Η κοινωνική – πολιτική διάσταση των παραμυθιών


Από την παράσταση «Ενα σπίτι παραμύθια»
  • (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 11 Δεκέμβρη 2009
  • Του συνεργάτη μας ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ)

ΚΕΛΛΥΣ ΣΤΑΜΟΥΛΑΚΗ «Αναζητώντας τη Ραπουνζέλ», από το θίασο «Αβάντι», στο Θέατρο «ΒΕΑΚΗ»

Το παρόν έργο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα διασκευή του κλασικού παραμυθιού «Ραπουνζέλ» των αδελφών Γκριμ. Μια εκδοχή της σύγχρονης πραγματικότητας, την οποία η δραματουργός Κέλλυ Σταμουλάκη δίνει με ευαισθησία και ευρηματικότητα στα παιδιά του παρόντος/πολίτες του μέλλοντος.

Η υπόθεση του έργου αναφέρεται στην τεχνολογία που μας κατακλύζει. Χρησιμοποιείται, όμως, πάντοτε η τεχνολογία προς όφελος των ανθρώπων και των λαών… ή μήπως κάποιοι εξυφαίνουν σχέδια προκειμένου να ικανοποιήσουν τα διαφόρων ειδών συμφέροντά τους, θέτοντας σε κίνδυνο τα παιδιά, τα οποία, ως πιο ευάλωτα και δεκτικά, πέφτουν θύματα είτε της υπερκατανάλωσης – με σοβαρές συνέπειες τόσο στη σωματική όσο και στην πνευματική τους υγεία – είτε, μακροπρόθεσμα, μιας άνευ όρων παράδοσης της κριτικής τους σκέψης και συνείδησης στους παντός είδους επιτήδειους χειραγωγούς; Θα ήταν, ωστόσο, άδικο να παραγνωρίσει κανείς όλα εκείνα τα θετικά στοιχεία που η επιστήμη και η τεχνολογία εξασφαλίζουν προς όφελος της ανθρωπότητας και της βελτίωσης της ποιότητας ζωής.

Το θέατρο αποτελεί τον πιο άμεσο και ζωντανό τρόπο μετάδοσης μηνυμάτων που ευαισθητοποιεί και προβληματίζει μέσα από την επαφή και επικοινωνία των παιδιών με το κείμενο και τα βαθύτερα νοήματά του. Στο συγκεκριμένο, λοιπόν, θεατρικό κείμενο η δραματουργός πραγματεύεται με ιδιαίτερη επιτυχία: α. Την αναζήτηση χαμένων παιδιών και την παντός είδους εκμετάλλευσή τους, β. Τη χρήση των τεχνολογικών επιτευγμάτων ως μέσων καταστολής (κάμερες/συστήματα παρακολούθησης, μικροτσίπ, προγράμματα ύπνωσης), γ. Τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, δ. Το κυνήγι των εξοπλισμών, ε. Ηλεκτρονικά, πολεμικά παιχνίδια, κλπ. Η συγγραφέας εκφράζει και μεταδίδει στα παιδιά/θεατές της παράστασης τους κοινωνικούς προβληματισμούς της για το έλλειμμα της δημοκρατίας – που προκύπτει από την κακή χρήση της τεχνολογίας και της εξουσίας – και την επιχειρούμενη υφαρπαγή της ελευθερίας. Με τρόπο παιδαγωγικό, απευθύνεται έμμεσα στα παιδιά, για όσα κοινωνικά και πολιτικά θέματα θα τα επηρεάσουν ως αυριανούς πολίτες, χρησιμοποιώντας ως όχημα ένα περιεκτικό δραματικό κείμενο και μια άρτια οργανωμένη σκηνική δράση. Αντιλαμβάνεται την κοινωνική ευθύνη, που επιβάλλεται να έχει ο καλλιτέχνης, ιδιαίτερα, αλλά και ο κάθε πολίτης, που η εργασία του έχει κοινωνικό ρόλο και επιδρά στον ψυχισμό και στη συνείδηση του αναπτυσσόμενου και εξελισσόμενου παιδιού και εφήβου (εκπαιδευτικός, γονιός, δραματουργός, σκηνοθέτης, ηθοποιός, κάθε είδους καλλιτέχνης, που έρχεται σε επαφή με τα παιδιά).

Απ’ το «Αναζητώντας τη Ραπουνζέλ»

Αισθητικά, η Κέλλυ Σταμουλάκη επέλεξε μέσα από τον τεράστιο και σημαντικότατο χώρο της λογοτεχνίας και του λαϊκού παραμυθιού το υλικό για τις καλλιτεχνικές της επιδιώξεις. Η σύγχρονη μάγισσα Φράου Φον Κλοπίδου δε μας παρουσιάζεται όπως η μακρινή της πρόγονος καβάλα σε σκουπόξυλο, και δεν επιχειρεί μεταφυσικά μαγικά και ξόρκια για να πετύχει τους σκοπούς της. Η σύγχρονη μάγισσα έχει στην υπηρεσία της ολόκληρη τη σύγχρονη τεχνολογία και τα μαγικά της συμβολίζουν και παραπέμπουν στις σκοπιμότητες που θέτουν κάποιοι για να κοιμίσουν και να αλλοτριώσουν τις συνειδήσεις των παιδιών ειδικά και των ανθρώπων γενικότερα, με αποτέλεσμα την (υπερ)κατανάλωση όλο και περισσότερων προϊόντων, που διαφημίζουν και πωλούν οι εταιρείες και οι κάθε είδους «Εμποροι των Εθνών». Το θύμα της μάγισσας Κλοπίδου είναι η Ραπουνζέλ, η οποία σταδιακά αντιλαμβάνεται τις δόλιες ενέργειες της «μητριάς» της, με τη βοήθεια του ουμανιστή Ιάσονα και του πανέξυπνου παπαγάλου Σ-Τέλειου.Τα μηνύματα του έργου είναι αρκετά αισιόδοξα. Η δραματουργός δίνει διεξόδους προκειμένου να συμβάλει σ’ ένα καλύτερο για την ανθρωπότητα μέλλον. Για την επίτευξη των στόχων της χρησιμοποιεί κοφτούς διαλόγους, γρήγορη δράση και εναλλαγές σκηνών, σασπένς στο μύθο, πλούσιο χιούμορ και παιδικότητα στο ύφος του κειμένου, ώστε να δένει αρμονικά η αισθητική του λόγου με τα μηνύματα του έργου και στη συνέχεια όλα αυτά μετουσιώνονται, δια της σκηνοθετικής φαντασίας του Γιάννη Βούρου, σε εντυπωσιακή σκηνική δράση, με αρωγούς φυσικά τη μαεστρία του σκηνογράφου Γιώργου Κολιού, της ενδυματολόγου Σοφίας Κατσούρα (τα κοστούμια είναι εντυπωσιακά), του μουσικού Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, του χορογράφου Θοδωρή Πανά και του φωτιστή/κινηματογραφιστή Γιάννη Κουρπαδάκη. Οι εικόνες του βίντεο (προσεγμένη η δουλειά των Γιώργου Κολιού και Νίκου Δροσάκη) βοηθούν και αισθητικά και στην εξέλιξη του μύθου επί σκηνής.

Τους ρόλους απέδωσαν υπέροχα, χωρίς να υστερήσει κανένας, οι ηθοποιοί: Στάθης Βούτος (Παπαγάλος Σ-Τέλειος, με ιδιαίτερη υποκριτική ικανότητα), Νατάσα Μαρματάκη (Φράου Φον Κλοπίδου, κατά τη γνώμη μου, ξεχώρισε με την υπέροχη εκφραστικότητά της), Στέλιος Πετράκης (Πατέρας), Μαριάννα Λουκάκη (Μάνα και Μνήμη), Θοδωρής Πανάς (Ιάσονας και Ελεγκτής), Αννα Κολιοφώτη. Η ζωντανή μουσική (Λουκάς Αγγελίνας στο αρμόνιο, υπεύθυνος και για την ενορχήστρωση, Ιάκ. Παυλόπουλος στα κρουστά και Κατερίνα Τεπελένα στο βιολί) έδωσε άλλη διάσταση στην παράσταση.

Το πρόγραμμα της παράστασης είναι από τα καλύτερα της τρέχουσας θεατρικής περιόδου, δεδομένου ότι περιλαμβάνεται επιπλέον σε αυτό ολόκληρο το θεατρικό κείμενο (Εκδόσεις ΩΡΙΩΝ, Αθήνα 2009, σελ. 84).

Το έργο, και η παράστασή του, προβάλλει με αισθητικό και παιδαγωγικό τρόπο το «Χαμόγελο του παιδιού», μια πετυχημένη κοινωνική οργάνωση, για την οποία ο Λ. Μαχαιρίτσας έχει γράψει ένα θαυμάσιο ύμνο, ο οποίος ακούγεται στην παράσταση. Οι θαυμάσιοι στίχοι όλων των τραγουδιών ανήκουν στους Κέλλυ Σταμουλάκη, Γιάννη Προεστάκη, Τερψιχόρη Γκιόκα.

ΛΙΝΑΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ – ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ «Ενα σπίτι παραμύθια», από τη ΣΠΕΙΡΑ ΣΠΕΙΡΑ», στην Παιδική Σκηνή της «ΑΘΗΝΑΪΔΑΣ»

Δύο σημαντικοί δημιουργοί, ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης και η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου, έχουν δημιουργήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση, η οποία χαρακτηρίζεται από τη ρυθμική και μελωδική μουσική του Κραουνάκη (βασισμένη σε διάφορα μουσικά μοτίβα, στοιχεία από παλιά λαϊκά τραγούδια, από δημοτικά, από όπερα, και αποτελούμενη και από άλλους ρυθμούς και μελωδίες, που χαρακτηρίζουν τη μουσική διαδρομή του συνθέτη, κλπ.), το θαυμάσιο λιμπρέτο και τους στίχους της Νικολακοπούλου, την έντονη και συνεχή κίνηση των ηθοποιών, τα πολύχρωμα κοστούμια τους, τα τόσα ανάγλυφα αντικείμενα (του Αλέξ. Λόγγου) που αναφέρονται στα κείμενα, το άπλετο χιούμορ, τις υπέροχες φωνές των ηθοποιών (ξεχωρίζει η μελωδική φωνή της Ηρώς Σαΐα), το μπρίο στην υποκριτική απόδοση όλων ανεξαιρέτως των ταλαντούχων ηθοποιών (ιδιαίτερες ικανότητες παρουσιάζει ο στυλοβάτης της παράστασης, ηθοποιός του Θεάτρου Τέχνης, Βασίλης Βασιλάκης).

Η παράσταση έχει μια σπονδυλωτή δομή, συνδυάζοντας τον αφηγηματικό λόγο και συγχρόνως τη δραματοποίηση κλασικών και μη παραμυθιών: «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» (Χ. Κ. Αντερσεν), «Το πετροκάραβο» και «Ενα σπίτι παραμύθια» (Λ. Νικολακοπούλου), «Η έξυπνη Γκρέτα» (αδελφών Γκριμ), «Ο Τζακ και η φασολιά» (Ζ. Γιάγκοπς), «Η συναυλία των ζώων» (αδελφών Γκριμ) και «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» (G. S. Barbot de Villeneuve, 1695-1755).

Η συνεργασία των δύο δημιουργών, παλιότερα, είχε φέρει στο φως σαράντα επτά τραγουδιστά παραμύθια, από τα οποία επτά παρουσιάζονται στην παρούσα παράσταση και θα ήταν ευχής έργο να δούμε και τα υπόλοιπα επί σκηνής.

Η ζωντανή μουσική (ακορντεόν της Αννας Λάκη και κρουστά της Σοφίας Κακουλίδου) ενθουσιάζει τους μικρούς θεατές της παράστασης. Οι μουσικοί ενσωματώνονται στην παράσταση και κατά σημεία αναλαμβάνουν ρόλους. Οι τραγουδιστές της ομάδας Σπείρα Σπείρα γίνονται ηθοποιοί και ζωντανεύουν με επιτυχία παραμυθιακούς χαρακτήρες.

Πολλά συμβαίνουν επί σκηνής, έτσι που να αναπτύσσεται η δημιουργική φαντασία των παιδιών, τα οποία έκπληκτα παρατηρούν μιαν άλλη σκηνοθετική εκδοχή από εκείνη που τα ίδια είχαν δημιουργήσει με τη φαντασία τους, όταν διάβαζαν τα ίδια παραμύθια.

Πρόκειται για λυρικό θέατρο, με στοιχεία όπερας, που βελτιώνει τη μουσική αισθητική και αντίληψη των παιδιών.

Τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη και τα χάρτινα κοστούμια του Νίκου Φλώρου ευφάνταστα και ευρηματικά, μέσα σε μια σκηνή στο κέντρο της πλατείας, που δίνει μεγαλύτερη αμεσότητα στα δρώμενα και παράγει διαδραστική ενέργεια στους θεατές. Επιτυχείς και οι χορογραφίες της Αναστασίας Γεωργαλά.

Μια παράσταση, που δικαιώνει τις απόψεις του Βασ. Ρώτα για το θέατρο: «Θέατρο (είναι) η τελειότερη και ζωντανότερη μορφή της τέχνης, τελειότερη γιατί μεταχειρίζεται όλα τα εκφραστικά μέσα, όλες τις τέχνες, ζωντανότερη γιατί είναι μαζί και γιορτή. Τέχνη μες στις τέχνες και γιορτή μες στις γιορτές».

Παίζουν: Β. Βασιλάκης, Χρ. Γεροντίδης, Τερέζα Κρητικού, Γιολάντα Σκαφτούρου και Ηρώ Σαΐα.

Καλοπροαίρετα δύο παρατηρήσεις: Τα παραμύθια δεν έχουν επιμύθιο, μόνο οι μύθοι. Στέλνεται, κατά τη γνώμη μου, λανθασμένο ιδεολογικό μήνυμα στα παιδιά, αν και αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει δραματουργική σκωπτική διάθεση, η οποία μπορεί να λειτουργήσει πιο θετικά στους ενήλικους θεατές. Επίσης, λανθασμένο μήνυμα (μάλλον αντι-οικολογικό) στέλνεται με τη μάσκα/κεφάλι ζώου (μάλλον λύκου), που φοράει το Τέρας. Η μάσκα μιας αποκρουστικής μορφής τέρατος θα ήταν πιο ταιριαστή στον ήρωα με την καλή καρδιά.

Στα ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης και Αγρινίου

«Ο βραχνιασμένος φαλτσοτενόρος και οι περιπέτειες της δημοτικής μπάντας»
  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 4 Δεκέμβρη 2009.
  • Του ΘΑΝΑΣΗ Ν. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
  • ΛΑΜΙΑ: ΜΑΪΚ ΚΕΝΙ «Το αγόρι με τη βαλίτσα». Μετάφραση: ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ, από την Παιδική Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Αρχικά θα συγχαρώ την Ξένια Καλογεροπούλου για τη μετάφραση του κειμένου του Βρετανού δασκάλου, αρχικά, ηθοποιού και πολύγραφου δραματουργού, στη συνέχεια, Μάικ Κένι, αλλά και να την ευχαριστήσω για την παρουσίαση του σημαντικού αυτού κοινωνικοπολιτικού έργου στο ελληνικό παιδικό κοινό. Επίσης, συγχαίρω και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου (ΔΗΠΕΘΕ) Ρούμελης για τη συγκεκριμένη δραματολογική επιλογή του.

Θεματολογικά ο δραματουργός, με το έργο του αυτό, αναδεικνύει τα σύγχρονα καυτά διεθνή προβλήματα της μετανάστευσης, του ρατσισμού, της φτώχειας και του πολέμου, αλλά και της εκμετάλλευσης των μεταναστών. Τα παιδιά/θεατές έχουν ανάγκη από θεατρικά έργα κοινωνικού προβληματισμού, αφού πρέπει παιδαγωγικά και κοινωνικά οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς να προτιμούν και παραστάσεις με έργα που δικαιώνουν την κοινωνική αποστολή της τέχνης. Το δραματουργικό εύρημα της γνώσης και ουσιαστικά αφομοίωσης των μηνυμάτων, από μέρους του πρωταγωνιστή Ναζ, του ανατολίτικου παραμυθιού «Σεβάχ ο θαλασσινός», είναι ομολογουμένως ευφυές.

Η σκηνοθετική άποψη του Κώστα Γάκη είναι πολύ καλή και προς τη σωστή αισθητικά και κοινωνικο-παιδαγωγικά κατεύθυνση, εναρμονισμένη με τις συγγραφικές προθέσεις του Κένι. Η παράσταση παράγει ευαισθησία. Προβάλλονται δραματικές καταστάσεις με διακριτικότητα, αλλά και χιουμοριστικές καταστάσεις, ώστε να υπάρξει καλύτερη πρόσληψη των θεμάτων από τους μικρούς θεατές. Κατά σημεία υπάρχουν δραματικά στοιχεία, τα οποία – κατά τη γνώμη μου – θα έπρεπε να είναι κάπως περισσότερα και εντονότερα, αφού τα θέματα που διαπραγματεύεται το έργο, ούτως ή άλλως, είναι δραματικά. Σε ελάχιστα σημεία παρατήρησα εύθυμη διάθεση των ηθοποιών, ενώ η ατμόσφαιρα στη δεδομένη στιγμή ήταν δραματική (πόλεμος). Νομίζω ότι τα παιδιά δέχονται ως φυσιολογικά τα δραματικά στοιχεία όταν δίνονται με τον κατάλληλο αισθητικό τρόπο και δεν πρέπει να φοβόμαστε τυχόν αρνητικές αντιδράσεις τους από την πλατεία. Οι εναλλαγές των σκηνών είναι γοργές, με δυναμισμό κινήσεων και παραστάσεων, που μεταδίδουν ενεργοποίηση της προσοχής και του ενδιαφέροντος των θεατών, με την αρωγή βέβαια της περίπλοκης δομής του έργου, της πλοκής των γεγονότων και καταστάσεων και της συνεχούς έντονης δράσης των ηρώων. Τα στοιχεία δραματοποίησης καταστάσεων, θεατρικού παιχνιδιού και σωματικού θεάτρου είναι εμφανή και πετυχημένα.

«Η Πουλτσινέλα και το μαγικό δάσος»

Η διασκευή του έργου, με τη συλλογική δουλειά του θιάσου, απέδωσε, η μουσική του Κώστα Γάκη εγγράφεται στα θετικά της παράστασης και υπογραμμίζω την αξία που έχει το ζωντανό τραγούδι των ηθοποιών και η χορογραφία της Ελενας Γεροδήμου βρίσκεται στο κλίμα της παράστασης.Στην παράσταση δεν υπάρχουν τα παραδοσιακά ζωγραφικά σκηνικά και οι κατασκευές απόδοσης του δραματικού χώρου. Η σκηνογραφία εδώ – όπως και σε άλλες παραστάσεις με σύγχρονη αντίληψη – παρουσιάζεται με μεταφερόμενα αντικείμενα, ζωγραφιστά ταμπλό και εναλλασσόμενα κοστούμια, έτσι που να είναι «το δυναμικό και πολυλειτουργικό στοιχείο της θεατρικής αναπαράστασης»1. Για τα σκηνικά και τα κοστούμια έχει την ευθύνη η Αγγελίνα Παρασκευαΐδη, καθ’ όλα άξια.

Οι ρόλοι είναι πολλοί, γι’ αυτό ανέλαβαν και αποδίδουν με μεγάλη επιτυχία οι εξής ηθοποιοί: Χριστιάνα Κανδυλιώτη, Σοφία Κουκουλά, Βίκυ Κουκουτσίδη, Κάρολος Μάισσα (Αγόρι με τη Βαλίτσα), Νίκος Μήτσας, Εύη Μητσοπούλου, Θανάσης Μιχαηλίδης, Γιώργος Σαπουντζόγλου.

Το πρόγραμμα της παράστασης πολύ ενημερωτικό και αισθητικά ωραίο. Προτείνω να αποτελέσει υλικό για τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς για συζήτηση με τα παιδιά στο σχολείο και στο σπίτι και να διατηρείται στη βιβλιοθήκη, μαζί με παρόμοια προγράμματα και σχετικά βιβλία για το θέατρο. Αυτό, είναι βέβαιο, θα αποτελέσει μέρος της θεατρικής αγωγής και εκπαίδευσης των παιδιών, προς θετική κατεύθυνση.

«Το αγόρι με τη βαλίτσα»
  • ΑΓΡΙΝΙΟ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΡΚΟΥ «Ο βραχνιασμένος φαλτσοτενόρος και οι περιπέτειες της δημοτικής μπάντας», από την Παιδική-Νεανική Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου έχει παράδοση στις παραστάσεις για παιδιά και μια επιτυχή καλλιτεχνική πορεία στον τομέα αυτό των δραστηριοτήτων του. Συνεργάστηκαν μαζί του αξιόλογοι σκηνοθέτες, άλλοι συντελεστές των παραστάσεων και ηθοποιοί, παρουσιάζοντας θαυμάσια αποτελέσματα, στο παρελθόν.

Η φετινή παράσταση για παιδιά αποτελεί – κατά τη γνώμη μου – μια παραφωνία και μια εξαίρεση. Εντοπίζω το πρόβλημα στην ατυχή επιλογή του συγκεκριμένου δραματικού κειμένου, το οποίο είναι μια παρωδία ύφους και γλώσσας του εξαιρετικού σύγχρονου δραματουργού Ευγένιου Τριβιζά. Ο δραματουργός Παναγιώτης Λάρκου, συγχρόνως και σκηνοθέτης της παράστασης, επιχείρησε να μιμηθεί – δεν έχει σημασία αν αυτό έγινε εκούσια ή ακούσια – τον Ευγένιο Τριβιζά, ο οποίος ομολογουμένως – με την πάροδο των χρόνων – δημιουργεί «σχολή» στη Λογοτεχνία και στο Θέατρο για παιδιά στη χώρα μας. Το εγχείρημα αυτό νομίζω ότι δεν κρίνεται πετυχημένο, βλέποντας κανείς το αποτέλεσμα. Η ευθύνη, βέβαια, δε βαρύνει τους άλλους συντελεστές της παράστασης ούτε τους ηθοποιούς, οι οποίοι προσπάθησαν και κατάφεραν υποκριτικά να δώσουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Οταν δεν υπάρχει έμπνευση, από το κείμενο, όταν υπάρχει μια υπερβολική σουρεαλιστική διάθεση, αλόγιστη φαντασία και ασαφείς ιδεολογικοί και αισθητικοί στόχοι, προφανώς κανένας δεν μπορεί να παραγάγει θετικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, ούτε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης (ακόμη και αν ήταν άλλος), στο βαθμό που απαιτούν όλα τα είδη της τέχνης, που συνυπάρχουν στο, ιδιαίτερα απαιτητικό, θέατρο για παιδιά.

Το έργο είναι, ως ένα βαθμό, επηρεασμένο από το έργο του Τριβιζά «Κούλα η Κατσικούλα και το κλεμμένο τραγούδι». Εκεί ως θέμα έχουμε την κλοπή της πνευματικής ιδιοκτησίας (υπαρκτό πρόβλημα), εδώ την πρόθεση ενός φαλτσοτενόρου να κλέψει τη μουσική από τους ανθρώπους, κατακτώντας και εξουσιάζοντας την ανθρωπότητα (αρρωστημένες φαντασιώσεις, ακόμη και σε σενάριο έργου τέχνης). Οι καλές και σωστές προθέσεις του δραματουργού για «την πίστη που πρέπει να έχει κανείς στον εαυτό του και στις δυνάμεις του», για «τις μάχες που δε θα χαθούν αν παλέψουμε μέχρι και την τελευταία στιγμή»2 (ρόλο που αναλαμβάνει ο μαέστρος της δημοτικής μπάντας), θα μπορούσαν να αναδειχθούν σε κάποιο παρόμοιο ή διαφορετικό έργο.

Φιλότιμες και αρκετά αξιόλογες προσπάθειες, μια και δεν απορρίπτω συλλήβδην την παράσταση, έγιναν από το σκηνοθέτη (που φαλκιδεύτηκε από το κείμενό του), ο οποίος έχει να παρουσιάσει καλά στοιχεία στη διδασκαλία των ρόλων, και κάποια ευρηματικότητα στη σκηνική αναπαράσταση (κιβώτια, παρτιτούρες-όργανα, κοτόπουλο κ.ο.κ.), από τη σκηνογράφο και ενδυματολόγο Βασιλική Κυπραίου (και βοηθό σκηνοθέτη), η οποία έδωσε θετικά στοιχεία στο αποτέλεσμα, και από τον Διονύση Λάζαρη, ο οποίος είχε την ευθύνη των φωτισμών.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Βασίλης Αρβανίτης, Ιωάννης Δρακόπουλος, Λήδα Καπνά, Ερμόλαος Ματθαίου και Παύλος Σταυρόπουλος.

  • 2η ΧΡΟΝΙΑ:

Συνεχίζονται και φέτος με επιτυχία οι παραστάσεις του έργου των Αννας-Σεβαστής Τζίμα – Σύλβιας Κουτσουφλάκη «Η Πουλτσινέλα και το μαγικό δάσος», στον Πολυχώρο «Μορφές Εκφρασης». Μέσα από παραμυθιακές συμβάσεις και καταστάσεις τα παιδιά/θεατές καλούνται να προβληματιστούν για τα περιβαλλοντικά προβλήματα που αφορούν στην καταστροφή των δασών και στην αναγκαιότητα προστασίας του οικοσυστήματος. Επίσης, στέλνονται, έμμεσα, μηνύματα για τις αξίες της ελευθερίας, της φιλίας, της αγάπης στη ζωή, σε πρακτικό καθημερινό επίπεδο. Η μουσική, βασισμένη στο σύστημα CarlOrff, παράγεται ζωντανά επί σκηνής από τους μουσικούς/ηθοποιούς με όργανα, όπως, ακορντεόν, τσέλο, κιθάρα, πιάνο, μεταλλόφωνα, ξυλόφωνα, κλπ. Οι μάσκες και οι ενδυμασίες της Κομέντια ντελ άρτε είναι παρούσες με τη διαχρονική τους σημασία και λειτουργικότητα. Η σκηνοθεσία είναι του Θωμά Κινδύνη, η σκηνογραφία-ενδυματολογία της Αννας-Σεβαστής Τζίμα, η μουσική των Ματίνας Τσιγκούνη, Σύλβιας Κουτσουφλάκη, Αννας-Σεβαστής Τζίμα και παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Ζούπης, Κλεονίκη Καραχάλιου, Δάφνη-Αννα Καφετζή, Δώρα Ραγκούση, Αννα-Σεβαστή Τζίμα. Μια παράσταση που θα συγκινήσει τα παιδιά και θα τα απογειώσει σε επίπεδα φαντασίας και ονείρου3.

Σημειώσεις

1. Βλ. Pavis, P., Λεξικό του Θεάτρου, Gutenberg, Αθήνα 2006, σ. 444

2. Αποσπάσματα από κείμενο του δραματουργού/σκηνοθέτη στο πρόγραμμα του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου.

3. Κριτική για την περσινή παράσταση του έργου βλ. «Ριζοσπάστη», 19.12.2008

“Για μια φούχτα μπάμιες” – “Τα γιασεμιά και τ’ όνειρο”

  • Παραστάσεις με κοινωνικά θέματα
«Τα γιασεμιά και τ’ όνειρο»
  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 27 Νοέμβρη 2009.
  • Του συνεργάτη μας ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
  • ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΡΙΒΙΖΑ «Για μια φούχτα μπάμιες»1 στο θέατρο «ΠΕΙΡΑΙΩΣ 131»«ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΙ» από τη θεατρική εταιρεία

Ο Ευγ. Τριβιζάς με τα ζώα, και ιδιαίτερα με τους λύκους, έχει μια ιδιαίτερη σχέση και εκφράζεται, συγγραφικά, με πλέρια ευαισθησία2. Και στο παρόν έργο πρωταγωνιστές είναι δύο απελπισμένοι λύκοι, ο Λυκούργος και ο Λυκήτας, οι οποίοι προσπαθώντας να επιβιώσουν καταφεύγουν «στην παρθένα ζούγκλα των ανθρώπων»…!, αντικαθιστούν έναν κτηνίατρο και μια νοσοκόμα, προσπαθώντας να βρουν φαγητό και μέσα από δυσκολίες, απρόοπτα και αγχωτικές καταστάσεις… καταλήγουν ως λυκόσκυλα, πλέον, σ’ ένα χωράφι με μπάμιες.

Το παιδί/θεατής διασκεδάζει αφάνταστα με τις περιπέτειες των λύκων, με τα κωμικά επεισόδια του μύθου, με τους ήρωες που μπαινοβγαίνουν στο κτηνιατρείο, με διάφορα ζώα ψεύτικα ή αυτά που υποδύονται ηθοποιοί (η ενδυμασία του λαγωνικού Εμοβόρ είναι υπέροχη, επίσης της αμίλητης παπαγαλίνας μέσα στο κλουβί της, του κατσικιού, του τυφλοπόντικα και προπαντός των λύκων, με θαυμάσιες μουσούδες) κ.ο.κ.

Ο δραματουργός θέτει για μια ακόμη φορά τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη μας3, για προβληματισμό και συζήτηση4, ελπίζοντας στην κινητοποίηση παιδιών και γονιών για την επίλυσή τους. Αν και το κείμενο και η τέχνη, γενικότερα, δεν μπορεί να δώσει πολιτική λύση, ωστόσο ο προβληματισμένος γονιός και εκπαιδευτικός οφείλει, κατά τη γνώμη μου, τα ερεθίσματα του παιδιού από την παράσταση να τα συζητήσει μαζί του και κατά τις ώρες των διαδηλώσεων για το περιβάλλον. Διότι, αν η τέχνη δε συνδεθεί με τη ζωή, αποτελεί κενό γράμμα και μη πρακτικά χρήσιμη, κοινωνικά παιδαγωγική πρόθεση.

Από την παράσταση «Μια φούχτα μπάμιες»

Το έργο εμπεριέχει, εκτός από τις κωμικές καταστάσεις, και αρκετές «ιλαροτραγικές», κατά τον Τριβιζά, καταστάσεις, όπως: Τον άνισο και άδικο αγώνα για την επιβίωση, την επιφυλακτικότητα των παιδιών και την αντίσταση σε ενδεχομένως επικίνδυνες κοινωνικές εξελίξεις, τον αναπόφευκτο τελικά συμβιβασμό που φέρνει την απώλεια της ελευθερίας, κλπ.Αξιοθαύμαστα είναι τα σκηνοθετικά και σκηνογραφικά ευρήματα, καθώς και οι φευγαλέες σκιές των ηρώων (η κυρία με το χρυσόψαρο, ο Γοργοντζόλας με τον τυφλοπόντικα, ο κτηνίατρος με τη νοσοκόμα, ο κυνηγός με το λαγωνικό, ο τσέλιγκας με το κατσικάκι), που δίνουν έναν αισθητικό τόνο από την παράδοσή μας. Σημειώνω, επίσης, ότι η σκηνή, όπου παίζουν ο τσέλιγκας και ο κτηνίατρος, θυμίζει σκηνή με τους ήρωες του Θεάτρου σκιών μπαρμπα – Γιώργο και Καραγκιόζη, αντίστοιχα. Η σατιρική διάθεση κοινωνικών καταστάσεων είναι διάχυτη στο έργο και στη σκηνή.

Τη σκηνοθεσία έκανε με επιτυχία ο Κώστας Ν. Φαρμασώνης, ο οποίος έχει ειδικευτεί πάνω στο θεατρικό έργο του Τριβιζά, αφού έχει ανεβάσει πολλά έργα του στο παρελθόν, και συνεχίζει. Ολοι οι άλλοι συντελεστές της παράστασης κινούνται στο ίδιο θετικό αισθητικά κλίμα: Τα σκηνικά είναι της Λέας Κούση, τα κοστούμια της Τζωρτζίνας Κωστοπούλου, η μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη, η χορογραφία της Εφης Καρακώστα και τους ρόλους απέδωσαν με υποκριτική δεινότητα οι: Νίκος Γκεσούλης (Λυκούργος) και Θοδωρής Προκοπίου (Λυκήτας) (Από τις λιγοστές φορές, που στις παραστάσεις για παιδιά οι θεατές δε βλέπουν καθόλου το πρόσωπο των ηθοποιών, λόγω μάσκας. Οι δυο ηθοποιοί έπαιξαν με την ψυχή τους και με ιδιαίτερη ικανότητα). Ξεχώρισαν: Σουζάνα Βαρτάνη (Κοκκινοσκουφίτσα, αδερφή Ευλαμπία, παπαγαλίνα Χαβάγια), Δημ. Αντωνιάδης (κτηνίατρος Κλεομένης Κολάψους, τσέλιγκας), Μαρία Καμακάρη (η κυρία με το χρυσόψαρο Ούγια Μπετούγια, ένα ζωηρό κατσικάκι, η οποία διαθέτει καταπληκτικές τραγουδιστικές ικανότητες), Αντ. Χατζής (ο κύριος με τον τυφλοπόντικα, Αγαμέμνων Μπισμπίκης-Γοργοντζόλας, το άγριο λαγωνικό, Εμοβόρ), Λεων. Αργυρόπουλος (ο τυφλοπόντικας, Φανούρης, ο ναύτης με την παπαγαλίνα), Κώστας Αυλωνίτης και ο Γιώργος Σουξές (παίζουν εναλλάξ: ο φύλακας του ζωολογικού κήπου, Μπάμπης Μπαρμπούτσαλος, ο κυνηγός με το λαγωνικό, Σμπάρος Χατζημπαρούτης).

  • ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΤΖΕΣΚΑΚΗ «Τα γιασεμιά και τ’ όνειρο» στο θέατρο «ΑΝΕΣΙΣ» από την Παιδική Σκηνή «ΚΙΒΩΤΟΣ»

Ο ταλαντούχος δραματουργός και σκηνοθέτης Γιώργος Φρατζεσκάκης συνεχίζει με συνέπεια στην ποιότητα το καλλιτεχνικό έργο του στο χώρο του Θεάτρου για παιδιά. Κατά τις δύο περασμένες θεατρικές περιόδους είχε παρουσιάσει το έργο του συνθέτη Σταύρου Κουγιουμτζή, μέσα στη θεατρική παράσταση του έργου του: «Το αγόρι που μιλούσε με τα πουλιά». Κατά την τρέχουσα θεατρική περίοδο, με το νέο έργο του «Τα γιασεμιά και τ’ όνειρο», παρουσιάζει ένα σημαντικό μέρος του έργου του συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη. Ο δραματουργός, με έμπνευση και μαστοριά, προσφέρει ιδιαίτερα στον παιδόκοσμο ένα αξιόλογο έργο με κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο, αλλά και μια παράσταση με αισθητικές απαιτήσεις. Τολμά, και είναι βέβαιο ότι το θεατρικό κοινό θα ανταποκριθεί, να παρουσιάσει μια δύσκολη και ταραγμένη εποχή, τη δεκαετία του ’60. Με απλό και κατανοητό συγγραφικό και θεατρικό τρόπο εισάγει τα παιδιά στην ιστορική περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, με τις διώξεις και τις εξορίες των αριστερών, αναφέροντας – εντελώς διακριτικά και με παιδαγωγική ευαισθησία – το ρόλο των καταδοτών της Ασφάλειας, το πρόβλημα της φτώχειας, τα όνειρα των απλών ανθρώπων, και ιδιαίτερα των νέων για μια καλύτερη ζωή, τον έρωτα, στην αγνή και άδολη μορφή του και όχι με το σύγχρονο, πολλές φορές από τα ΜΜΕ, εκχυδαϊσμό του. Και ο μύθος ταξιδεύει με τη βοήθεια της θαυμάσιας μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη και των υπέροχων στίχων των ποιητών μας Νίκου Γκάτσου, Γιάννη Θεοδωράκη, Ιάκωβου Καμπανέλλη, Μίκη Θεοδωράκη, Βασίλη Ρώτα, Πάνου Κοκκινόπουλου, Γιάννη Ρίτσου, Κώστα Βάρναλη, Μάνου Ελευθερίου, Νότη Περγιάλη, Τάσου Λειβαδίτη. Ολοι οι ηθοποιοί τραγουδούν ζωντανά επί σκηνής (καραόκε).

Η συγκίνηση είναι έκδηλη σε αρκετά σημεία της παράστασης, καθώς το δραματικό στοιχείο προέχει, αν και οι κωμικές καταστάσεις είναι διάχυτες, φανερώνοντας – όπως ο Φρατζεσκάκης γνωρίζει και επιχειρεί επιτυχώς – ότι τα παιδιά – κυρίως των μεγαλύτερων τάξεων του Δημοτικού και οι έφηβοι – έχουν ανάγκη και από θεατρικά έργα με κοινωνικο-πολιτικό περιεχόμενο, έστω παρμένο από παλιότερες περιόδους, αλλά που να στέλνουν έμμεσα και διακριτικά κοινωνικά μηνύματα στους μικρούς θεατές και να αναδεικνύουν διαχρονικές αξίες, χρήσιμες και ωφέλιμες για την ανάπτυξη της ηθικής προσωπικότητας και της συνείδησης του αναπτυσσόμενου ανθρώπου, σε κοινωνικό επίπεδο.

Η σκηνοθετική άποψη του Γιώργου Φρατζεσκάκη είναι η ρεαλιστική απεικόνιση του μύθου, με λυρική διάθεση, η οποία αφυπνίζει μέσα από ιστορικές μνήμες τη συνείδηση, αλλά συγχρόνως προκαλεί έντονες συγκινησιακές καταστάσεις σε μικρούς και μεγάλους θεατές, με την αρωγή ποιοτικής μουσικής και στίχων.

Ιδιαίτερα, μου άρεσε και με συγκίνησε το σκηνοθετικό εύρημα της άδειας από πράγματα για το ταξίδι στην Αυστραλία βαλίτσας, αλλά συγχρόνως της γεμάτης με τριαντάφυλλα, που χύνονταν – καθώς άνοιγε – στη σκηνή. Ηταν το φανέρωμα στους θεατές της αναπάντεχης τροπής της εξέλιξης του μύθου και της ανατροπής των ονείρων των ηρώων του έργου (ο ένας να μεταναστεύσει – όνειρο ζωής – στην Αυστραλία και η άλλη να γίνει μια σπουδαία τραγουδίστρια, μοναδική επιδίωξή της). Η ανατροπή, όμως, αυτή φέρνει στο προσκήνιο μια νέα προοπτική, που φαινόταν οριστικά χαμένη: Να βρίσκει δικαίωση πια ο έρωτας των δύο νέων.

Τα αφαιρετικά και απλά σκηνικά και κοστούμια εμπνεύστηκε με επιτυχία ο Σάββας Πασχαλίδης, για τις επίσης απλές χορογραφίες (ζεμπέκικο, συρτάκι, χασάπικο) είχε την ευθύνη η Μαρίζα Τσίγκα, και τη διασκευή των τραγουδιών έκανε με όμορφο τρόπο ο Κώστας Χαριτάτος. Επαιξαν αρκετά ικανοποιητικά οι ηθοποιοί: Μάκης Πατέλης (Παντελής), ο οποίος έκλεψε την παράσταση με το πηγαίο χιούμορ του, τη θαυμάσια υποκριτική του ικανότητα (εκφραστικότητα προσώπου και κινήσεων) και στα δραματικά και στα κωμικά μέρη του έργου, ιδιαίτερα, Κυριακή Γάσπαρη (κυρία Ελένη), Κορίνα Αλεξανδρίδου (κυρά Στάσα), Κων. Λεβάντης (Στράτος), Μαρία Παπαδοπούλου (Μυρτώ), Χριστίνα Κωνσταντινίδου (Μαρίνα), Στεφανία Φιλιάδη (Μαργαρίτα), Γιώργος Δάσκαλος (Ανέστης).

Σημειώσεις

1. Το έργο γράφτηκε τον Ιούνη του 2009 και παίζεται για πρώτη φορά.

2. Βλ. το θεατρικό του έργο: «Τα Γουρουνάκια Κουμπαράδες», το παραμύθι του: «Τα τρία μικρά λυκάκια», κλπ.

3. Ο Τριβιζάς περιβαλλοντικά ζητήματα έθεσε και με το θεατρικό έργο του: «Οι Ιππότες της τηγανητής πατάτας».

4. Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του από ταξίδι στις ΗΠΑ, την οποία αναφέρει στο Πρόγραμμα της Παράστασης. Γράφει, μεταξύ άλλων, ότι πληροφορήθηκε «εκ του σύνεγγυς την ιστορία του κατατρεγμού των λύκων σε αυτή την ήπειρο, όπως για παράδειγμα την απόφαση του αρμόδιου υπουργείου της Αλάσκας να εξολοθρεύει 300 με 400 λύκους το χρόνο πυροβολώντας τους από ελικόπτερα, ούτως ώστε να αυξηθεί ο αριθμός των καριμπού, όχι βέβαια από αγάπη για τα καριμπού, αλλά για να έχουν αφθονότερα θηράματα να σκοτώνουν με τη σειρά τους οι πολυπληθείς ψηφοφόροι κυνηγοί». Οι οικολογικές «αξίες» στις ΗΠΑ και η βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος σε όλο το μεγαλείο τους…

Δυο κλασικά λαϊκά παραμύθια

«Ο Λουδοβίκος ντε Λυκ… και η Κοκκινοσκουφίτσα»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 20 Νοέμβρη 2009 (Του συνεργάτη μας ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ).–

ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΡΑΒΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: «Αλαντίν». Ενα παραμύθι από τις «Χίλιες και μια νύχτες», σε διασκευή Ανδρης Θεοδότου, στο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ», από την Παιδική του Σκηνή

Πρόκειται για μια υπέροχη θεατρική παράσταση του κλασικού λαϊκού παραμυθιού «Ο Αλαντίν και το μαγεμένο λυχνάρι» από τη σειρά των αραβικών παραμυθιών «Χίλιες και μια νύχτες» της Σεχραζάτ ή Χαλιμάς. Τα παιδιά/ θεατές που είδαν ήδη την παράσταση ευτύχησαν, αφού το επιτελείο των συντελεστών της είναι και πλούσιο και εκλεκτό. Η Ανδρη Θεοδότου κατόρθωσε μια θαυμάσια θεατρική διασκευή, τη σκηνοθεσία – όπως πάντοτε – επινόησε με πολλά και ενδιαφέροντα ευρήματα ο Δημ. Δεγαΐτης, τα αραβικής έμπνευσης σκηνικά είναι του Πάρι Μέξη, ο οποίος μαζί με την Εύη Καλογηροπούλου είχαν την ευθύνη για τα υπέροχα κοστούμια, η μουσική που ταξιδεύει στα βάθη της Ανατολής τους θεατές είναι του Νίκου Τσέκου (όλοι οι ηθοποιοί τραγουδούν περίφημα, ακόμη και με διφωνίες), οι χορογραφίες (καλοδουλεμένα μπαλέτα) είναι ευθύνη της Λίας Τσολάκη και οι υποβλητικοί φωτισμοί του Κωστή Καπελώνη. Αποκλείω την τυχαία συγκυρία, αλλά βλέπω πίσω απ’ όλα το ταλέντο, τη φαντασία, το πείσμα και την εργατικότητα του σκηνοθέτη, του μαέστρου της συλλογικής υπόθεσης. Ολοι οι ηθοποιοί απέδωσαν τους ρόλους τους με υποδειγματικό τρόπο. Ξεχώρισαν, κατά τη γνώμη μου, ο Πάρις Θωμόπουλος (Φρουρός Α΄ , Το Χαλί, Χαρόν), αλλά την παράσταση έκλεψαν ο Σαμψών Φύτρος (σπουδαίο ταλέντο, στο ρόλο: Τζίνι του λυχναριού) και η Ανδρη Θεοδότου (αποκάλυψη για μένα, στο ρόλο: Τζίνι του δακτυλιδιού). Κανείς δεν υστέρησε.

«Αλαντίν»

Η ατμόσφαιρα ήταν μαγευτική/ ονειρική. Η σύγκρουση του καλού με το κακό ήταν διάχυτη σκηνοθετικά, όπως διάχυτα ήταν τα συναισθήματα των παιδιών και γονιών. Το χιούμορ πλημμύριζε τους διαλόγους, λεπτό και καλοδουλεμένο, δοσμένο μέσα από διάφορες παραμυθιακές καταστάσεις και επεισόδια, με στοιχεία παντομίμας, θεατρικού παιχνιδιού και σωματικού θεάτρου.Τα σκηνικά, αν και αφαιρετικά, έδιναν την εντύπωση, με τα διάφορα αντικείμενα που μπαινόβγαιναν αδιάκοπα στη σκηνή, ότι τελικά ήταν πλουσιότατα. Εξαίρω ιδιαίτερα το πρωτότυπο εύρημα των «ανθρώπινων κατασκευών», όπου κατάλληλα τοποθετημένα τα σώματα όλων των ηθοποιών έδιναν την αίσθηση δημιουργίας: σπηλιάς, ταμειακής μηχανής, σιντριβανιού, καμήλας, ήλιου που βασιλεύει, πύλης κήπου (και με πανιά), τρεις βρύσες με κεφάλια λιονταριών, δέντρων με καρπούς, καραβανιού, βουνού, πιθαριού κ.ά.

Η διανομή των ρόλων, εκτός από τους προαναφερθέντες, είναι: Κώστας Βελέντζας (Σερίφ, Ράφτης, Σουλτάνος), Α. Θεοδότου (επίσης: Φακίρης, Υπηρέτρια), Σ. Φύτρος (επίσης: Εμπορος χαλιών, Ράφτης), Θαν. Ακοκκαλίδης (Αλαντίν), Βασ. Λέμπερος (Αμίρ, Μάγος, Φρουρός Β΄ ), Ειρήνη Στρατηγοπούλου (με μελωδικότατη φωνή – Κοπέλα, Πριγκίπισσα), Αναστασία Γεωργοπούλου (Γυναίκα Β΄ , Μάνα), Αλ. Πέρρος (Κάσιμ, Ράφτης, Βεζίρης), Βένια Σταματιάδη (Γυναίκα Α΄ , Υπηρέτρια).

Μια αντάξια της Ιστορίας του «Θεάτρου Τέχνης» παράσταση, που προτείνω να δουν παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικοί. Το Πρόγραμμα της παράστασης είναι πολύ κατατοπιστικό και αισθητικά υπέροχο, με πλούσιο φωτογραφικό και θεωρητικό/ ιστορικό υλικό!

ΤΟΥΛΑ ΚΑΚΚΟΥΛΗ: «Ο Λουδοβίκος ντε Λυκ… και η Κοκκινοσκουφίτσα», στο «ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΥΖΕ», από την «ΠΑΛΚΟ ΚΟΜΜΕΝΤΙΑ»

Πιστεύω ότι η Κριτική Θεάτρου, αν και είναι υποκειμενική αφού ο κριτικός εκφράζει προσωπικές του απόψεις, πρέπει να διαθέτει αντικειμενικά στοιχεία, εκφρασμένα με φίλτρο τη λογική, περισσότερο, και λιγότερο το συναίσθημα, ή έστω με μέτρο και από κοινού. Επίσης, ο κριτικός πρέπει να είναι καλοπροαίρετος, έχοντας ως σκοπό με τα κείμενά του, όταν βέβαια τα δημοσιεύει, να πληροφορήσει, να προβληματίσει, να εκφράσει απόψεις, προτάσεις, ιδέες κ.ο.κ., ν’ ανοίξει ένα διάλογο μεταξύ των συντελεστών μιας παράστασης και των θεατών της, χωρίς αλλότριες σκέψεις ή κακόβουλες και λιβελογραφικές διαθέσεις.

Ο έμπειρος και καλός ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, Μάρκος Λεζές, αποφάσισε ν’ αποκτήσει δικό του θίασο για παιδιά και φέτος ανεβάζει, σε δική του σκηνοθεσία, ένα έργο της Κύπριας δασκάλας και δραματουργού Τούλας Κακκουλή.

Η επιλογή του έργου και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της παράστασης, μου δημιούργησαν θετικά και αρνητικά συναισθήματα και προβληματισμούς: Εχουμε το δικαίωμα να διασκευάζουμε κατά το δοκούν, κλασικά λαϊκά παραμύθια, τα οποία έχουν δημιουργηθεί από το λαϊκό υποσυνείδητο, διατηρώντας μέχρι σήμερα τους συμβολισμούς τους και παραπέμποντάς μας στην κοινωνική, ιστορική και οικονομική τους αφετηρία δημιουργίας τους και στην τότε κοινωνική λειτουργικότητά τους; `Η, έστω, αν επιχειρηθεί κάποια υπέρβαση του μύθου, δεν απαιτείται, άραγε, πολύ δυνατή συγγραφική πέννα; Οπως και σε άλλες παραστάσεις, βέβαια, έτσι κι εδώ, έχουμε, κατά σημεία, μέτρια υποκριτική δεινότητα από ορισμένους ηθοποιούς, ένα παραδοσιακό σκηνικό χωρίς φαντασία, εκκωφαντική μουσική (αυτό μπορεί να βελτιωθεί), με έντονη και μονότονη ρυθμικότητα (νομίζω ότι η μελωδικότητα κάποιων τραγουδιών κρίνεται απαραίτητη, κατά σημεία, με ηπιότερους και πιο αργούς ρυθμούς). Εκφράζω και πάλι την προσωπική μου άποψη για ζωντανό (και όχι μαγνητοφωνημένο) τραγούδι από καλλίφωνους ηθοποιούς. Η σκηνοθετική ευρηματικότητα κάπως περιορισμένη, δε βοηθά στο πέταγμα της φαντασίας, δεν ερεθίζει τα παιδιά αισθητικά, ενώ σε άλλα σημεία είναι αρκετά καλή. Προτείνω ότι ο Λουδοβίκος ντε Λυκ, ρόλο τον οποίο υποκρίνεται ο ταλαντούχος Γιώργος Δουρής (ξεχώρισε η ερμηνεία του), δεν πρέπει να απευθύνεται τόσο συχνά στα παιδιά (επιθεωρησιακή τεχνική, παρά διαδραστικό θέατρο), διότι διακόπτεται η ομαλή ροή της παράστασης και δημιουργείται οχλοβοή. Επίσης, πρέπει ν’ αποφεύγεται η συνεχής ένταση της φωνής, ορισμένων ρόλων, που δημιουργούν εκνευρισμό στην πλατεία.

Η παράσταση διαθέτει αρκετά θετικά στοιχεία, τα οποία με σκληρή δουλειά είναι δυνατό να πολλαπλασιαστούν και οι όποιες αδυναμίες να βελτιωθούν. Το πιστεύω και το ελπίζω, αφού η παραγωγή συνεργάζεται με έμπειρους και αποδεδειγμένα ικανούς συντελεστές: τον ταλαντούχο σκηνοθέτη Μ. Λεζέ, τον μουσικό Σταμάτη Χρήστου, τον σκηνογράφο Χάρη Σεπεντζή και την ενδυματολόγο Μάγδα Παρασκευά. Τους ρόλους αποδίδουν, με καλά και βελτιώσιμα στοιχεία, οι εξής: Κατερίνα Χλόη (Κοκκινοσκουφίτσα), Σούλα Διακάτου (Μητέρα – Γιαγιά), Πέτρος Πέτρου (Παραμυθάς – Κυνηγός – Α΄ Πουλί), Μάνος Αντωνίου (Μάρκος, Β΄ Πουλί).

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: «Κωμωδία στον πλανήτη Δία». Από το θίασο «ΘΕΑΤΡΟΠΑΙΧΝΙΔΙ»

Είχα και εξακολουθώ να έχω την άποψη ότι οι επαγγελματικές παραστάσεις οφείλουν να παίζονται στο φυσικό τους χώρο, που είναι το θέατρο. Τα περιφερόμενα «μπουλούκια» ανήκουν στο χώρο της Ιστορίας του Θεάτρου. Κι όμως ορισμένοι επιμένουν να περιφέρονται από σχολείο σε σχολείο και να δίνουν παραστάσεις, με υποτυπώδη και πενιχρά μέσα, μια και δεν υπάρχουν χρήματα για ενοικίαση αίθουσας, σκηνικά και κοστούμια, για την αμοιβή πολυμελούς επιτελείου ηθοποιών και των άλλων συντελεστών της παράστασης. Η βιοπάλη, λοιπόν, τροχοπέδη στην αισθητική/ καλλιτεχνική ποιότητα; Μπορεί, όμως, και να μην είναι αναγκαίο κακό.

Ο παρουσιαζόμενος θίασος ιδρύθηκε το 1995, είναι οικογενειακός (πατέρας και γιος, ο Ανδρέας και ο Μάξιμος Παπαδόπουλος). Σκηνή; Η αίθουσα ενός Δημοτικού Παιδικού Σταθμού. Σκηνικά; Δυο υφάσματα. Υλικά; Δυο φιγούρες (Πασάς και Χατζηαβάτης) από το Θέατρο Σκιών (χωρίς μπερντέ και σκιές), δυο προβολείς, μαγνητόφωνο, δυο κούκλες (λιοντάρι και ποντίκι, του αισώπειου μύθου), δυο – τρία κοστούμια. Με πολλούς αυτοσχεδιασμούς, με στοιχεία παντομίμας και με κινήσεις και γκριμάτσες κλόουν, με αφηγήσεις παραμυθιών, ως πρόλογο (κάπως εκτενέστερο του δέοντος), ο Γαλακτίνος και Φρουτολίνος προσπαθούσαν – ομολογουμένως με επιτυχία – μέσα από καταστάσεις φαρσοκωμωδίας (και πολύ ιδρώτα), να κρατήσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον των λιλιπούτειων θεατών, ηλικίας 2,5 έως 5 χρόνων.

Βασικός θεματικός καμβάς υπήρχε, όπως και μύθος: Το ταξίδι ενός φιλόδοξου ανθρώπου με πύραυλο στον πλανήτη Δία για να κερδίσει χρήματα και δόξα. Τα φιλειρηνικά και κοινωνικά μηνύματα, όμως, δεν έβγαιναν αβίαστα, μέσα από την πλοκή του μύθου και τη δράση των ηρώων, αλλά με ηθικο-διδακτικό διάλογο του Γαλακτίνου με τα προνήπια, προφανώς διότι οι ηθοποιοί υπέθεταν ότι τα νήπια δε θα τα κατανοήσουν. Οι ήρωες, η δράση και ο λόγος τους, αναμφίβολα, αποτελούν πρότυπο για νήπια και παιδιά. Δε χρειάζονται άλλα λόγια, και μάλιστα διαρκούσης της παράστασης. Οι όποιες μεταφυσικές αναφορές, κατά τη γνώμη μου, ήταν παράκαιρες και μη συμβατές με τον ψυχο-πνευματικό κόσμο των νηπίων.

Ιδίως, ο Ανδρέας Παπαδόπουλος διαθέτει υποκριτικές ικανότητες, αεικίνητος και επικοινωνιακός, καθώς είναι, μπορεί να σταθεί επάξια σε επαγγελματικούς θιάσους.

Παραθέτω λίγους στίχους, από τα τραγούδια που ακούστηκαν στην παράσταση: Το ποντικάκι απευθυνόμενο στο λιοντάρι: «Και τώρα άρχοντα τρανέ / ποτέ μη λησμονείς / πως τη βοήθεια ενός μικρού / μπορεί να χρειαστείς.» και «Μωαμεθανοί και Χριστιανοί θα ζουν αρμονικά / και δε θα βλέπουμε ξανά πολέμους και φωτιά. / Ειρήνη θα μοσχοβολά σαν χίλια άσπρα κρίνα / ποτέ δε θα πεθαίνουνε παιδιά από την πείνα».

Εμπνευση από την ελληνική παράδοση

«Αργοναύτες»
  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 13 Νοέμβρη 2009
  • (Του συνεργάτη μας ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ).–

«Αργοναύτες». Κείμενο-διασκευή: Ηλίας Καρελλάς – Αλεξάνδρα Λιακοπούλου, στο Θέατρο «ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ», από την «Παιδική Σκηνή Ηλία Καρελλά»

Ο Ηλίας Καρελλάς, εμπνευστής της Παιδικής Σκηνής του, έχει το τελευταίο χρονικό διάστημα σαφή αισθητικό προσανατολισμό προς την ελληνική ιστορία/μυθολογία, λαϊκή μουσική παράδοση και το λαϊκό μας θέατρο σκιών. Αλλωστε το 1996 από κει ξεκίνησε το θεατρικό/καλλιτεχνικό ταξίδι του με παραστάσεις θεάτρου σκιών. Ταλαντούχος σκηνοθέτης ο Ηλίας Καρελλάς (είχε και τη μουσική επιμέλεια και την ευθύνη των φωτισμών) μας δίνει και στην παράσταση της τρέχουσας περιόδου απτά δείγματα της αγάπης του για την Ελληνική Μυθολογία και τη λαϊκή παραδοσιακή μας μουσική, επαναλαμβάνοντας το εγχείρημα του περσινού «Ερωτόκριτου». Χρησιμοποιεί, δηλαδή, και πάλι ζωντανή μουσική και τραγούδι. Οργανοπαίκτες επί σκηνής και μελωδικές φωνές σκορπίζουν ενθουσιασμό και συγκίνηση στα παιδιά/θεατές, τα οποία οφείλει και το θέατρο να διαπαιδαγωγήσει/καλλιεργήσει αισθητικά και ιδεολογικά, αναπτύσσοντας το μουσικό τους αισθητήριο, με ποιοτική μουσική και ποιοτικό στίχο.

Οι δυο δραματουργοί στηρίζονται βιβλιογραφικά στα τέσσερα διασωθέντα βιβλία του Απολλώνιου του Ρόδιου, με τίτλο: «Αργοναυτικά». Αρα έχουμε ένα θεατρικό κείμενο για την Αργοναυτική Εκστρατεία, χωρίς ουσιαστικές μυθολογικές παρεκκλίσεις. Καλογραμμένος θεατρικός λόγος, με θεατρικότητα, έντονη δράση των ηρώων. Τους 30 διαφορετικούς ρόλους του έργου υποδύονται 6 νέοι (σχετικά) ταλαντούχοι ηθοποιοί: Κωνσταντίνα Γκόρου, Κάτια Ζαρκάδα, Αλέξανδρος Ιερωνυμίδης, Ευγενία Πανταζόγλου, Φάνης Πουλόπουλος και Βασίλης Παπαγεωργίου, στο ρόλο του Ιάσονα. Ενας ρόλος, που, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αναδειχθεί περισσότερο και ο ίδιος ο ηθοποιός, που τον ενσαρκώνει, να προσπαθήσει να βελτιωθεί ως προς την κινησιολογία και την εκφραστικότητα του προσώπου του.

«Αυγερινός και Πούλια»

Οι άλλοι ρόλοι είναι αρκετά καλοί. Σέβομαι αυτούς τους πολυτάλαντους ηθοποιούς, οι οποίοι έχουν τα προσόντα των ηθοποιών του λυρικού θεάτρου, αν και δεν τραγουδούν κλασική μουσική. Ομως το βυζαντινό ισοκράτημα, κατά σημεία, και οι διφωνίες στο χορωδιακό τραγούδι, πάντα στα πλαίσια μιας υπέροχης δημώδους μουσικής, άλλοτε ενόργανης (νταούλι, κάπως υπερβολικό κατά σημεία, τσαμπούνα, λαούτο, ούτι, ακορντεόν, πεντίρ, μαντολίνο, κρητική λύρα, τουμπελέκι, ντέφι) και άλλοτε φωνητικής, είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία, που συνθέτουν τον αισθητικό και συγκινησιακό καμβά της παράστασης.Το υπέροχο σκηνικό των Αγγελικής Μπόζου και Θάνου Κοσμίδη εντυπωσιάζει μ’ ένα πλήθος από οπτικά και ηχητικά εφέ (κύμα, αστραπόβροντα καταιγίδας). Διαφόρων μεγεθών μπερντέδες κάνουν την παρουσία τους, με λαϊκότροπες φιγούρες σκιών (Κένταυρος, Ηρα, Αθηνά, Αφροδίτη με δάνεια φωνή της Κάτιας Δανδουλάκη, Αθάμας, κριάρι, Φρίξος και Ελλη, τέρας, βασίλισσα Ησιόνη, ο φτερωτός Ερωτας, ταύρος, δύο γίγαντες, δράκος, μάντης Φινέας, σειρήνες), ηθοποιοί αλλάζουν ρόλο με διάφορα απλά κοστούμια (Ψαράδες, Αργοναύτες κ.ο.κ.), γιγαντόκουκλες (Πυθία, βασιλιάς Αιήτης) εμφανίζονται εντυπωσιάζοντας τους θεατές, ένα καράβι πλέει με τη βοήθεια του περιστρεφόμενου δαπέδου της σκηνής και ένα πλήθος από οπτικοποιημένα αντικείμενα (θάλασσα, ουρανός, φύλλα δέντρων δάσους, ποτάμι, Συμπληγάδες πέτρες), με τη συνδρομή της τεχνολογίας (video art), δίνουν το δικό τους αισθητικό τόνο στην εξέλιξη του σκηνικού θεατρικού μύθου. Οι κύβοι επί σκηνής τοποθετούνται διαδοχικά με διαφορετικό χρηστικό τρόπο και μεταμορφώνονται σε παλάτι, καράβι, Μαντείο των Δελφών κλπ.

Θαυμάσια και τα κοστούμια/κούκλες της Μαρίας Μπαλούτσου.

Δημήτρη Αδάμη, «Ο Αυγερινός και η Πούλια», στο «ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ», από τις «Μαγικές σβούρες»

Για άλλη μια χρονιά οι λιλιπούτειοι θεατές θ’ απολαύσουν τη σκηνοθετική δουλειά, αποτέλεσμα αισθητικής παιδείας και ευφυούς πλούσιας ευρηματικότητας, του Δημήτρη Αδάμη, ο οποίος είναι και ο θεατρικός συγγραφέας του έργου, διασκευή του λυρικού και περιπετειώδους λαϊκού παραμυθιού «Η Πούλια και ο Αυγερινός», που όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στο πρόγραμμα της παράστασης, υπάρχουν άλλες 27 παραλλαγές. Ο συνδυασμός του ελληνικού παραμυθιού με το παραμύθι «Ο αδερφός και η αδερφούλα» των Αδερφών Γκριμ, έφερε ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Και έτσι η παράσταση ήρθε και έδεσε με τη διεθνή χρονιά Αστρονομίας (2009).

Ολο το κλίμα της παράστασης είναι παραμυθιακό και μαγικό. Τα παιδιά εντυπωσιάζονται από τις υπέροχες ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η ερμηνεία του ταλαντούχου Δημ. Πάσσου, ο οποίος απέδωσε τους ρόλους του (ιδίως του κυνηγού) με υπέροχη κινησιολογία, εκφραστικότητα και χιούμορ.

Η μουσική της παράστασης είναι εντυπωσιακή και επιβλητική. Οι στίχοι των τραγουδιών και η επιμέλεια είναι του Δημ. Αδάμη, η ενορχήστρωση – Διασκευή του Γ. Κωνσταντινίδη και η μουσική τραγουδιού φινάλε της Τατιάνας Ζωγράφου. Οπως και στην προηγούμενη παράσταση (με κλασική μουσική) ο Δημ. Αδάμης, όσον αφορά τις μουσικές επιλογές, κάνει και στην παρούσα παράσταση την έκπληξη: ακούγεται το δημοτικό τραγούδι της Κύμης Εύβοιας, «Καλωσόρισμα» και ένας κύκλος συμφωνικών τραγουδιών του Μορίς Ραβέλ («Πέντε ελληνικά δημοτικά τραγούδια»), βασισμένος σε ελληνικά δημοτικά τραγούδια.

Τα σκηνοθετικά ευρήματα είναι ποικίλα και εντυπωσιακά, όπως για παράδειγμα: ο χορός με τα ατομικά κόκκινα μαντίλια, η συζήτηση Αυγερινού και Πούλιας με το άπλωμα και μάζεμα ενός μεγάλου κόκκινου πανιού, το λιβάδι, το δάσος, η θάλασσα, με στοιχεία σωματικού θεάτρου και θεατρικού παιχνιδιού, οι διάφανες σημαίες που με διάφορα ηχητικά εφέ έδιναν την αίσθηση της βροχής και του ανέμου, με τα διάχυτα αστέρια σε σκηνή και πλατεία και με τη βοήθεια οπτικών και ηχητικών εφέ, ρυάκι (με μπλε πανί), ελάφι, ηχητικά εφέ για σκυλιά και βούκινα, ανεμοκώδωνας, το άπλωμα της κόκκινης κλωστής στα δάκτυλα των υπηρετών, κατά την ώρα της συζήτησης γριούλας – βασιλιά, μεταλλόφωνα, το ντύσιμο επί σκηνής με αλληλοβοήθεια των ηθοποιών κ.ά.

Η συγκίνηση είναι διάχυτη, κατά σημεία, όπως με το τραγούδι «Αγάπη», Πούλια και Ροδιά κλπ.

Τα σκηνικά της Χριστίνας Κωστέα θαυμάσια, καθώς και τα κοστούμια του Αλ. Κομπόγιωργα. Το ίδιο και η κίνηση-χορογραφία, της οποίας την ευθύνη έχει η Αρτεμις Ιγνατίου. Οι φωτισμοί του Γ. Ανεστόπουλου, πολύ φροντισμένοι.

Η διανομή των ρόλων είναι η εξής: Αντ. Γκρίτσης (Τσαλαπετεινός – Υπηρέτης – Κυνηγός Β΄), Μαρία Μπρανίδου (Πούλια), Δημ. Πάσσος (Βασιλιάς – Κυνηγός), Γιάν. Πλιάκης (Αυγερινός), Ν. Σταματόπουλος (Λαγός – Πρίγκιπας), Μαριλίζα Χρονέα (Παραμάνα – Μαγείρισσα), Εύη Φωτίου (Βασίλισσα).

  • 2η ΧΡΟΝΙΑ:

Συνεχίζονται και φέτος με επιτυχία οι παραστάσεις του έργου «Ενα μπαλόνι μυστικά» των Βαλεντίνας Παπαδημητράκη και Νικολίας Καραγιάννη, στο θέατρο «Επί Κολωνώ» από το «Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο». Ενα έργο, που σκορπάει ηρεμία και αισθητική, με σωματικό θέατρο, θεατρικό παιχνίδι, παραδοσιακή μουσική και στέλνει το μήνυμα για «την αρμονική συμβίωση του ανθρώπου και της φύσης». Κυκλοφορεί σε βιβλίο-CD από τις εκδ. Κέδρος.

Ενα θαυμάσιο έργο, που μετουσιώνεται σε μια εξίσου υπέροχη παράσταση, με τη σκηνοθετική επίβλεψη και τη μουσική επιμέλεια της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη, τα σκηνικά-κοστούμια της Εμμας Μολλέ, την επιμέλεια κίνησης της Μυρτώς Παπαδοπούλου και τη μουσική διδασκαλία-ενορχήστρωση της Ελλης Βασιλάτου. Παίζουν με ξεχωριστές υποκριτικές ικανότητες οι ίδιοι, με πέρυσι ηθοποιοί, Αννα Γαρεφαλάκη και Τάσος Καρακύλας και στο λαούτο, κιθάρα, φλογέρα και κρουστά είναι, ζωντανά επί σκηνής, ο ταλαντούχος Σταμ. Διαμαντόπουλος.

21/11/2008– Παράδοση, υγιεινή διατροφή και μυθολογία

“Η λίμνη των κύκνων”, “Ζυμαρανθρωπάκι χαμογέλα!”, “Η συνωμοσία των λουκουμάδων”

  • Μεταμορφώσεις και συνωμοσίες
  • ΚΡΙΤΙΚΗ
  • ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
Λίμνη των κύκνων

ΠΙΟΤΡ ΙΛΙΤΣ ΤΣΑΪΚΟΦΣΚΙ «Η λίμνη των κύκνων» από την Παιδική Σκηνή «Ονειροπόληση» στο θέατρο «ΚΑΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΑΚΗ»

  • Μια θεατρική παράσταση, κατά την τρέχουσα θεατρική περίοδο, λιμπρέτο των Βασίλι Γκέλτσερ και Βλαντιμίρ Μπεγκίτσεφ, που έγραψαν για το θαυμάσιο κλασικό μουσικό έργο του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893), Ρώσου συνθέτη της ρομαντικής εποχής. Τη διασκευή έχει κάνει η Σίσσυ Αλατά, ενώ τη σκηνοθεσία η Τούλα Ζαχαριουδάκη. Ο πρίγκιπας Ζίγκφριντ ερωτεύεται την όμορφη Οντέτ, την οποία έχει μεταμορφώσει σε κύκνο ο κακός μάγος Ρόθμπαντ. Τα μάγια θα λυθούν με αντίδοτο την αγάπη και την αυτοθυσία του αγαπημένου της. Οι ρούσικες λαϊκές παραδόσεις – εικονοποιημένες / δραματοποιημένες κοινωνικές καταστάσεις – διαθέτουν και αισθητικό και ιδεολογικό υπόβαθρο. Στην παρούσα παράσταση δεν υπάρχει η πρέπουσα αξιοποίηση της θαυμάσιας μουσικής του Τσαϊκόφσκι, σε επίπεδο μπαλέτου. Οι όποιες χορευτικές κινήσεις παρουσιάζουν ερασιτεχνισμό ή αποδίδονται, κατά σημεία, με κωμικό τρόπο (δίκην κλόουν), ελλείψει προφανώς επαγγελματιών χορευτών κλασικού μπαλέτου ή αυτή είναι, εντέλει, η άποψη του χορογράφου Αλέξ. Χατζιάρα, η οποία, κατά τη γνώμη μου, δε συνάδει με τη σοβαρότητα λιμπρέτου και μουσικής. Διότι φρονώ ότι αυτή ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να εισαχθούν τα παιδιά σε μια άλλη περιοχή της τέχνης, με απαιτήσεις και ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ύφος, σε επίπεδο χορού και μουσικής, και πέρασε ανεκμετάλλευτη. Παρά τις υπερβολές και τις εμμονές σε ορισμένα θέματα, προσπαθώντας «να βγάλουν» οι ηθοποιοί γέλιο, παρά τη χαλαρή δομή στη σκηνική εξέλιξη, κατά σημεία, δίνεται μια άλλη διάσταση στην απόδοση του λιμπρέτου.
  • Η σκηνοθετική ευρηματικότητα είναι εμφανής, με υπέροχες σκηνές (η έκφραση φόβου στο σκοτεινό δάσος, η απόδοση της ηχούς, η απομυθοποίηση, ως ένα βαθμό, του κακού μάγου, η χρησιμοποίηση με ευφυέστατο τρόπο των ίδιων ηθοποιών σε διάφορους, αλλά σημαντικούς, δευτερεύοντες ρόλους, οι χοροί και αυτοσχεδιασμοί ατμόσφαιρας κομέντια ντελ άρτε κλπ.). Η παρεμβολή δύο τραγουδιών, με υπόκρουση μουσικής Τσαϊκόφσκι είναι, κατά τη γνώμη μου, εντελώς αταίριαστα τονικά και παράκαιρα αισθητικά, και προτείνω να αφαιρεθούν. Τα κοστούμια του Δημ. Μαροσούλη είναι τα κατάλληλα και τα σκηνικά του Παύλου Καρακασίδη είναι λιτά και παραστατικά σε επίπεδο φόντου, αλλά και λειτουργικά στις σκηνές με το παλάτι. Ο Παντελής Μαρτίνος (Πρίγκιπας Ζίγκφριντ) με πολλά τεχνικά προβλήματα κατά την εκφορά του λόγου (ανεπίτρεπτες αυξομειώσεις της έντασης της φωνής, λανθασμένους τονισμούς, κ.ο.κ.), αλλά με καλή σκηνική παρουσία και με ικανοποιητικά υποκριτικά σωματικά στοιχεία (έκφραση προσώπου, κινησιολογία). Κάτι λείπει υποκριτικά στον Γιώργο Σκυριανό (Μάγο Φον Ρόμπαρτ), ενώ καλύτερες, έστω απλές ή απλουστευμένες είναι οι ερμηνείες των Αλκηστης Βούλγαρη (Οντέτ) και Κων/νου Τσιάκου (Μπένος – Φρουρός). Αναμφίβολα η Αλκ. Βούλγαρη κατέχει από κλασικό μπαλέτο, αλλά η ικανότητά της δεν αναδεικνύεται στο βαθμό που θα χόρευε περισσότερο χρόνο, ως κύκνος, με την ανάλογη κλασική ενδυμασία της μπαλαρίνας. Η Αντιγόνη Γλυκού με αρκετά προσόντα υποκριτικής και με ορθοφωνία αποδίδει τους ρόλους της (Βασίλισσα, Οντίλ). Την παράσταση «κλέβει» ο Κώστας Λάσκος (Βόλφγκαγκ), με υποκριτικές, κωμικές και επικοινωνιακές (με το κοινό) ικανότητες. Προσοχή, βέβαια, χρειάζεται στις κάποιες υπερβολές.
Ζυμαρανθρωπάκι χαμογέλα!

ΕΛΕΝΗ ΣΑΡΑΦΙΔΗ «Ζυμαρανθρωπάκι χαμογέλα!» από το θίασο «ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ» στο θέατρο «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ»

  • Πρωτότυπο θεατρικό έργο της Ελένης Σαραφίδη (η ίδια έγραψε και τους στίχους), που ανεβαίνει για δεύτερη θεατρική περίοδο. Ενα έργο εμπνευσμένο από μια πραγματική ιστορία, με κεντρική ιδέα και μήνυμα το χαμόγελο και την αναζήτησή του στ’ αστέρια. Διαπιστώνεται ότι τα παιδιά είναι σκυθρωπά, ότι πάσχουν από την αρρώστια «γκρινοβλογιά» και ότι το χαμόγελο το έσκασε από τη Γη και κρύφτηκε στο σπίτι του Ηλιου. Ολα συμβαίνουν, καθώς τα τέσσερα ζυμαρανθρωπάκια (Ζυμαρομπρικάκης, Ζυμαροτηγανούλα, Ζυμαροκατσαρόλας, Ζυμαροκουτάλα) ζωντανεύουν τα μεσάνυχτα μιας μαγικής νύχτας, που έβρεχε χρυσόσκονη, όταν χτύπησε το ρολόι τοίχου, που είχε τη μορφή του κλόουν Μπουχλουμπουλουμπού. Οι ήρωες (Λεωνίδας, Αριάδνη) της ιστορίας μας, με οδηγό τον Χρονούλη Χρονόπουλο, το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού, ταξιδεύουν μέσα στο καλάθι ενός αερόστατου και κατορθώνουν μετά από πολλές περιπέτειες να φέρουν το χαμόγελο πίσω, στα χείλη των ανθρώπων. Φανταστική περιπετειώδης ιστορία που στηρίζεται και ενισχύει με αισιοδοξία και αγωνιστικότητα την πεποίθηση των παιδιών για μια ομορφότερη και πιο χαρούμενη ζωή. Αν και διαπιστώνουν ότι το ομορφότερο χαμόγελο είναι η ίδια η μαμά τους. Ετσι, η ζαχαροπλαστική δένεται με τη φαντασία των παιδιών, το όνειρο με την περιπέτεια και γεννούν χαρά, γέλιο και αισιοδοξία.
  • Διασκεδαστικό είναι το παιχνίδι της «διδυμόγλωσσας», με αστείο ανα-συλλαβισμό λέξεων. Στην ιστορία πρωταγωνιστούν και άλλοι ήρωες: Ο μπαμπάς και η μαμά των διδύμων, ο Επιστήμονας (Τηλεσκόπιος Τηλεσκοπάκιας), η Ζωγραφιά Ζωγραφοπούλου, το Χαμόγελο. Εν κατακλείδι πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό δείγμα θεατρικής παράστασης, που εξάπτει – και καλλιεργεί – τη δημιουργική φαντασία των παιδιών, μέσα από διαδραστική επικοινωνία ηθοποιών και θεατών, από χιουμοριστικές καταστάσεις και γλωσσοπλαστικά παιχνίδια. Τον αφηγηματικό λόγο εκφράζει πολύ παραστατικά ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο οποίος σύνθεσε και τη μουσική της παράστασης, με τραγούδια γεμάτα μπρίο και ρυθμό. Η σκηνοθετική άποψη του Γιώργου Κοντοπόδη είναι αρκετά ευρηματική και ευφάνταστη, τα σκηνικά της Πόλυς Ζούστη σε παραδοσιακές φόρμες και με λειτουργικά/δημιουργικά στοιχεία, τα κοστούμια του Λέανδρου Ασημακόπουλου έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να είναι πιο φροντισμένα (τουλάχιστο των δίδυμων) και οι χορογραφίες της Μυρτώς Παπαδοπούλου υποτυπώδεις. Τους ρόλους απέδωσαν οι εξής ηθοποιοί: Καλή Καράμπελα (Αριάδνη), Κων/νος Συνετός (Λεωνίδας), Μπιλίβ Κωνσταντοπούλου (μαμά), Αρης Μπουζμπάς (Ζυμαρομπρικάκης), Μαρία Γιαννιώτη (Ζυμαροτηγανούλα) και Γιώργος Κοντοπόδης (μπαμπάς), ο οποίος διακρίθηκε, χωρίς εντυπωσιασμούς στο παίξιμό του, με λιτό τρόπο, αναδεικνύοντας τα όποια υποκριτικά του προσόντα. Αντιθέτως, οι υπόλοιποι ηθοποιοί (ίσως και με σκηνοθετική ευθύνη) ήταν, κατά σημεία, υπερκινητικοί, δημιουργούσαν φασαρία, φώναζαν υπερβολικά, μιλώντας ο ένας πάνω στη φωνή του άλλου.
Η συνωμοσία των λουκουμάδων

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ / ΣΠΕΙΡΑ – ΣΠΕΙΡΑ«Η συνωμοσία των λουκουμάδων» στο θέατρο «ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ»

  • «Εμπρός συνωμότες του λουκουμά. / Κόντρα στης ζωής τα χτυπήματα. / Αυτός που σαν τίγρης εμπρός ορμά / Στη θάλασσα με τα ποιήματα», τραγουδά ο Χρήστος, ένα παιδί της οικουμενικής χαρούμενης και παιχνιδιάρικης παρέας, που με αφορμή τα ληρολογήματα (λίμερικς) του ποιητή μας Γιώργου Σεφέρη και με όχημα το τεράστιο αερόστατο, που στήθηκε στο παλκοσένικο, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο (Αθήνα: στο παζάρι, Λασίθι, Ταγγέρη, Ιεροσόλυμα, Λιβύη-Πεκίνο, Πρετόρια, Κάιρο, Κογκό, Βραζιλία, Σάμος, Αθήνα: Καλαμάκι, Ζάππειο). Ο υπερρεαλισμός στην ποίηση έχει εδώ την τιμητική του. Ενα αδιάκοπο παιχνίδι με τις λέξεις, τη φαντασία και το νοηματικά απρόοπτο. Απλά ένα παιχνίδι, με το οποίο τα παιδιά διασκεδάζουν και πόσο μάλλον όταν οι στίχοι παίρνουν θεατρική υπόσταση. Οταν οι ηθοποιοί χορεύουν και τραγουδούν. Πρόκειται για μια μουσικο-θεατρική παράσταση, που παραπέμπει υφολογικά στον Σταμάτη Κραουνάκη, με ευφάνταστη σκηνοθετική γραμμή του Γιώργου Φίλη, ο οποίος έδωσε πνοή στα δρώμενα και ζωντάνεψε τους ανθρώπινους και μη χαρακτήρες των στίχων και το ά-λογο νόημά τους. Εύστοχα ο Κραουνάκης μας μηνά: «Η θάλασσα με τα ποιήματα δίνει πάντα τα καλύτερα ταξίδια».
  • Πέντε μικρά παιδιά παίζουν και διαβάζουν τα ληρολογήματα του Σεφέρη. Κυριαρχεί μέσα τους η αγωνία για μια κατάρα: Οτι δε θα ξαναφάνε ποτέ λουκουμάδες. Και έτσι αποφασίζουν να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο για να βρούνε το αντίδοτο. Τελικά το βρίσκουν στη Σάμο. Τα μάγια λύνονται και έτσι θα ξαναφάνε λουκουμάδες. Αν και έμαθαν τόσα πράγματα στον κόσμο, συναντήθηκαν με διάφορους ανθρώπους, τελικά κατάλαβαν ότι η ευτυχία μπορεί να βρίσκεται δίπλα τους, μέσα στο μεγαλείο της απλότητας, στην καθημερινότητα. Ολοι οι θεατές της παράστασης στο τέλος της τρώνε ζεστούς μελωμένους λουκουμάδες.
  • Στο πιάνο παίζει ζωντανά ο Διονύσης Κωστής, συνταξιδιώτης κι αυτός, τη σουρεαλιστική απίθανη σκηνογραφία υπογράφει ο Θεοδόσης Δαυλός, τα τόσα υπέροχα κοστούμια εμπνέεται η Δέσποινα Χειμώνα, τις χορογραφίες διδάσκει με τον αρμόζοντα στην περίσταση τρόπο η Αναστασία Γεωργαλά. Παίζουν και χορεύουν, ο ένας καλύτερος από τον άλλο, και όλοι μαζί ένα «χάρμα ιδέσθαι», οι: Χρήστος Γεροντίδης, Δημήτρης Ερατεινός, Αναστασία Κατσιναβάκη, Τερέζα Κρητικού, Διονύσης Κωστής, Ελεάνα Παπαχρήστου. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 6 Μάρτη 2009]

ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: Μαριονέτες, σκιές και κούκλες σε δράση

Ο Καραγκιόζης πολυτεχνίτης
  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ «Σκουπιδοχώρα SOS – Ανακύκλωση τώρα» από τις «ΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ»

Μια υπέροχη σύγχρονη ιδέα είναι να παίζονται οι μαριονέτες σε ανοιχτή σκηνή, με σκηνικά θεάτρου, με αρκετά μεγάλες μαριονέτες (45 – 80 εκατ.), με τους μαριονετίστες να φαίνονται – όχι πάντοτε – από τους θεατές και έτσι να παίζουν κι αυτοί, διακριτικά, το δικό τους ρόλο. Λέω διακριτικά, αφού πρωταγωνίστριες είναι οι ίδιες οι μαριονέτες και οι χαρακτήρες που υποδύονται. Ξεδιπλώνοντας το ταλέντο του ο κάθε μαριονετίστας, πρέπει με την τεχνική της κίνησης των μαριονετών, αλλά και με τον τρόπο κατασκευής τους, να αποδώσει σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα. Δύσκολη τέχνη!

Το παρόν έργο περιγράφει, αρκετά ρεαλιστικά και παραστατικά, την υπάρχουσα περιβαλλοντική κατάσταση με το πρόβλημα των σκουπιδιών στα αστικά κέντρα. Βέβαια, ο δραματουργός δε μένει σε επίπεδο διαπιστώσεων. Προτείνει κάποιες πρακτικές λύσεις, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Δίνει οδηγίες που είναι δυνατό να εφαρμοστούν ακόμη και από παιδιά. Βέβαια, τα ζητήματα αυτά είναι πολιτικά και οικονομικά και οφείλουν οι δραματουργοί να βρίσκουν τρόπους να θίγονται πιο καθαρά τέτοια θέματα, να προβληματίζονται τα παιδιά και να οδηγούνται, παίρνοντας ως πρότυπο τη στάση και τη συμπεριφορά των δραματικών ηρώων, σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, ενάντια σε ταξικά συμφέροντα, που υπερασπίζεται η πλουτοκρατία. Η τέχνη, δηλαδή, να μπαίνει στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων, χωρίς εξόφθαλμες αντι-καλλιτεχνικές και προπαγανδιστικές κορόνες.

Σκουπιδοχώρα SOS – Ανακύκλωση τώρα

Τα σκουπίδια – πρωταγωνιστές: Αλουμίνιος ο Μίνος, Τόνης ο Χαρτόνης, Μποτιλιάνα, βγαίνουν από τον κάδο σκουπιδιών και περιφέρονται στην πόλη, προσπαθώντας να βρουν λύσεις. Ο Δήμαρχος φαίνεται απελπισμένος και άβουλος στη λύση του προβλήματος. Η Μπόχα (γιγαντόκουκλα) περιγράφει το πρόβλημα και επιδιώκει λύση. Ο Οίκος είναι ήρωας, που κατασκευάστηκε από ανακυκλωμένα υλικά. Αποτελεί πρόταση για κατασκευή παιχνιδιών από τα ίδια τα παιδιά. Η Εύα προτείνει λύσεις στο Δήμαρχο, με αισιόδοξη διάθεση κλπ.Τα σκηνικά – κοστούμια της Τιτίκας Βόβορα δίνουν αισθητικές διαστάσεις στο χώρο. Τα σκηνικά δε, με τον όγκο και την ποιότητά τους, δημιουργούν την αίσθηση ότι δεν έχουμε να κάνουμε με την παραδοσιακή αντίληψη της μικρής σκηνής του κουκλοθεάτρου ή του θεάτρου με μαριονέτες, αλλά με σκηνή θεάτρου, δίνοντας στο θεατή νέες αντιλήψεις για το συγκεκριμένο είδος θεάτρου.

Η μουσική, σε στίχους του Βασίλη Αθανασάκη (που είναι και ο δραματουργός και σκηνοθέτης της παράστασης), είναι έργο των Γιάννη Μακρίδη και Αντώνη Δελαπόρτα. Ευχάριστη ρυθμική μουσική, που δεν «ξεσηκώνει», όμως, τα παιδιά. Ας θυμηθούμε εδώ τη μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου στην «Ντενεκεδούπολη» της Ευγενίας Φακίνου, αλλά και άλλες παρόμοιες μουσικές συνθέσεις που συνέπαιρναν τα παιδιά και έδιναν άλλο χρώμα και ύφος στην παράσταση.

Το χωριό της Αλφαβήτας

Και οι τρεις μαριονετίστες (Βασ. Αθανασάκης, Κων/να Χουρδάκη, Μαργαρίτα Δημητρούση) έπαιξαν με ενθουσιασμό, ξεδιπλώνοντας τις υποκριτικές τους ικανότητες. Η τεχνική τους κατάρτιση ήταν ικανοποιητική, χρήζει όμως βελτίωσης.

  • ΤΑΣΟΣ ΚΩΝΣΤΑΣ «Ο Καραγκιόζης πολυτεχνίτης» από το θέατρο σκιών Τάσου Κώνστα στο θέατρο «ΦΙΓΟΥΡΕΣ & ΚΟΥΚΛΕΣ» στην Πλάκα

Ο Τάσος Κώνστας μελετάει και στηρίζεται στην παράδοση του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών, αφού έχει μαθητεύσει σ’ έναν από τους στυλοβάτες και μεγάλους μαστόρους του είδους, στον Ευγένιο Σπαθάρη. Ομως, το ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα του τον οδήγησαν να γράψει νέα θεατρικά έργα για τον μπερντέ. Ενα από αυτά παίζεται τώρα, με τίτλο: «Ο Καραγκιόζης πολυτεχνίτης».

Η πρόθεση του δραματουργού και καραγκιοζοπαίχτη Τ. Κώνστα είναι ξεκάθαρη: να γνωστοποιήσει στους μικρούς θεατές της παράστασης τα παλιά λαϊκά πλανόδια επαγγέλματα και να τους ταξιδέψει στις παλιές γειτονιές, σε παρελθόντα δραματικό χρόνο, με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο μας λαϊκό ήρωα, τον Καραγκιόζη, αλλά και με συντροφιά τις άλλες αγαπημένες φιγούρες του λαϊκού μας μπερντέ. Βέβαια, στην παράσταση συμμετέχουν και άλλες φιγούρες (γάιδαρος, φωτογραφική μηχανή, καρδάρα, δυο οργανοπαίχτες κ.ά.), συνολικά περισσότερες από 30 διαφορετικές φιγούρες και αυτό είναι σπουδαίο καλλιτεχνικό επίτευγμα. Ετσι, έχουμε διαδοχικά τα επιμέρους επεισόδια (σκηνές): Ο Καραγκιόζης (Κ.) λατερνατζής, ο Κ. λούστρος, ο Κ. μανάβης, ο Κ. ψαράς, ο Κ. καρεκλάς, ο Κ. παγοπώλης, ο Κ. φωτογράφος, ο Κ. γαλατάς. Στο τέλος, αποφασίζουν με το φίλο του Χατζηαβάτη ν’ ανοίξουν θέατρο για να σκορπούν στη φτωχολογιά το γέλιο και να σατιρίζουν την εξουσία, βασικοί στόχοι του λαϊκού θεάτρου σκιών, ανέκαθεν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ακούγονται έντεχνοι ομοιοκατάληκτοι και ρυθμικοί στίχοι του καραγκιοζοπαίχτη Τ. Κώνστα, ενδεδυμένοι με γνωστά παραδοσιακά δημοτικά μουσικά μοτίβα.

Η τεχνική του Τ. Κώνστα είναι πολύ καλή, καθώς και η δραματουργία του, με έξυπνες ατάκες πάνω και σε σύγχρονα θέματα, μια και ακολουθεί κι εδώ την παράδοση, που θέλει τον Καραγκιόζη ν’ αναφέρεται και να σχολιάζει άλλοτε με σκωπτικό, άλλοτε με ειρωνικό και άλλοτε με σατιρικό τρόπο τα τρέχοντα ζητήματα της εποχής του εκάστοτε καραγκιοζοπαίχτη.

Αφηγητής στην παράσταση είναι ο Ευγένιος Σπαθάρης, του οποίου η χαρακτηριστική φωνή συνδέει μεταξύ τους τις εικόνες (σκηνές), που ξετυλίγονται με σπονδυλωτό τρόπο.

Στην παράσταση ακούγεται δημοτική ορχήστρα, αποτελούμενη από τους εξής: Γιώργο Παππά, Γιάννη Μεγαλούδη (λαούτο, κρουστά) (σύνθεση – ενορχήστρωση, σάζι, λαούτο, ούτι), Γιώτα Σμαράιδου (τσέλο). Τραγουδούν οι: Γιώργος Παππάς, Γιάννης Μεγαλούδης και Τάσος Κώνστας.

Οι θεατές της παράστασης έχουν τη δυνατότητα να δουν στον εκθεσιακό χώρο του θεάτρου κ.ά. σκαλιστές φιγούρες, αλλά και φωτογραφίες με «εξαφανισμένα» πια παραδοσιακά λαϊκά επαγγέλματα, τα οποία, όπως προανέφερα, ζωντανεύουν στην παράσταση από τις πολύχρωμες σκιές των λαϊκών μας χάρτινων ηρώων.

Ο Τ. Κώνστας ανέβασε και συνεχίζει ν’ ανεβάζει κι άλλες θεατρικές παραστάσεις, όπως: «Ειρήνη του Αριστοφάνη», «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη», «Το καρναβάλι του Καραγκιόζη»,«Ο Καραγκιόζης Γραμματικός, Προφήτης, Γιατρός, Φούρναρης κ.λπ.»), κι ενώ ο λαϊκός μπερντές του φωτίζεται (και συνάμα ταξικός), καθώς είναι: φτωχοκαλύβα Καραγκιόζη – πλούσιο σαράι, σύμβολο της εξουσίας), η τέχνη του σκορπά γέλιο και κοινωνικό προβληματισμό.«Ειρήνη του Αριστοφάνη», «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη», «Το καρναβάλι του Καραγκιόζη», διάφορες παραδοσιακές ηρωικές παραστάσεις, παραδοσιακές κωμωδίες («Ο Καραγκιόζης Γραμματικός, Προφήτης, Γιατρός, Φούρναρης κ.λπ.»), κι ενώ ο λαϊκός μπερντές του φωτίζεται (και συνάμα ταξικός), καθώς είναι: φτωχοκαλύβα Καραγκιόζη – πλούσιο σαράι, σύμβολο της εξουσίας), η τέχνη του σκορπά γέλιο και κοινωνικό προβληματισμό.

  • ΑΛΕΞΙΑ ΑΛΕΞΙΟΥ «Το χωριό της Αλφαβήτας» από το κουκλοΘΕΑΤΡΟ της στο θέατρο «ΦΙΓΟΥΡΕΣ & ΚΟΥΚΛΕΣ» στην Πλάκα

Ενα παραμύθι, που βοηθά τα προνήπια και νήπια να προσεγγίσουν με παιδαγωγικό τρόπο και με σωστή διδακτική μεθοδολογία τα γράμματα της αλφαβήτας. Κι ενώ η ηρωίδα του έργου Μαργαρίτα δυσκολεύεται να μάθει τα γράμματα, κουρασμένη καθώς είναι αποκοιμιέται. Στο όνειρό της ταξιδεύει, με τη βοήθεια του μολυβιού (πυραύλου) στο χωριό της Αλφαβήτας (στο Αλφαβητοχώρι, στο χωριό των Γραμμάτων), όπου συναντούν το μολυβόδεντρο, το βασιλιά και τον …άρχοντα, τραγουδούν και χορεύουν κ.λπ. Η σύγκρουση μεταξύ φωνηέντων και συμφώνων λύνεται με αίσιο τρόπο, μετά από τη συνεργασία όλων των γραμμάτων. Η συνεργασία που προτείνεται, έμμεσα, ως κοινωνική αξία. Επίσης, από τα θετικά του κειμένου είναι η απαρίθμηση πολλών λέξεων, όπου μέσα τους βρίσκονται τα γράμματα που «διδάσκονται». Και, ακόμη οι έξυπνοι διάλογοι και η χιουμοριστική ατμόσφαιρα, που δημιουργείται αλλεπάλληλα, με την εξέλιξη του μύθου.

Η ψυχαγωγία των μικρών θεατών συνδυάζεται με την εκμάθηση στοιχείων γραφής και γραμμάτων, σ’ ένα πρώτο στάδιο, με παιγνιώδη και παραμυθιακό τρόπο.

Τα σκηνικά και τα αντικείμενα της Αλεξίας Αλεξίου (κρεβάτι, γραφείο, καρέκλα, μολυβόδεντρο, γόμα, σπίτια/βιβλία, λεξικό/παγκάκι κ.ά.), που χρησιμοποιούνται είναι πολύ ευρηματικά και χρηστικά για την έκβαση της υπόθεσης του έργου. Η σκηνοθετική δουλειά της ίδιας πολύ καλή, το σενάριό της επίσης αρκετά καλό (κυκλοφορεί και σε βιβλίο, από τις εκδόσεις «Στρατής»). Η λέξη «αφομοιώνω», που ακούγεται στην παράσταση, ίσως και κάποιες άλλες, πρέπει ν’ αποφεύγονται, μια και είναι ακατανόητες στα μικρά παιδιά.

Η μουσική των Γιώργου Παππά – Γιάννη Μεγαλούδη δημιουργεί ευχάριστη ατμόσφαιρα στην παράσταση. Οι στίχοι του Τάσου Κώνστα κρίνονται αρκετά καλοί. Επίσης, όσοι και όσες τραγουδούν (Αλεξία Αλεξίου, Ιωάννα Κάππου, Γιώτα Σμαράιδου, Γ. Μεγαλούδης, Γ. Παππάς, Τ. Κώνστας) με τις μελωδικές φωνές τους χαρίζουν αισθητική απόλαυση.

  • [Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, Ριζοσπάστης, 27/02/2009]
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 26 other followers