια απόδοση. Κατά τη γνώμη μου, ο διάλογος με τα παιδιά πρέπει να αποφεύγεται, διότι δημιουργείται οχλοβοή, γεγονός που διαταράσσει την ατμόσφαιρα της παράστασης σε συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο, όταν μάλιστα στην πλατεία βρίσκονται εκατοντάδες παιδιά.
  • ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ «Παράξενο δεν είναι;», στο θέατρο «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ», από το «ΝΕΟ ΘΕΑΤΡΟ»
  • Εξαρχής, δίνω κάποιες πληροφορίες για το «ΝΕΟ ΘΕΑΤΡΟ»: Κλείνει 26 χρόνια παρουσίας και προσφοράς στο θέατρο για παιδιά, για εφήβους και για ενηλίκους, με 30 θεατρικές παραγωγές, 3.600 παραστάσεις, κυρίως στη Θεσσαλονίκη, από τις οποίες όμως οι 760 δόθηκαν σε 57 πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, 2 θεατρικά σεμινάρια, 5 εκθέσεις βιβλίου και μια σειρά διαλέξεων με τη συμμετοχή καλλιτεχνών, συγγραφέων, εκπαιδευτικών και μαθητών. Εύχομαι να τα εκατοστίσει!
  • Η παρούσα παράσταση είναι μαγευτική! Σχεδόν, όλα λειτουργούν στην εντέλεια, από αισθητική άποψη, όσο αυτό είναι δυνατό. Ολοι οι συντελεστές της παράστασης έχουν συνεργαστεί πολύ καλά, με τις οδηγίες του σκηνοθέτη Κυριάκου Αργυρόπουλου, ο οποίος κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα ονειρικό αισθητικό αποτέλεσμα. Βέβαια, σημαντική συμβολή στην επιτυχία έχουν και: Ο Θάνος Μικρούτσικος με τη χαρούμενη, αλέγκρο, μελωδική και ρυθμική μουσική του (με στίχους των: Γιάννη Ρίτσου, Ναζίμ Χικμέτ, Νίκου Καββαδία, Μελίνας Καρακώστα και Μαρίας Παπαγιάννη), η δραματουργός Μαρία Παπαγιάννη μ’ ένα πρωτογενές έξυπνο θεατρικό κείμενο, το οποίο διαθέτει ρεαλισμό, λυρισμό και υπερρεαλιστικά δραματικά στοιχεία.
  • Το έργο αρχίζει μ’ έναν σουρεαλιστικό πρόλογο, όπου μπερδεύονται οι μαγειρικές συνταγές, το ποδόσφαιρο, οι κακίες μιας μάγισσας και μια ασυναρτησία, που επικρατεί γενικώς… Το κυρίως έργο είναι ένα θαυμάσιο παραμύθι, με φανταστικά και ονειρικά στοιχεία από την Ελληνική Μυθολογία και τα λαϊκά μας παραμύθια, με υπερβάσεις στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο και στην υπόθεση. Σαν ένας ανεμοστρόβιλος συμπαρασύρουν τους μικρούς θεατές της παράστασης και τους ταξιδεύουν σε μαγικούς κόσμους με διάφορα μέσα και τρόπους: Χορογραφίες, τραγούδια, ά-λογες λέξεις, μπαλέτο, πολυφωνική μουσική, ίσκιους, βίντεο, με θαυμάσια σκηνοθετικά και σκηνογραφικά ευρήματα, με ενδυματολογικές εκπλήξεις, με στοιχεία της κομέντια ντελ άρτε, με μήλα που πέφτουν από την οροφή της σκηνής, με πειρατές και πλοία επί σκηνής, με φαντάσματα, με γιγαντόκουκλες, με στοιχεία όπερας, με τσίρκο σε πλήρη δράση κ.ο.κ. Το χιούμορ είναι δομικό και βασικό στοιχείο του δραματικού κειμένου και ασφαλώς της ίδιας της παράστασης.
  • Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Svila Velichkova, οι χορογραφίες της Κατερίνας Αντωνιάδου, και υπεύθυνοι είναι: για τους φωτισμούς η LimeLight, για τις εικαστικές κατασκευές η SotiArt, για τη διδασκαλία τραγουδιών η Ρένα Μαύρου και για τα βίντεο ο Γιάννης Πειραλής. Τους ρόλους αποδίδουν υπέροχα, κατά σειρά εμφάνισης οι: Γιώργος Επιτροπίδης, Γιάννης Καραούλης, Βασιλική Τζάμου, Βιβή Παντελίδου, Δαμιανός Νικολαΐδης, Αμάντα Καταρτζή, Λίνα Καλπαζίδου.

Οπερα, ζακυνθινή ομιλία και παραμύθι

Ο Τσάρος Σαλτάν

[Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 30 Γενάρη 2009]

  • ΚΑΡΜΕΝ ΡΟΥΓΓΕΡΗ «Ο Τσάρος Σαλτάν, η όμορφη Τσαρέβνα και ο Μαγεμένος Κύκνος» από την Παιδική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο θέατρο «ΑΚΡΟΠΟΛ»

Για μια ακόμη χρονιά, η Κάρμεν Ρουγγέρη προσφέρει και προτείνει όπερα για παιδιά. Ενα δύσκολο μουσικό είδος, το οποίο συμβάλλει, αναμφίβολα, στην αισθητική καλλιέργεια του αναπτυσσόμενου ανθρώπου. Βέβαια, πάντοτε πρέπει να μας προβληματίζει, παράλληλα με το μουσικό μέρος, και το περιεχόμενο του λιμπρέτου, από κοινωνικο-ιδεολογική άποψη.

Η Κάρμεν Ρουγγέρη έχει σκηνοθετήσει και τις εξής όπερες για παιδιά: Μότσαρτ (Βαστιανός και Βαστιανή, Ο μαγικός αυλός), Χούμπερντινκ (Χένσεκ και Γκρέτελ), Ροσσίνι (Η Σταχτοπούτα, Ο κουρέας της Σεβίλλης), Ντονιτσέττι (Το ελιξίριο της αγάπης) κ.ά.

Το παραμύθι ανήκει στον Αλεξάντρ Πούσκιν και η μουσική είναι έργο του Νικολάι Ανδρέγιεβιτς Ρίμσκι – Κόρσακοφ (1844 – 1908). Ο Ρώσος ποιητής Πούσκιν μάς είναι γνωστός και από τα μεταφρασμένα στη χώρα μας βιβλία του για παιδιά. Ο επίσης Ρώσος συνθέτης, αν και δεν πρόλαβε την Οκτωβριανή Επανάσταση, εντούτοις στήριξε την Επανάσταση του 1905, επικεφαλής ομάδας προοδευτικών καθηγητών του ωδείου που εργαζόταν, με αποτέλεσμα να χάσει τη δουλειά του, εκδιωχθείς από το τσαρικό καθεστώς.

Ωραία και μόνη η Ζάκυνθος

Η υπόθεση του έργου είναι συναρπαστική, με ήρωες τσάρους και τσαρίνες, μπάμπουσκες και προξενήτρες, με εμπόρους και γελωτοποιούς κ.ο.κ. Η παραμυθένια μοσχοβολιά της ρούσικης λαϊκής παράδοσης διαχέεται από τη σκηνή στην πλατεία, και καθώς οι ηθοποιοί κινούνται ανάμεσα στους θεατές.

Μια άρτια καθ’ όλα θεατρική παράσταση, δραματογραφικά, σκηνοθετικά, σκηνογραφικά, μουσικά, με θαυμάσια κοστούμια και τους κατάλληλους φωτισμούς. Τα πολύχρωμα σκηνικά, ορισμένα σταθερά και τα περισσότερα κινητά, πηγαινοέρχονται με μηχανισμούς από την οροφή της τεράστιας σκηνής. Ζωντανή ορχήστρα κλασικής μουσικής (30 οργάνων), υπό τη διεύθυνση του Δημ. Κατσίμπα ή Γιώργου Αραβίδη και με διεύθυνση χορωδίας του Κώστα Δρακάκη. Πολυπρόσωπη και αξιόλογη, από υποκριτική άποψη, είναι και η ομάδα των 16 ηθοποιών, που ερμηνεύουν τους βασικούς ρόλους και όλων των άλλων, που ερμηνεύουν δευτερεύοντες ρόλους από τη Χορωδία της Παιδικής Σκηνής της ΕΛΣ, και όλων των υπόλοιπων χορωδών.

Η θεατρική διασκευή και τα κείμενα πρόζας είναι της Κάρμεν Ρουγγέρη, τη μουσική προσαρμογή για μικρό σύνολο υπογράφει ο Κώστας Κριτσωτάκης, τους στίχους των τραγουδιών έγραψε ο Ανδρέας Κουλουμπής, για τα σκηνικά/κοστούμια υπεύθυνη είναι η Χριστίνα Κουλουμπή, για τη χορογραφία ο Πέτρος Γάλλιας, για τους φωτισμούς η Χριστίνα Θανάσουλα.

Σταχτοπούτα

Νομίζω ότι πριν και μετά από κάθε θεατρική παράσταση τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαβάζουν και να συζητούν την υπόθεση του έργου, τα βιογραφικά των συντελεστών (να βλέπουν το πρόγραμμα: φωτογραφίες κ.λπ.), τα μηνύματα του έργου, να εκφράζουν διάφορα συναισθήματα, σκέψεις, ιδέες, απόψεις, ιδιαίτερα για κάθε τέτοιου είδους παράσταση/ όπερα. Δεν αρκεί, από παιδαγωγική/ κοινωνική άποψη, μόνο η παρακολούθηση της παράστασης.

  • ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΓΙΑΤΡΑΣ – ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ «Ωραία και μόνη η Ζάκυνθος …με κυριεύει» του «Θεάτρου τση Ζάκυθος – Αυλαίας Τέχνης»

Με κωμικά και σατιρικά στοιχεία του λαϊκού ζακυνθινού θεάτρου, δηλ. των γνωστών «ομιλιών» των 17ου – 18ου αι., ανεβάστηκε στο θέατρο «ΠΕΡΟΚΕ», η θεατρική παράσταση «Ωραία και μόνη η Ζάκυνθος …με κυριεύει», έργο των Διον. Γιατρά και Κώστα Καποδίστρια, σε σκηνοθεσία του δεύτερου και σε συνεργασία με τον Μπάμπη Σούλη. Ηταν μια παράσταση, όπου το έργο δραματουργικά έχει ιστορικό και κοινωνικό περιεχόμενο και γλωσσικά διαθέτει μια ήπια ζακυνθινή διάλεκτο, κατανοητή εν πολλοίς από όλους τους θεατές, ακόμη και από τους μη Ζακυνθινούς.

Η σκηνοθετική γραμμή απέφερε ένα μεικτό αισθητικό σκηνικό αποτέλεσμα: από τη μια οι διάλογοι των τριών ηθοποιών και από την άλλη η προβολή βίντεο, όπου προβάλλονταν όλα εκείνα τα ντοκουμέντα που έφερε στο φως η έρευνα για την Ιστορία της Ζακύνθου, από το 1480 μέχρι την Ενωση των Εφτανήσων με την Ελλάδα (1864). Στο βίντεο, επίσης, συμμετείχε ενεργά ως αφηγητής, ο ένας από τους τρεις ηθοποιούς (Γιώργος Βούτος, κλασικός ποιητής των ζακυνθινών «ομιλιών»), οι οποίοι δρούσαν συγχρόνως επί σκηνής. Οι άλλοι δυο ηθοποιοί ήταν οι: Μπάμπης Σούλης (Βούλτσος, ξεπεσμένος αριστοκράτης, απόγονος ευγενή), Κώστας Καποδίστριας (Δόξας, εκπρόσωπος της ανερχόμενης αστικής τάξης, απόγονος ποπολάρου).

Δραματουργικά στοιχεία της παράστασης είναι οι έντονοι και κωμικοί διάλογοι, οι οποίοι καθιστούν εμφανή όλη την ιστορική διαδρομή και τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες μεταξύ των αριστοκρατών με τους αστούς, στη μετάβαση από το αρχοντολόι, κατά την εποχή της φεουδαρχίας/ αριστοκρατίας, στο πέρασμα στην αστική/βιομηχανική εποχή, καθώς και τους αγώνες των προλετάριων/ ποπολάρων, οι οποίοι διαγράφονται ως θύματα στην ταξική διένεξη της πλουτοκρατίας για τη διαχείριση της εξουσίας, αγωνιζόμενοι, όμως, για λευτεριά, δικαιοσύνη, ισότητα και εθνική ανεξαρτησία από Βενετσιάνους, Φράγκους, Τούρκους, Ρώσους και Αγγλους. Η πολυδιάστατη ιστορική και πολύπλοκη διαδρομή της Ζάκυνθος είναι ολοφάνερη, όπου εμφανίζονται διαδοχικά κοινωνικές ομάδες/τάξεις, λαοί, προσωπικότητες, που συνθέτουν ένα «πολύχρωμο» κοινωνικό ψηφιδωτό, προσωπικότητες της πολιτικής, των γραμμάτων και της εκπαίδευσης και που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορική και κοινωνική εξέλιξη του νησιού. Επίσης, αποκαλύπτονται με παρρησία η προδοτική στάση, οι γλοιώδεις συνεργασίες και οι ελεεινοί συμβιβασμοί της ντόπιας ολιγαρχίας με την ηγεσία της εκάστοτε ξένης δύναμης, που υποδούλωνε το νησί, οι εμφύλιες διενέξεις κ.ο.κ.

Τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου έκανε με υποδειγματικό τρόπο ο Θόδωρος Γραμματάς. Τα σκηνικά – κοστούμια, σε παραδοσιακή γραμμή υπέδειξε η Νίκη Πέρδικα και τη μουσική σύνθεση και επιμέλεια είχε ο Βασίλης Σταμάτης.

Η παραγωγή της παράστασης στηρίχτηκε στα κινηματογραφημένα επεισόδια «ΤΣΗ ΖΑΚΥΘΟΣ» 1 και 2, που υλοποίησαν οι Δήμοι Ελατίων και Αρτεμισίων για το έργο TERRE PARLANTI στα πλαίσια του προγράμματος INTERREG IIIA Ελλάδας – Ιταλίας, όπως αναγράφεται στο πρόγραμμα της παράστασης.

Τη σκηνοθεσία του οπτικοακουστικού υλικού υπογράφει ο Γιώργος Κωνσταντινόπουλος, ιστορικός σύμβουλος είναι ο Γεώργιος Μπαρμπαρούσης και στην έρευνα του πλουσιότατου παρουσιαζόμενου κινηματογραφημένου υλικού συμμετείχαν οι: Γ. Μπαρμπαρούσης, Βάσω Στρακαντούνα, Γιάννης Χρυσικόπουλος και Νίκη Πέρδικα.

Την παράσταση πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να παρακολουθήσουν όλοι οι μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, για να κατανοήσουν την Ιστορία της Ζακύνθου και της Εφτανήσου, καθώς και κατ’ αναλογία και όλης της Ελλάδας, τους ταξικούς λαϊκούς αγώνες για λευτεριά και δημοκρατία. Οι δραματουργοί τολμούν και οι ηθοποιοί/ σκηνοθέτες αποδίνουν υπέροχα και την ιδεολογική φόρτιση στο σκηνικό αποτέλεσμα.

  • ΣΑΡΛ ΠΕΡΟ «Η Σταχτοπούτα» από το θίασο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ» στο θέατρο «ΑΠΟΘΗΚΗ»

Αυτό το αγαπημένο παραμύθι των παιδιών επέλεξε να διασκευάσει ο Γιάννης Κόκκινος, προσδίνοντάς του τον τίτλο: «Η Σταχτοπούτα και η ιστορία της». Ο Σαρλ Περό το δημοσίευσε για πρώτη φορά στα 1697, στη συλλογή παραμυθιών: «Παραμύθια της Μητέρας μου της Χήνας». Την ιστορία αυτή τη βρίσκουμε σε όλο τον κόσμο με παραλλαγές, ακόμη και στην Κίνα του 9ου αι. Η Σταχτοπούτα των Αφών Γκριμ είναι πιο συγκινητική, αλλά πιο σκληρή (αυτοακρωτηριασμός μέρους των κάτω άκρων των δύο αδερφών για να χωρέσει το γοβάκι και επίθεση των περιστεριών στις δυο αδερφές, που τις τυφλώνουν), ενώ του Περό είναι πιο ανθρώπινη και ρεαλιστική (η Σταχτοπούτα συγχωρεί τις αδερφές της, τις παίρνει στο παλάτι και τις παντρεύει με άρχοντες. Η τελευταία ενέργειά της παραλείπεται στη θεατρική διασκευή, όπως και ορισμένα άλλα στοιχεία από το πρωτότυπο). Στην ελληνική ιστορία έχουμε μια παρόμοια περίπτωση, που ταιριάζει με το τέλος του παραμυθιού. Την αναφέρει ο Στράβων και ο Αιλιανός. Κάποια μέρα που η Ροδόπιδα λουζόταν στη Ναύκρατη, ένας αϊτός της άρπαξε το σανδάλι της και το άφησε να πέσει στα πόδια του Φαραώ Ψαμμήτιχου. Εκείνος διέταξε να βρουν την κάτοχο του σανδαλιού και μόλις τη βρήκαν την παντρεύτηκε.

Το μήνυμα του έργου είναι ξεκάθαρο: η καλοσύνη και η υπομονή είναι αρετές στον άνθρωπο και όποιος τις διαθέτει, ορισμένες φορές, αμείβεται γι’ αυτές από τους συνανθρώπους του.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Γιάννης Κόκκινος επιλέγει την κλασική παραδοσιακή γραμμή, με ορισμένα αξιόλογα σκηνοθετικά ευρήματα, καθώς και ο σκηνογράφος της παράστασης Θεόδ. Κόκκινος. Οι χορογραφίες είναι της Ζωής Σαρίδου, η μουσική και τα τραγούδια του Μιχάλη Κόκκινου. Τους ρόλους υποδύονται ικανοποιητικά οι: Ζαχαρούλα Θεοδοσίου (μητριά), Κατερίνα Τσιμόγιαννη (μεγαλύτερη κόρη) Ελένη Τριανταφύλλου (μικρότερη κόρη, νεραϊδονονά), με σημαντικά υποκριτικά προσόντα, Νικολέτα Κοφινά (Σταχτοπούτα), Ηλίας Νάκος (Υπασπιστής), Ηλίας Παγούρας (αμαξάς), Στέφανος Οικονόμου (χοροδιδάσκαλος και πρίγκιπας), με ιδιαίτερο ταλέντο.

Αξιόλογες παραστάσεις


Χάσμα γενεών

(ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 16 Γενάρη 2009, Του συνεργάτη μας ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ).–

  • ΚΑΡΜΕΝ ΡΟΥΓΓΕΡΗ «Ομήρου Οδύσσεια» στο «ΘΕΑΤΡΟΝ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

«Ποιητικός μύθος» η «Ομήρου Οδύσσεια», κατά τον καθηγητή Δ.Ν. Μαρωνίτη, με στερεή αντοχή στο χρόνο, έρχεται – για μια ακόμη φορά – έναντι του απαιτητικού παιδικού κοινού να αποδοθεί σκηνικά. Το εγχείρημα αναλαμβάνει και φέρνει σε αίσιο πέρας η Κάρμεν Ρουγγέρη, η οποία διασκευάζει το ομηρικό κείμενο, προσδίνοντάς του δίκαια τον υπότιτλο «Το Παραμύθι των Παραμυθιών».

Ο νόστος για την πατρίδα από τον πολυμήχανο, αλλά και πολύπαθο ήρωα, Οδυσσέα, είναι τΟ κυρίαρχο στοιχείο της Οδύσσειας. Στο κείμενο της Ρουγγέρη, επιλέγονται τα κύρια στοιχεία του έπους – με αφαιρετική μαεστρία – και δραματοποιούνται με την έγκυρη και ευφάνταστη σκηνοθετική άποψη της ίδιας, και με παιδαγωγική ευαισθησία, κατά τέτοιο τρόπο που να κρατιέται αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών, να καθηλώνονται κυριολεκτικά καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Ο ποιητικός λόγος μεταμορφώνεται σε σκηνική δράση, η οποία παράγεται από θαυμάσιους ηθοποιούς και συνοδεύεται από ηχητικά και οπτικά εφέ, από δημιουργικά στοιχεία θεατρικού παιχνιδιού, από υπέροχα σκηνικά και κοστούμια, από θαυμάσια μουσική και ζωντανό τραγούδι (σε μονοφωνική ή πολυφωνική απόδοση). Ετσι, η αισθητική απόλαυση του κοινού είναι δεδομένη. «Διδασκαλία» της αρχαίας ελληνικής ποίησης με όχημα το θέατρο, έστω από τη θέση του θεατή για τα παιδιά και ίσως στο σχολείο, κάποια στιγμή, και μεθοδολογικά, με την ομαδοσυνεργατική θεατρική δημιουργία τους, στα πλαίσια της Θεατρικής Αγωγής τους.

Οι ηθοποιοί δεν υποκρίνονται μόνο, αλλά παράλληλα χορεύουν και τραγουδούν υπέροχα. Αυστηρή επιλογή, όπως αποδεικνύεται, για να παραχθεί τέτοιο αποτέλεσμα. Στην πλούσια σκηνοθετική ευρηματικότητα (μαριονέτες, κούκλες, βροχή, κεραυνοί, τρικυμία κλπ.) αξίζει να προσθέσουμε το χιούμορ ως καταστασιακό στοιχείο της, την έντονη και συνεχή δράση των ηρώων, έτσι που να μη δημιουργούνται κενά, και την καταλληλότητα του χώρου (τεράστια και λειτουργική σκηνή).

Ευτυχισμένος πρίγκιπας

Συντελεστές της παράστασης είναι, εκτός από την Κάρμεν Ρουγγέρη, η Χριστίνα Κουλουμπή (σκηνικά-κοστούμια), ο Γιάννης Μακρίδης (Μουσική), ο Πέτρος Γάλλιας (Χορογραφίες), ο Ανδρέας Κουλουμπής (στίχοι τραγουδιών), η Μελίνα Μάσχα (Φωτισμοί) και ο Σπύρος Ρασιδάκης (Δημιουργικό βίντεο προβολών).Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλ. Αλεξανδράκης, Ελενα Γεροδήμου, Χρυσανθή Γεωργιάδου, Λίνα Εξάρχου, Γ. Γερολυμάκης, Μαριλού Κατσαφάδου, Π. Κιοσές, Π. Μερμιγκάκης, Ευ. Μπαλαγιάννης, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, A. Σταύρου, Γρ. Τουμασάτος, Γ. Τσουρουνάκης.

  • ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας» από το θίασο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ» στο θέατρο «ΑΠΟΘΗΚΗ»

Το κλασικό «παραμύθι», «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας», του Ουάιλντ Οσκαρ, με υπόθεση που περιλαμβάνει πολλά κοινωνικά ρεαλιστικά στοιχεία, δραματοποιεί και σκηνοθετεί για δεύτερη φορά (η 1η ήταν την περίοδο 2003-2004) ο Γιάννης Κόκκινος, με νέα διασκευή, μουσική, σκηνικά και κοστούμια.

Ο συμβολικός αισθητισμός που ασπάστηκε ο Αγγλος διανοούμενος του 19ου αι., κάνει την παρουσία του σε αυτό το «παραμύθι» και δεν αποφεύγονται ο συναισθηματισμός, η ρητορική και ο εντυπωσιασμός. Κι ενώ η υπόθεση του έργου είναι ρεαλιστική, με κοινωνικά και ταξικά στοιχεία, το αποτέλεσμα είναι μεταφυσικής παρακμιακής αντίληψης. Ο συμβολισμός στις πράξεις των ηρώων μπορεί να λειτουργήσει μόνο στην περίπτωση που ο εκπαιδευτικός και ο γονιός, συζητήσουν μετά την παράσταση με τα παιδιά, απομυθοποιώντας τα πράγματα.

Ο Γ. Κόκκινος κατόρθωσε να μεταπλάσει το δραματικό του κείμενο σκηνοθετικά, ισορροπώντας τα νοήματα που δίνονται στους θεατές, με ικανοποιητικό τρόπο, καθώς και με αισθητική και παιδαγωγική ευαισθησία, έτσι ώστε να μην παράγεται συναισθηματική φόρτιση στην παιδική ψυχή, αλλά ούτε και η σκληρή πραγματικότητα της εποχής (που εν πολλοίς βιώνεται και σήμερα από μερίδα του πληθυσμού) να δημιουργεί ψυχολογικό πρόβλημα στους μικρούς θεατές και ούτε να τους στερεί το όνειρο και το όραμα για την ελπίδα. Η αλλαγή κοινωνικής συνείδησης στον πρίγκιπα (βέβαια, μετά θάνατο…), η αυτοθυσία του χελιδονιού, ο φιλολαϊκός χαρακτήρας του αστυνομικού (που ειρωνεύεται την εξουσία και υποκρίνεται ότι στηρίζει το σύστημα).

Ομήρου Οδύσσεια

Το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα είναι κυρίαρχο στη σκηνή. Οπως εμφανής είναι και η μεταφυσική αντίληψη περί από Θεού βοήθειας των φτωχών και κολασμένων της Γης. Η απογύμνωση του αγάλματος από ρουμπίνια και χρυσάφι, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε σκηνοθετικά να γίνει απόλυτα, και όχι κατά σημεία του σώματός του. Δηλ. το άγαλμα έπρεπε να μείνει γυμνό από τη στολή του Πρίγκιπα. Τα ωραία παραδοσιακά ρεαλιστικά σκηνικά και τα λειτουργικά κοστούμια εποχής βοηθούν στην αναπαράσταση της υπόθεσης του δραματικού κειμένου. Οι ηθοποιοί υποκρίνονται ικανοποιητικά. Ξεχωρίζουν οι: Ελένη Τριανταφύλλου, Ηλίας Νάκος και Στέφανος Οικονόμου. Συμμετέχουν ακόμη οι ηθοποιοί: Νικολέτα Κοφινά, Κατερίνα Τσιμογιάννη, Μιχ. Κόκκινος, Ζαχαρούλα Θεοδοσίου.Αλλοι συντελεστές της παράστασης είναι οι: Ζωή Σαρίδου (Χορογραφίες), Μιχάλης Κόκκινος (Μουσική), Εύη Μπαράκου (Κοστούμια), Θεόδ. Κόκκινος (Σκηνικά), Γιάννης Κόκκινος (ηχογραφημένη φωνή του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα).

  • ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ (επιλογή κειμένων) «Σύγκρουση Γενεών «Το Χάσμα»» στο θέατρο «ΚΝΩΣΟΣ»

Μια παράσταση αλλιώτικη από τις άλλες. Αφού οι ηθοποιοί δεν υποδύονται ρόλους ενός θεατρικού έργου, ενός θεατρικού συγγραφέα, μιας συγκεκριμένης εποχής, αλλά ρόλους των παρακάτω έργων: Σοφοκλή: «Αντιγόνη», Ευριπίδη: «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι», Αριστοφάνη: «Νεφέλες», Γ. Χορτάτση: «Ερωφίλη», Σπ. Περεσιάδη: «Γκόλφω», Αντ. Μάτεση: «Ο Βασιλικός», Σπ. Μελά: «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», Γρ. Ξενόπουλου: «Στέλλα Βιολάντη», Π. Χορν: «Το φιντανάκι», Π. Καγιά: «Τιμόνι στον έρωτα», Γ. Μανιώτη: «Το Ματς», Λούλας Αναγνωστάκη: «Ο ήχος του όπλου», Γ. Διαλεγμένου: «Μάνα-μητέρα-μαμά».

Κούλα η κατσικούλα

Δηλαδή, μετά τη θαυμάσια επιλογή, τα σχόλια, τους στίχους και τα συνδετικά κείμενα μεταξύ των αποσπασμάτων, που υπογράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ακολούθησε η σκηνική απόδοσή τους με την έγκυρη σκηνοθετική άποψη και ευθύνη του Λάμπρου Τσάγκα και με τη θαυμάσια μουσική επιμέλεια του Διονύση Τσακνή.Το κοινό θεματολογικό στοιχείο όλων των έργων είναι το χάσμα των γενεών και η σύγκρουση των γονιών με τα παιδιά τους, άλλοτε σε ηπιότερο και άλλοτε σε εντονότερο βαθμό. Ενα διαχρονικό κοινωνικό και οικογενειακό πρόβλημα, που απαντιέται βέβαια σε όλον τον κόσμο, αλλά η πρόταση του Κ. Γεωργουσόπουλου ήταν εξαρχής να παρασταθούν θεατρικά κείμενα γηγενούς παραγωγής, από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Η επιλογή είναι αντιπροσωπευτική, με έντονα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του θέματος/φαινομένου, όπως εμφανίζονται δραματολογικά και όπως πολύ πετυχημένα παρουσιάζονται σκηνικά. Είναι αξιοπρόσεκτη η ικανότητα όλων των ηθοποιών να αλλάζουν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, αυτομάτως και χωρίς αναπνοή, ανάλογα με το απόσπασμα του έργου: ύφος, γλώσσα, εποχή, ψυχολογικές καταστάσεις, ιδεολογικές απόψεις κλπ., όπως άλλωστε και: σκηνικά, μάσκες, περούκες, μακιγιάζ, κοστούμια. Ενας αγώνας δρόμου, με αισθητική ευαισθησία και καλλιτεχνική συνέπεια.

Παίζουν θαυμάσια οι ηθοποιοί: Εύα Μπενέτα, Λαμπρινή Λίβα, Μαρίτα Βλασοπούλου, Ηλίας Γκογιάνος, Δανάη Παπουτσή, Κων/νος Ζημιανήτης, Ηλέκτρα Λύρα και ξεχωρίζουν ιδιαίτερα οι: Λάμπρος Τσάγκας και Γιάννης Σταματίου.

  • ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ «Η Κούλα η κατσικούλα και το κλεμμένο τραγούδι» από τη θεατρική εταιρεία «ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΙ» στο θέατρο «ΗΒΗ»

Για δεύτερη χρονιά παίζεται με επιτυχία η παράσταση του έργου αυτού, που έγραψε ο Ευγένιος Τριβιζάς και χαρακτηρίζεται ως βουκολικό κωμειδύλλιο. Πρόκειται για ένα έργο, που θεματολογικά αφορά στην κλοπή και εκμετάλλευση της πνευματικής ιδιοκτησίας των καλλιτεχνών (εδώ στη μουσική). Μέσα από κωμικές καταστάσεις εξελίσσεται ο μύθος, με πρωταγωνιστές: τις κατσικούλες του βοσκού/Γ΄ αδερφού, και ιδιαίτερα την «Κούλα την κατσικούλα», τα δυο του αδέρφια, που του κλέβουν το υπέροχο τραγούδι του και το εκμεταλλεύονται εμπορικά, διεθνώς, τον γεροπατέρα, τους μουσικούς παραγωγούς κ.ά. 25 ρόλους.

Το κείμενο είναι γραμμένο με το γνωστό και ιδιαίτερα ευφάνταστο ύφος του δραματουργού, που απογειώνει τη φαντασία των παιδιών, ενεργοποιώντας τους συγχρόνως τη σκέψη και την κρίση, με τη γλώσσα του, τη γεμάτη από ευρηματικούς ιδιωματισμούς, σύνθετες λέξεις, νεολογισμούς κ.ο.κ., με την πλοκή και την πολυδιάστατη δράση των ηρώων, με την πρωτότυπη θεματολογία κ.ά.

Η έγκυρη σκηνοθετική δουλειά του Κώστα Φαρμασώνη πραγματώνει, αναμφισβήτητα, το όραμα του δραματουργού, με την εξίσου σημαντική δουλειά των: Λέας Κούση (σκηνογραφία), Τζωρτζίνας ΚωστοπούλουΓιάννη Ψειμάδα (μουσική δημιουργία), Εφης Καρακώστα (Χορογραφία). Παίζει ζωντανά μουσική ο Χρήστος Σύγγελος. Παίζουν οι ηθοποιοί, χωρίς κανένας τους να υστερεί υποκριτικά: Μαρία Δρακοπούλου, Δημ. Αντωνιάδης, Αντ. Χαντζής, Ν. Φραγκιουδάκης, Χριστίνα Πλατανιώτη, Δ. Λύρας, Νίκη Λειβαδάρη, Κ. Αυλωνίτης, Σωτ. Δούβρης. (ενδυματολογία),

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 31 other followers